Wandelen in de buurt van De Lutte is altijd fijn, en slapen in Tiny House Twente is gewoon een feestje. We liepen een superleuke route langs de Dinkel bij het Lutterzand, wandelden de Tankenberg op en gluurden naar vogels vanuit vogelkijkhut Oelemars.
Vroeg inchecken bij Tiny House Twente
Alweer een weekend weg
Dit is ons tweede weekendje weg na onze vakantie en er komt er nog eentje. Je zal denken, dat we inmiddels heel veel ervaring hebben met inpakken, maar toch zijn we weer van alles vergeten. Gelukkig geen grote dingen zoals een hele tas met toilettassen, maar toch. We hadden ook een beetje haast, want we mochten vroeg inchecken.
We hebben een nieuwe TomTom, omdat Adriaan de navigatie via TomTom veel prettiger vindt dan via het systeem dat ingebouwd is in de auto en de oude wilde niet meer luisteren. De nieuwe TomTom geeft iedere keer als we links- of rechtsaf moeten grote pijlen op het scherm weer en daar raakt Adriaan helemaal confuus van. Ik vind het juist zo handig, omdat ik niet zo goed ben met links en rechts. Onze dochter rijdt er ook al jaren naar tevredenheid mee rond. De hele dag moet ik het geklaag aanhoren over de rare geel met zwarte pijlen. Aan het eind van de dag vraag ik aan Google ai of het uit kan en natuurlijk kan dat.
Het is maar goed dat Janine en Susanne een instructie hebben gemaild hoe we moeten rijden, want ondanks dat de TomTom nieuw is weet hij het huisje niet te vinden. Als we aankomen zijn we gelijk blij met de plek en het huisje. Eerst maken we filmpjes en foto’s en daarna lunchen we heerlijk in de tuin waar we al aardig wat vogeltjes spotten. Adriaan kan het natuurlijk niet laten om een voederplek in te richten. Ik spot al een schichtige eekhoorn, maar hij verdwijnt al snel weer in een boom.
Over Tiny House Twente
Het huisje is geweldig en is voor een tiny best ruim. Er is een zithoek met een pelletkachel, die wij natuurlijk niet nodig hebben. Een keuken met een elektrisch kookstelletje, een schattig klein oventje, waterkoker en koffiezetapparaat. Natuurlijk is een ook een koelkast, maar wel zonder vriesvak. In de buurt is een biologische winkel waar je van alles kunt kopen en er is een kaasautomaat vlakbij. Er staat een platenspeler, waar je nog ouderwets en gezellig een plaatje op kunt draaien.
Je kunt er met vier mensen slapen in de bedstee en in het bovenbed. Vanuit het bovenbed kun je ’s-Nachts sterren kijken. Wij kozen voor de bedstee en vonden dat bijzonder knus. Je kunt ook de luiken en het gordijn opendoen als je er behoefte aan hebt. De badkamer is prachtig en ruim, de douche is heerlijk. Beter dan thuis!
Iedere keer als we de badkamer instappen fluit er een vogeltje. Zo’n ding wil ik ook thuis in het toilet. Er is geen WIFI, maar de 5G deed het bij ons voldoende. Handig voor als je een wandelroute, of een restaurantje in de buurt wil zoeken. Alhoewel er in het huisje een map ligt vol leuke wandel- en fietsroutes en andere tips. Buiten staat ook nog een boekenkastje met leuke leesboeken, maar ook een wandelboekje van Truus Wijnen.
Naar de Oelemars bij Losser
Vogelkijkhut Oelemars
Nadat we onze lunch op hebben en onze spullen uitgepakt, rijden we richting Losser om een bezoekje te brengen aan Vogelkijkhut Oelemars. Adriaan heeft nog steeds ruzie met de TomTom, dit keer stuurt hij ons naar huis in plaats van naar Losser. Gelukkig hebben we op tijd door, dat er iets niet goed gaat.
We hebben eerder gewandeld bij Losser, maar toen hebben we de vogelkijkhut overgeslagen. Dit keer parkeren we de auto bij uitkijktoren de Oelemars en wandelen we een stukje langs de weg richting de Duitse grens. We slaan het beklimmen van de uitkijktoren over, daar is het vandaag veel te warm voor. Wel wandelen we even de steiger op, om te kijken of we al wat vogels kunnen zien en natuurlijk maken we foto’s.
Bij de Grensweg slaan we rechtsaf en lopen richting de vogelkijkhut. Het is niet echt een geweldige route op deze manier, maar wij willen alleen even onze benen strekken. Je kunt ook de auto parkeren bij de hut.
In de vogelkijkhut treffen we een man en een vrouw aan, die zo hard praten dat je zou denken dat ze op een terras zitten. Gelukkig zijn hier geen schrikachtige vogels, anders waren ze allang weggevlogen, of juist daarom zitten ze er niet. We spotten wel een casarca eend met twee jonge casarca’s, die al aardig groot zijn. Echt prachtige eenden, die we niet zo vaak zien. Natuurlijk maken we foto’s en filmpjes van deze schoonheden.
Ondertussen blijft het stel doorratelen. Het fototoestel van de man piept heel irritant, ook dat nog. Ik vraag of ze nog een ijsvogel hebben gezien. De vrouw zegt: “Ik kom hier elke dag en ik heb er het hele jaar nog geen één gezien.” Ik denk: dat verbaast me niets, een ijsvogel houdt van rust. Maar ik glimlach alleen en kijk weer naar buiten.
Gelukkig hebben we onze paspoorten meegenomen
Na een tijdje door de luikjes geloerd te hebben wandelen we terug. Bij het punt, dat we linksaf moeten naar de auto zien we heide bloeien en daarom wandelen we een stukje naar rechts voorbij de grenspaal. Het is maar goed dat we onze paspoorten meehebben, want voordat je het weet zit je in Duitsland. We maken even een foto bij het kapelletje waar Adriaan de vorige keer in de hondenpoep heeft gestaan. Waarbij hij deze keer goed uitkijkt, want er ligt weer hondenpoep.
We zien weer van alles een heideblauwtje, schapen en een wespspin, dus we zijn weer even zoet. Na een tijdje wandelen we toch weer terug naar de auto, maar onderweg zien we in een veld twee ooievaars lopen. De ene is duidelijk nog een jong, dat zien we aan zijn snavel. Drie stappen verder zien we een weidebeekjuffer, die voor de verandering een keertje stil zit. Wij kunnen zo goed treuzelen.
Een avondwandelingetje
Na het eten besluiten we nog even naar de Lutterzandweg te lopen. Aan de overkant ligt een veld waar je langs kunt wandelen. We nemen de verrekijker en het fototoestel met telelens mee. In de verte zitten al een paar hazen, en wanneer we het pad links van het veld inlopen, verschijnt er een ree uit de bomenrand. Wat een geluk. Jammer genoeg staat hij net te ver weg voor een foto, maar door de verrekijker kunnen we hem goed zien
Wandeling Lutterzand
Een vroeg begin
De volgende dag staan we heel vroeg op, zodat we kunnen wandelen voordat het te heet wordt. Tijdens het ontbijt spotten we al een specht, pimpel- en koolmeesjes en twee Vlaamse gaaien in de tuin.
Zo fijn dat het huisje op loopafstand van het Lutterzand ligt. We trekken de schoenen aan, hijsen de rugzak op de rug en stappen naar buiten. Zo vroeg zijn we nog nooit aan een wandeling begonnen.
Adriaan wil meteen al afslaan bij een avontuurlijk paadje, maar ik wil liever het eerste stukje langs de weg wandelen. Kijken of we nog iets zien bij “ons” veldje. Dit keer zien we wel een haas, maar geen ree. Het blijft geen feest.
Ik zeg de hele tijd tegen Adriaan: “Heb jij nog gelachten vandaag?” In het Tiny House is een theetipje met die tekst, of iets van die strekking, erop. Als we langs Landgoedcamping Het Meuleman wandelen en ik op het bord in plaats van: “Helemaal op je plek” lees “Helemaal op je klep.” Liggen we alweer in een deuk. Over ons hoef je je geen zorgen te maken. Wij lachen elke dag veel en vaak.
Verderop zien we heel dichtbij een haas in de bosjes en op het parkeerterrein van het Paviljoen Lutterzand een konijn. Op het veld tegenover het paviljoen spotten we nog vier hazen en we horen een buizerd miauwen in de lucht. De ochtend begint goed.
Langs de Dinkel
Als snel wandelen we langs de hoge oevers van de Dinkel, bij elke bocht maken we een foto en genieten we van het uitzicht. Wat is het hier toch mooi. We hebben eerder hier gewandeld, maar dat is alweer jaren geleden en we deden toen een veel kortere route. In het begin herken ik daarom nog veel, maar later is het landschap helemaal nieuw voor ons. We komen bij een hek waar we niet langs mogen. Dat hoef je ook zeker niet te doen, want er komen nog genoeg plekken waar je dichtbij de rivier kunt komen.
Bij elke bocht hopen we een ijsvogel te spotten, maar ook hier laat de blauwe flits zich niet zien. Zou het stel van de vogelkijkhut hier ook langs geweest zijn? Wel worden we verrast door een zwarte specht, die vlak voor onze voeten uit een boom komt vliegen. Hij vliegt snel een andere boom in en kijkt nog één keer om het hoekje. Precies op dat moment neemt Adriaan een foto. Ik doe het hem niet na.
We komen uit op een soort zandverstuiving met een paar picknicktafels, bankjes en wat eenzame dennenbomen. Zo’n plek waar het normaal wemelt van de mensen, maar we zien nu helemaal niemand. We nemen even plaats op een bankje om iets te drinken. Al snel ben ik Adriaan kwijt. Hij maakt foto’s van roze bloemen (springbalsemien) met een bijtje.
Hieperdepiep hoera
Vanochtend zegt Adriaan na het douchen: “Weet je wat voor dag het is?” Natuurlijk weet ik dat, maar ik was nog niet helemaal wakker. Adriaan is jarig vandaag! Zo stom de hele week al bezig met die verjaardag en als het zover is vergeet ik het gewoon.
Ik maak het tijdens de wandeling goed. Als we langs de Lutte Hutte lopen: Een horecagelegenheid midden in het bos waar je softijs kunt tappen, mag Adriaan een ijsje tappen uit de automaat. Het is nog voor 9 uur en eigenlijk een beetje te vroeg voor ijs, maar als je jarig bent mag dat. Als je trouwens later bent kun je er lunchen vanaf 10.30 uur. In juli en augustus zijn ze alle dagen open. Klik voor verdere openingstijden op het linkje onderaan dit blog. Adriaan moet wel lachen als ik zeg: “Leuk hè, dat je van mij een ijsje mag tappen.” Waarop hij zegt: “Hoezo dan, ik moest het ijsje zelf betalen.”
Als we verder wandelen komen we op een hele mooie plek. We zien een Vlaamse gaai, een bonte specht en een zwarte specht vliegen, maar met een ijsje in de hand kun je geen foto’s maken. We zien ook nog een boomkruiper hoog bovenin een boom. Wat een genot er is zoveel te zien.
Hondenlosloopgebied
De hond moet hier grotendeels aan de lijn, maar er is ook een klein hondenlosloopgebied. Er staat heel duidelijk aangegeven waar de honden los mogen en waar niet. We komen uit bij een strandje waar een paar mensen hun hond laten zwemmen. Daar kunnen wij ook dichtbij het water komen.
Daarna wandelen we een stukje van de Dinkel af om vervolgens weer bij de rivier uit te komen. Ook weer zo’n prachtige plek waarbij we dichtbij het water kunnen komen. Aan de overkant zien we staartmeesjes in de bomen zitten, maar natuurlijk willen ze niet stilzitten en even poseren. Dus kijken we naar de schattige meesjes met de verrekijker en genieten evengoed.
Een veldje met bloeiende klaver
Daarna verlaten we de Dinkel en wandelen we door een bosrijkgebied. Bij de Zandhuizerweg ontdekken we een veldje met klaver. We zagen al dergelijke veldjes vanuit de auto en dachten eerst dat het bijenbrood, of distels waren. Bijenbrood is al lang uitgebloeid en nu we dichtbij zijn zien we dat het klaver is. Zeker voor de bijen kunnen ze klaverhoning maken.
Geen bankjes
We kunnen eindelijk een beetje doorlopen, want we wandelen nu door een bos. Natuurlijk is het mooi in het bos, maar na het fotograferen van een paar laantjes en een paar mooie bomen zijn we er snel klaar mee. Het is wel heerlijk koel in de schaduw van de bomen.
Tijdens dit gedeelte van de wandelroute komen we geen bankjes meer tegen. Je kunt wel via een paadje omlopen om bij de Lutte Hutte uit te komen, maar wij hebben geen zin in omlopen en we hebben lekkere broodjes meegenomen. Wat dat betreft hadden we de route beter andersom kunnen doen, want langs De Dinkel staan heel veel bankjes, maar wij doen graag het mooiste deel van een route eerst.
Het is eigenlijk ook nog veel te vroeg om te lunchen, maar wij hebben al trek omdat we zo vroeg zijn opgestaan.
We komen langs een boshuisje waar wel bankjes bij staan, maar dat is natuurlijk ook een beetje raar om in iemand zijn tuin te gaan zitten. Als we verder lopen zien we een witte steen met een duif erop. “Oh” zeg ik “daar ligt een duif begraven” Maar het is een oprit van weer een boshuisje. Ik vraag me wel af hoe de mensen met de auto bij het huisje kunnen komen. Er is nergens een weg.
Heidevelden
De heide bloeit vroeg dit jaar en ook hier komen we langs heidevelden. Eerst langs een paar veldjes waar nauwelijks heide bloeit en waar ook al een paar bruine struiken staan. Verderop zien we echter hele mooie heidevelden Toen we in 2024 een heidewandeling deden door Schoorl was het een te nat jaar voor de heide en waren er gedeeltes ook raar bruinoranje van kleur. Het is een gevoelig plantje. De ene keer is het te droog en de andere keer weer te nat.
Inmiddels is het 11:15 uur en hebben we nog steeds geen bankje gevonden. Als we even doorlopen zijn we straks terug bij het tiny house en daar hebben we zitjes genoeg. In een reel op Instagram vertelde iemand trots dat er de hele dag zon bij het huisje is en dat is ook zo, maar ik word blijer van de vele schaduwplekjes.
Voordat we terug bij de tiny zijn maken we natuurlijk nog een aantal dingen mee. Zo komen we langs een boom vol met staartmezen, die voor geen meter willen stilzitten. Adriaan klaagt: “Ik heb alleen maar foto’s van bladeren.” Toch is er door een wonder, of gewoon een vaardige vaste hand toch nog een foto gelukt.
Klimaatbos
Op een gegeven moment wandelen we langs een omheind bos. Op en bord op het hek staat: Klimaatbos. Naast het klimaatbos is een veld, dat zindert van de hitte. Het temperatuurverschil is enorm groot. Voor mijn gevoel wel tien graden. Ik merk het bij ons thuis ook als ik vanuit onze boomrijke wijk naar andere delen van Zaanstad fiets. Het scheelt soms echt een paar graden.
Het laatste stuk wandelen we langs “ons” veldje. Dit keer aan de andere kant van het veld. We komen uit bij de kaasautomaat en vanaf daar weten we inmiddels de weg.
Vogels spotten in de tuin van Tiny House Twente
Na de lunch blijven we bij het huisje. We genieten van de vele vogeltjes, die komen drinken en eten in de tuin. Er zijn heel veel jonge pimpel- en koolmeesjes en ook komt er een rosse woelmuis tevoorschijn uit zijn holletje. Verder zien we een groene- en een grote bonte specht, een zwartkop en een boomklever.
Zo leuk om te zien en om foto’s van te maken. Ik lees wat en maak af en toe een filmpje. Maar meestal ligt het fototoestel op schoot en de ereader naast me op een tafeltje. Heerlijk vogeltjes kijken en genieten van de plek. Zo komt dat boek nooit uit.
We hebben tot nu toe de eekhoorn nog niet gezien, maar we hebben morgen nog een dag.
Na het diner waar ik maar niet over schrijf, want dan wordt het blog zo lang wandelen we weer naar het veldje. Dit keer lopen we eerst langs de kaasautomaat en volgen daar het pad langs het weiland. Ook dit keer zien we hazen en een ree. Het grappige is dat Adriaan net als op de eerste dag de infrarood kijker vergeet mee te nemen. Anders hadden we misschien nog meer gezien. Ik vraag me echt af waarom hij dat ding gekocht heeft, want hij vergeet de kijker altijd.
Wandelen over de Tankenberg
Een eekhoorn bij het ontbijt
De laatste dag gaan we niet zo heel vroeg op pad, want eekhoorns zijn in de ochtend het actiefst. Bij het ontbijt is het meteen raak, het eekhoorntje komt zijn walnoot halen. Elke dag legden we er eentje neer en steeds was de noot verdwenen, maar nu zien we eindelijk de dader. Even later komt ook eekhoorn nummer twee langs. Zo leuk.
Als we het ontbijt op hebben en de eekhoorns niet meer terugkomen, pakken we onze spullen in en rijden we richting de Tankenberg, waar we voordat we naar huis gaan nog een korte wandeling doen. Op de Tankenberg staat een heel leuk theekoepeltje en ondanks dat we er al twee keer hebben gewandeld gaan we gewoon nog een keer.
Wilde bloemen
Als we op het parkeerterrein aankomen kijken we verbaasd om ons heen. Wat is het hier veranderd. De vorige keer was er een leegstaand pand en nu een hotel en huizen. Lang staan we er niet bij stil want we zijn benieuwd wat er nog meer veranderd is.
Als we nog maar een paar meter hebben gelopen, komen we langs een pad omzoomd met wilde bloemen en veel bijen en vlinders. Er is veel al uitgebloeid en/of verdroogd, maar er staat ook nog van alles in bloei. Natuurlijk maken we weer foto’s en filmpjes. Dan hebben we wat te doen als we thuis zijn.
We wandelen langs het Mariakapelletje en volgen daarna nog een stukje de Middelkampweg. In de verte zien we een boerderij en natuurlijk blijven we meteen weer staan: zo’n typisch Twents doorkijkje kun je niet zomaar voorbijlopen.
Daarna gaan we naar links en gelijk weer rechtsaf het Dassen Hendrik Pad op.
Pas op een mountainbiker
Het is een mooi slingerend schaduwrijk pad tussen mooie hoge loofbomen. Het wordt vanmiddag 27 graden, maar het in nu nog heerlijk koel.
Aan het einde van het pad slaan we linksaf en komen uit op een wel heel leuk kronkelig pad. Ik herken het meteen: dit is een mountainbikepad en geen wandelpad. Maar volgens Adriaan gaan we goed, want de GPX van Natuurmonumenten loopt ook zo. Pas wanneer een fietser ons waarschuwt en er daadwerkelijk een mountainbiker wil passeren, geeft hij toe dat het geen wandelpad is. Zodra het kan verlaten we het pad, omdat we liever niet aangereden worden.
We vervolgen onze weg en kijken jaloers naar het mountainbikepad. Wij lopen nu in de volle zon, terwijl dat mooie kronkelige paadje heerlijk schaduwrijk tussen de bomen slingert.
De theekoepel op de Tankenberg
Het pad stijgt steeds meer, want we lopen de Tankenberg op, het hoogste punt van Overijssel. Na een stukje wandelen komen we uit bij de theekoepel. We hebben mazzel er is op dat moment helemaal niemand bij de koepel, dus kunnen we in alle rust filmpjes en foto’s maken en genieten van het uitzicht.
Net als we naar beneden willen lopen om de theekoepel van een afstand te fotograferen, komt er een grote groep aan lopen. Al kwebbelend bewonderen ze het koepeltje, maar ze wandelen niet verder. Blijkbaar rusten ze uit en blijven in ons beeld staan.
We gaan eerst even zitten op een bankje om wat te drinken en om iets te eten, maar hoe langzaam we ook doen het helpt niks. De groep heeft bezit genomen van de theekoepel, ze zijn niet van plan om verder te wandelen en praten ook nog eens heel hard.
Adriaan moppert, maar ik pak het anders aan. Ik werp al mijn charmes in de strijd en vraag of ze ergens anders kunnen praten, zodat wij een foto kunnen maken zonder mensen erop. Natuurlijk willen ze dat. Ze verlaten niet alleen de koepel, maar komen ook gezellig bij ons staan en maken zelf ook foto’s van het mooi koepeltje.
Een prachtige Beukelaan
Nadat we onze nieuwe vrienden gedag hebben gezegd wandelen we achter de theekoepel langs het bos weer in. Ik had liever nog een stukje over de verharde weg gelopen, want daar staat een bankje met een geweldig uitzicht. Maar we twijfelen, of we dan niet te veel afdwalen van de route.
We vervolgen onze weg en lopen verkeerd, maar het geeft niks want we komen toch weer op hetzelfde paadje uit.
Een stuk verderop komen we over een heel mooi pad omzoomd met hele hoge oude beukenbomen. De bomen laten bijna geen zonlicht door op de bodem. Het is er heerlijk fris en echt prachtig.
Het welkomstpakket
Als we verder lopen komen we langs hekjes, waar we tussendoor moeten lopen. Deze staan echter zo dichtbij elkaar, dat zelfs ik er vast in blijf zitten met mijn rugzak. Pas als ik een soort van slangenmens dansje doe lukt het om de hekjes te passeren. Adriaan doet mij na en samen liggen we in een deuk. Ik zeg: “Dit hadden we eigenlijk moeten filmen.
We ontdekken een bankje met een prachtig uitzicht. Van Janine en Susanne hebben we een welkomstpakket gekregen waar de volkorenbiscuitjes nog van over zijn. “Hartstikke gezond” zeggen we tegen elkaar en eten samen bijna de hele rol biscuitjes op. Eigenlijk moet er thee bij, maar chocomelk smaakt ook goed.
Erve Middelkamp
Als we verder wandelen komen we uit bij typisch Twents erf, waarin de werkschuur en kantoor van Natuurmonumenten zijn gevestigd. Dit herkennen we nog van de vorige keren. We maken wat fotootjes en vervolgen onze weg.
Achter Erve Middelkamp is een veldje waar een ooievaar loopt te scharrelen. Altijd leuk om tegen te komen. Daarna zijn we aan het eind gekomen van de route en rijden we richting huis.
We zullen het huisje, de eekhoorns en de vogels missen, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.
Verblijf
We verbleven bij Tiny house Twente adres: Melkveebedrijf Erve Rolink, Lutterzandweg 11 De Lutte. Dankjewel Janine en Susanne dat we mochten verblijven in jullie prachtige huisje.
Meer wandelen in Twente
We komen vaak in Twente en hebben er al heel wat wandelingen gemaakt. Als je deze blogs wil lezen kun je op onderstaande foto klikken.
Meer over ons
Op deze pagina kun je je abonneren, dan hoef je geen blog meer te missen. Volg je ons al op Instagram, Facebook, Threads, of Pinterest?
informatie over de wandelingen
Lutterzand
Wij begonnen bij het Tiny House Twente, maar als je daar niet slaapt kun je ook starten bij:
🅿️ Paviljoen Lutterzand, Lutterzandweg 12, 7587 LH De Lutte
➡️ Afstand: 11,4 kilometer
💡 Link naar het GPX-bestand en Komoot
💡 Link naar de wandeling op de wandelzoekpagina
🍳 Tijdens deze route kom je langs De Lutte Hutte, waar je kunt lunchen, of zoals wij een ijsje tappen.
Deze route vonden we op de wandelzoekpagina. Als er een afsluiting is of de route verandert, vind je daar de actuele informatie. Je kunt er ook een beschrijving van de wandeling downloaden. Het lidmaatschap kost € 13,49 per jaar.
Gemarkeerde routes vanaf dit parkeerterrein (kun je vanaf het huisje naartoe wandelen):
🟠 Stuifzandroute 3,7 kilometer
🟡 Dinkelroute 2,8 kilometer
🟢 6,9 kilometer
Tankenberg
🅿️ Pannenkoekhoes De Stroper: Bentheimerstraat 25, 7587 ND De Lutte
➡️ Afstand: 4,12 kilometer
💡 Link naar het GPX-bestand en Komoot
💡 Link naar de wandeling op de site van natuurmonumenten
Gemarkeerde routes vanaf dit parkeerterrein:
🟢 4,5, 🟠 6,1, 🟣 6,9, 🔵 7 en 🔴 7 kilometer
Vogelkijkhut Oelemars
🅿️ Wij parkeerden bij de uitkijktoren De Oelemars, Ravenhorsterweg · 7581 PB Losser, maar je kunt ook de auto parkeren bij de vogelkijkhut.
Wij wandelden er al eerder een leuke route van rond de 8 kilometer
