Kort en Prachtig Slot Loevestein

Wandelen door buitenpolder Munnikenland bij Slot Loevenstein is echt superleuk. We struinden door de uiterwaarden, brachten een bezoekje aan het slot en kwamen grote grazers tegen. Echt een aanrader!

Weer eens wat anders

De laatste tijd wandelen we steeds ergens in een bos in Gelderland, of over een Noord-Hollandse Buitenplaats, maar vandaag doen we wat anders. We struinen door buitenpolder Munnikenland waar konikpaarden en rode geuzen grazen en komen ook nog langs een kasteel.

Zodra we uit de auto stappen merken we dat het kouder is dan verwacht, en wanneer we willen beginnen aan de wandeling blijkt Adriaan in Komoot een ander parkeerterrein te hebben gekozen. Waar we helemaal niet mogen staan. Gelukkig lukt het om de route om te draaien en kunnen we eerst langs het kasteel nu er nog niemand is. We zijn nog niet eens  aan de wandeling begonnen en ik ben al verkleumd.

Het is echt stervenskoud. Er was een zonnige dag voorspeld met windkracht drie, maar het waait echt heel erg hard en het voelt aan als -10.

Door de uiterwaarden

We moeten eerst langs de Waal wandelen, maar voordat we daar zijn moeten we door de uiterwaarden waden. Het heeft flink gevroren dus het gras is niet drassig. Het waden valt hartstikke mee. We zien nog geen paarden, of runderen staan, maar moeten wel opletten waar we onze voeten neerzetten, want overal ligt koeienpoep. We navigeren langs de hoopjes naar het pad dat er niet is, want je mag hier heerlijk struinen.

Paniek op de vroege ochtend

De dieren zijn niet gewend, dat er zo vroeg al mensen door de uiterwaarden lopen. Ik zie een prachtige fazant en roep Adriaan, dat hij een foto moet maken. Helemaal vergeten, dat ikzelf ook een telelens heb. Adriaan is bezig met het fotograferen van roeiers in een sloep en hoort mij niet. De fazant rent weg en omdat er ook nog een auto over de weg rijdt vliegt hij van schrik naar de overkant. Als we verder wandelen komen er zes geschrokken fazantenhennetjes uit de struiken. Wat een paniek op de vroeg ochtend, maar voor ons wel leuk om mee te maken.

In een kreek naast de rivier barst het van de eenden. We herkennen zaagbekken, maar ook zij vinden ons eng. Als ik ze door de verrekijker wil bekijken zijn ze al weggevlogen.

Een heel hoog opstapje

Vlak bij het kasteel moeten we een stukje over de weg. Al snel vinden we het opstapje, waarmee we vanuit de uiterwaarden over de afrastering kunnen klimmen. Alleen blijkt het opstapje voor mij veel te hoog. Gelukkig is er geen schrikdraad gebruikt voor de afrastering, want daar hou ik me aan vast om omhoog te komen. Het moet een hilarisch gezicht zijn geweest, maar gelukkig was er niemand in de buurt.

Alvast een kijkje bij Slot Loevenstein

We gaan aan het einde van de wandeling een bezoek brengen aan het kasteel, maar zijn nu al nieuwsgierig. Dus lopen we onder het poortje door om een foto te maken. Er is echter niet veel te zien van het kasteel en de binnenplaats is afgeschermd met een hek. Goed dat we een museumkaart hebben kunnen we straks gratis door het kasteel wandelen en de voorkant fotograferen. Het is nu te vroeg het slot is nog niet open.

We moeten eigenlijk vanaf het kasteel rechtsaf weer de uiterwaarden in, maar het is maar een klein stukje en dan moeten we er weer uit. We zien geen runderen en paarden grazen dus blijven we over het asfalt wandelen. Verderop kun je met een pontje, vanaf half februari, naar vestingstad Woudrichem varen.

Wat zijn die rode geuzen groot

Al snel verlaten we het fietspad. Juf Komoot zegt: “Sla hier linksaf en volg het pad.” We kijken elkaar aan en zeggen gelijk: “Welk pad? Er is helemaal geen pad.” Dus we stappen het gras op en volgen een dijkje. Verderop zien we het kasteel en daar maken we om de paar meter een foto van.

Als we weer eens stilstaan om een foto te maken van Slot Loevenstein rent er een haas langs. Ik kan het beestje amper volgen, maar Adriaan heeft er toch een foto van gemaakt.

Verderop zien we een paar runderen staan. Ik hoop dat ze niet het dijkje opstappen waar wij lopen en gelukkig doen ze dat ook niet. Heldhaftig maak ik een filmpje en Adriaan maakt foto’s, maar we blijven op afstand, want wat zijn die rode geuzen groot. De runderen kijken niet op, of om. Ze vinden het gras veel interessanter. Als ze wel op het “pad” staan is het ook geen probleem dan maak je er gewoon een grote boog omheen.

Zo leuk al die vogels en dieren

We wandelen langs het water met eenden en ganzen en komen ook langs twee grote grillige bomen, waar allemaal kleine vogeltjes in zitten. We spotten staartmeesjes en ik zie ook iets fel geels tegen de bast van de boom. Wat het was weet ik niet, maar het was in ieder geval geen pimpel- of koolmees. De vogeltjes zijn allemaal veel te snel, of ze verstoppen zich achter een tak. We blijven ook niet te lang wachten, want het is veel te koud om lang stil te staan.

In de verte zien we weer een rode geus, maar nog steeds geen konikpaarden. In de folder van Staartbosbeheer staat dat ze het hele jaar vrij door het Munnikenland lopen, maar hier zien we ze niet.

Verderop komen we langs een mooie plas, waar drooggevallen stukken aarde mooie lijnen maken in het water. Natuurlijk moet dat op de foto. Adriaan maakt er ook eentje voor de omslag van het blog. Ook zien we een gestrande auto. Een rare plek om je auto te parkeren.

Verdronken bomen

We komen weer uit bij de weg en wandelen een klein stukje over het asfalt. We wandelen van de ene kant naar de andere kant, want we zien van alles. Verdronken bomen in het water met koude wortels door het ijs. Planten met rijp en kleine eilandjes omringd door water. Er is ook een soort steiger, of een brug, die nooit is afgemaakt. Natuurlijk wil Adriaan daar even heen om een foto te maken. We struinen wat af.

Bijna missen we de plek waar we door een hekje moeten. Adriaan kijkt op komoot en mompelt iets over dat we verderop ook weer het veld in kunnen, maar ik wil teruglopen, want een groot stuk over asfalt is niet leuk.

Voormalige kloosterboerderij Munnikenhof

Maar goed ook, want anders hadden we de contouren van de voormalige kloosterboerderij Munnikenhof gemist. Er is niet veel over van de boerderij, maar omdat hier helemaal geen bankjes zijn gebruiken we de muurtjes van de boerderij om op te zitten. Kunnen we even iets eten en drinken.

Als we verder wandelen komen we weer langs bomen, die in het water staan en staat er verderop weer een rode geus te grazen.

Ik zeg tegen Adriaan: “Het zijn ook nog allemaal stieren, loop ik hier met mijn rode jas aan.” Gelukkig kijkt deze ook niet op of om, want ik kan helemaal niet rennen op mijn wandelschoenen.

Wanneer mogen we terug?

Ondanks dat het hartstikke mooi is en we naast runderen ook nog bergeenden en zwanen zien vraag ik me af of we nog ver moeten. We wandelen een heel stuk rechtdoor met wind tegen en het is echt stervenskoud. Er is ook bijna geen beschutting en ik heb het gevoel dat ik al 6 kilometer gelopen heb terwijl het een wandeling is van 7,5.

Uiteindelijk komen we bij een weg uit waar ook een parkeerterrein is. Als je hier begint kom je op de helft van de wandeling langs het kasteel. Vanaf daar beginnen we aan de terugweg.

Zijn dat steenmannetjes?

We komen uit bij een asfaltweg waar weer aan weerskanten van alles te zien is. Heerlijk loopt het met de wind in onze ruggen verlost van de snijdende kou in onze gezichten. De runderen hebben hier ook gelopen, want aan de kant van de weg liggen hoopjes poep. “Oh” zegt Adriaan “is dat poep? Ik dacht dat het steenmannetjes waren.” Ik heb beeld van kinderen, die keutels stapelen in plaats van kiezels.

We wandelen langs een grote plas waar we slobeenden, bergeenden en wintertalingen zien. Ze willen niet zo graag poseren en zitten constant met hun kop in het water. Toch is het Adriaan gelukt om een leuke foto te maken.

Daar zijn de konikpaarden

De hele route zeur ik over de konikpaarden. Iedere keer als we langs een mooi landschap wandelen wijs ik en zeg: “Mooi hè? Maar het zal nog mooier zijn als er een kudde konikpaarden zou staan.”

Na een tijdje verlaten we de asfalt weg om weer te struinen door het gras en dan zie ik ze staan achter een afrastering. Staatsbosbeheer heeft gelogen! De konikpaarden lopen helemaal niet het hele jaar vrij rond. Ze staan soms ook achter een afrastering. Nu moeten we een keer terug in de lente, of de zomer.

Gelukkig kunnen we de paarden toch vastleggen met de telelens.

Langs de Waal

We struinen verder langs de Waal. Op de strandjes liggen witte korrels. Ik denk eerst dat het zout is, maar het is ijs. Ik zei toch al dat het koud was. We kunnen niet de hele tijd langs de rivier lopen en soms is het zoeken waar we langs kunnen. Het is een avontuurlijke route. Langzaam en gestaag wandelen we terug richting het kasteel.

In de verte zien we weer een rode geus staan en dit is echt de grootste, die we tot nu toe hebben gezien. Daar waren de andere runderen kleintjes bij.

Een bezoek aan Slot Loevenstein

Terug bij het parkeerterrein wisselen we onze schoenen en wandelen over de weg naar het kasteel. Vlak bij het slot zien we opnieuw een fazant, of het dezelfde is als vanochtend, dat weten we niet.

Bij het kasteel maken we wat foto’s en bezoeken we de tentoonstelling over oorlogsrecht. Het is een prachtig kasteel, van binnen en van buiten, echt een bezoek waard. Ook voor kinderen is er van alles te beleven.

Op de binnenplaats staat een indrukwekkende boom en bij De Taveerne kun je iets eten of drinken. Daarvoor heb je wel een toegangsticket nodig, maar dit verandert vanaf zaterdag 14 februari 2026. Dan kun je door een aangepaste routing op het terrein zonder ticket binnenlopen voor koffie, lunch of een pauze op het terras.

Loevestein had een militaire functie en is nooit door adellijke families bewoond. Dat zie je terug in de sobere inrichting.

Als we genoeg foto’s hebben, wandelen we terug naar de auto. Snel naar huis, waar de warme kachel brandt.

Dit leuke uitje is ook weer voorbij, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Meer over ons en informatie over de wandeling

Op deze pagina kun je je abonneren, dan hoef je geen blog meer te missen. Volg je ons al op Instagram, Facebook, Threads, of Pinterest?

⚠️Let op! Tijdens hoog water staat dit gebied voor een groot gedeelte onder water en is het niet of minder toegankelijk.

🅿️parkeerplaats Slot Loevenstein Schouwendijk, 5307 TG Poederoijen

🅿️Je kunt ook starten bij: parkeerterrein Geuzenweg, Poederoijen

❤️Provincie: Gelderland

➡️Afstand: 7,76 kilometer

💡Link naar het GPX-bestand, of Komoot

🍳Bij het kasteel kun je iets eten en drinken.

🐕Honden zijn aangelijnd welkom.

🏰Slot Loevenstein bezoeken? Hier vind je alle info.

Bewegwijzering: Geen! Wij wandelden via komoot. Deze route vonden we op de wandelzoekpagina. Als er een afsluiting is of de route verandert, vind je daar de actuele informatie. Je kunt er ook een beschrijving van de wandeling downloaden. Het lidmaatschap kost € 13,49 per jaar.

Vanaf 14 februari 2026 vaart er een voet- en fietsveer van Slot Loevenstein naar vesting Woudrichem. Klik hier voor de vaartijden.

Nog niet overtuigd? Kijk dan naar deze reel hoe mooi het daar is.

Klik op onderstaande foto voor meer wandelingen langs kastelen.