Het Müllerthal is prachtig. De wandeling gaat langs smalle bospaden, rotsachtige passages en hier en daar wat klim- en klauterwerk. Wij kozen voor de korte maar indrukwekkende W6-route langs de Zwarte Ernz, met als hoogtepunt de fotogenieke Schiessentümpel waterval.

Vanuit Landal Mont Royal naar het Müllerthal

We waren weer eens op vakantie. Dit keer gingen we een week naar Kröv en daarna naar de Veluwezoom. Over deze twee weken schrijf ik nog uitgebreide blogs, maar ik wilde alvast beginnen met onze avonturen in Luxemburg.

Eigenlijk wilde ik een huisje boeken in de Eifel, dichtbij het Müllerthal. Na een paar avonden googelen kwam ik echter toch weer uit bij Landal Mont Royal in Rheinland-Pfalz, aan de Moezel. Dit keer zaten we in een prachtig huisje. Het was zo fijn, dat ik niet meer weg wilde.

De dag voordat we naar Luxemburg reden, maakten we een wandeling in de Eifel naar een waterval. Helaas stroomde er weinig water in het riviertje en de waterval druppelde alleen maar. Via een steil pad met touwleuningen daalden we af; een soort klettersteig voor beginners. Daarom gingen we op zoek naar een route met een waterval waar wel water te zien zou zijn. Liefst niet al te lang, want onze spieren waren nog steeds vermoeid van de afdaling in de Eifel.

Vanuit Mont Royal is het ongeveer 1 uur en 10 minuten rijden naar het Tourist Center Heringer Millen. Dat vonden wij prima te doen, dus werd het een dagje Luxemburg.

Een toilet op de parkeerplaats

Hoe vaak ik ook nog even plas voordat we vertrekken, meestal moet ik bij aankomst op de bestemming alweer naar het toilet. Vaak wordt het wildplassen, want er is niet altijd een toilet in de buurt.

Adriaan zegt dan: “Je bent net een kat. Je moet altijd even je territorium afbakenen.”

Gelukkig was wildplassen bij deze wandelroute niet nodig. Bij het parkeerterrein vind je een toeristisch informatiepunt, een speeltuin, een restaurant en een toilet. Daar maken we heel graag gebruik van. Ik laat trouwens nooit een zakdoekje achter in de natuur, daarvoor heb ik altijd plasticzakjes bij me. Zouden meer mensen moeten doen.

Lekker rustig bij de Schiessentümpel

We wandelen een stukje langs de weg, maar komen al snel langs het riviertje de Zwarte Ernz uit. Verbaast zeg ik tegen Adriaan: “Dat vertelt niemand dat de mooiste waterval van Luxemburg gewoon langs de weg ligt.” Adriaan wist het wel want hij is hier eerder geweest, maar ik nog niet.

Zoals gewoonlijk heb ik haast en wil zo snel mogelijk naar de waterval wandelen, maar Adriaan is helemaal in zijn element en alle druppels van de rivier moeten worden vastgelegd.

Langzaam maar gestaag komen we bij het prachtige bruggetje aan waarvandaan je een geweldig uitzicht hebt op de waterval. We zijn de enige en daar zijn we heel blij mee.

Natuurlijk moet eerst het bruggetje van alle kanten op de foto en daarna wandelt Adriaan naar beneden. Ik moet eerst nog even boven blijven en filmen we heel spontaan drie keer dat ik over de brug loop. De eerste twee keren ging er iets mis met de filmcamera vandaar.

Ook ik klauter naar beneden om te genieten van het uitzicht. Inmiddels is er ook een andere wandelaar aangekomen bij de waterval. Ze probeert een selfie te maken en ik bied aan om een foto van haar te maken met haar telefoon. Vervolgens gaat ze heel uitgebreid haar haar staan kammen en dat duurt zo lang, dat ik denk dat ze me niet heeft begrepen. Toch biedt ze na een tijdje haar telefoon aan en ik maak een foto van haar, de waterval en het bruggetje. Veel leuker dan een selfie.

Ondertussen wacht Adriaan totdat hij een ons weegt want hij wil een foto maken met lange sluitertijd en dan zijn mensen, die bewegen lastig. Er is inmiddels ook nog een stel met een hond gearriveerd. Ze blijven halverwege staan om de hond vast te maken en een sigaret te roken.

Met een beetje geduld lukt het toch om een foto te maken en wandelen we verder benieuwd naar wat er nog meer voor moois komt.

Schiessentümpel trap

Al snel komen we bij een trap met een groot plateau, voorzien van informatieborden en bankjes. We nemen even plaats en ik trek mijn jas aan. Het is vandaag niet koud, maar in de schaduw van de bomen en wanneer je stilzit, voelt het toch behoorlijk fris aan. Ondertussen bewonderen we de indrukwekkende trap.

De trap werd aangelegd om wandelaars na de zware stormen van 2018 weer een veilige doorgang en toegang tot het gebied te bieden. Door omgevallen bomen en beschadigde paden was de omgeving rond de waterval zwaar getroffen en deels onbereikbaar geworden.

De trappenconstructie verbindt het wandelpad met het hoger gelegen plateau tussen Christnach en Waldbillig.

Waar komen al die tegenliggers vandaan?

Terwijl we verder wandelen, komen we opvallend veel tegenliggers tegen. Er loopt zelfs iemand op teenslippers. Hij heeft wel wandelstokken bij zich, maar toch denk ik: Die is gek. Het is maar goed dat ik dat niet hardop zeg, want het blijkt natuurlijk een Nederlander te zijn.

Overigens zijn de meeste mensen die we tegenkomen Nederlanders. Volgens mij ben ik de enige Nederlander die nog nooit in het Müllerthal is geweest. Dat komt doordat ik nogal regenachtige herinneringen heb aan een vakantie in Luxemburg, in een veel te klein tentje. Daarna ben ik er nooit meer teruggekeerd. Waarom we destijds het Müllerthal hebben overgeslagen, is me nog altijd een raadsel.

Ik zeg tegen Adriaan: “Volgens mij lopen deze mensen allemaal de route andersom.” Maar al snel blijkt dat niet te kloppen. Verderop ontdekken we namelijk nog een parkeerterrein. Veel mensen wandelen vanaf daar naar de Schiessentümpel en vervolgens weer terug. Slechts een klein deel van de bezoekers loopt het volledige rondje.

Een fotogenieke route

Adriaan is helemaal in zijn element en wordt met elke stap blijer. Het is hier ook zo fotogeniek: Het water, de paadjes, de trappetjes en de rotsen. Overal stoppen we en maken we foto’s en filmpjes. Het is maar goed dat we een korte route hebben uitgekozen. Gisteren bij de waterval in de Eifel was hij een beetje teleurgesteld, maar deze wandeling maakt alles goed.

Na het rotspaadje wandelen we verder naar boven en komen in een prachtig bos terecht. Wat zal het hier mooi zijn in de herfst. Als ik een leuk huisje kan vinden in de buurt komen we zeker een keertje terug. Heb je een tip laat het me weten.

Bij de rotspaadjes zagen we al veel roodborstjes, maar in het bos komen we er nog meer tegen. Het lukt zelfs eentje te filmen en mooi van dichtbij te fotograferen. Ook komen we een heel mooi meesje tegen een glansklop.

Langs de golfbaan

Als we boven zijn gekomen, verlaten we het bos en wandelen we langs een golfbaan. Dit vinden we het minst mooie stuk van de route, maar gelukkig duurt het niet lang.

Daarna bereiken we een hoogvlakte. Daar zien we een buizerd vliegen, die al snel uit ons zicht verdwijnt. We nemen plaats op een bankje om iets te drinken en precies op dat moment verschijnt de buizerd weer en dit keer lukt het Adriaan om een mooie foto te maken.

Vervolgens wandelen we verder en komen we langs een man die bezig is een bankje en een tafel te schuren. Wanneer we dichterbij komen, legt hij net de laatste hand aan zijn houtsnijwerk. Daarna stapt hij in zijn busje en rijdt weg. Ik ben vergeten op te schrijven wat er op het busje stond, of om een foto te maken. Zodra hij vertrokken is, bewonderen we zijn werk.

Het tafelblad is uitgevoerd in de vorm van een blad, compleet met nerven. Over het blad kruipt een houten rups. Leuk dat wij als een van de eersten het eindresultaat mogen zien, maar ik durf er nog niet op te gaan zitten. Straks loop ik de rest van de wandeling rond met een broek vol houtstof.

Een moeilijke afdaling?

Verderop komen we weer dichterbij water. Het pad voert ons door het bos en opnieuw langs enkele klauterpaadjes. We zoeken een bankje voor de lunch en vinden een perfect plekje.

Direct na ons bankje moet je namelijk via een aantal stenen voorzichtig naar beneden lopen. Het is vermakelijk om te zien hoe de wandelaars die ons passeren de afdaling aanpakken. De één voorzichtiger dan de ander. Langzaam raak ik ervan overtuigd dat het een behoorlijk lastige doorgang moet zijn.

Maar als de broodjes op zijn en wij zelf naar beneden moeten, vraag ik me af waarom iedereen zo moeilijk deed. Zo spannend blijkt het helemaal niet te zijn. Al hebben wij natuurlijk gisteren al wat kunnen oefenen tijdens het klettersteigen.

Na nog een stukje wandelen komen we bij een bruggetje over water. Adriaan maakt nog wat foto’s van het stromende water, terwijl ik even plaatsneem op het bruggetje. Als hij eindelijk klaar is met fotograferen, wandelen we verder. We stoppen nog één keer voor een foto, maar daarna lopen we terug naar de auto.

Is het Müllerthal te populair?

Als iets erg populair is, laat ik het vaak links liggen. Ik houd nu eenmaal niet van drukte. Toch ben ik blij dat ik voor deze route in het Müllerthal een uitzondering heb gemaakt.

Omdat we vroeg op pad waren, was het in het begin heerlijk rustig. En doordat we doordeweeks en buiten de vakantieperiode wandelden, bleef het ook later op de dag goed te doen. Natuurlijk kwamen we onderweg genoeg andere wandelaars tegen, maar nergens was het echt te druk.

We komen zeker nog eens terug om een paar andere wandelingen in het Müllerthal te verkennen. Wat een schitterend gebied!

De prachtige route is ook alweer afgelopen, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Meer over ons en informatie over de wandeling

Op deze pagina kun je je abonneren, dan hoef je geen blog meer te missen. Volg je ons al op Instagram, Facebook, Threads, of Pinterest?

🅿️ Tourist Center Heringer Millen: 1 Rue des Moulins, 6245 Müllerthal Waldbillig, Luxemburg

➡️ Afstand: 5,3 kilometer

⬆️ Hoogte 319 meter

💡 Link naar het GPX-bestand en Komoot

W6 De route is goed aangeven volg de bordjes met W6 erop.

🐕 Honden zijn toegestaan mits aangelijnd

ℹ️ Naar de route op de site van de Müllerthal Trail