De Borkeld is prachtig! We wandelden over glooiende heidevelden, langs het Elsenerveen en een labyrint. Voor de reeën waren we te laat, of te vroeg, maar we zagen wel Hereford-runderen en Drentse heideschapen. De volgende dag wandelden we over de Sprengenberg. Een route, die altijd geweldig is. Vooral als de rododendrons bloeien.
Weer naar Landgoed de Elsgraven
Met Pinksteren waren we een weekendje bij Landal Landgoed de Elsgraven. Voor de twintigste keer en het was weer zo fijn. Ondanks de hoge temperaturen hebben we erg genoten. Wat is het toch heerlijk daar en wat is Twente en Salland toch mooi.
De Borkeld tussen Salland en Twente
Mooi weer
Door het warme weer, het slechte slapen en omdat ik niet meer gewend ben dat onze dochter Ilse mee is, ben ik van alles vergeten. Ik zie het maar als generale repetitie, waarbij alles fout gaat, want over twee weken gaan we echt op vakantie.
Ik maak me zorgen of de eekhoorns wel komen, omdat alle mensen buiten zijn. Het is druk in het park met grote groepen, die gezellig met elkaar in de tuin zitten en kinderen die schreeuwen en met een bal spelen.
Voor niks natuurlijk de eekhoorns laten ons nooit in de steek. Dit keer kwamen er vier regelmatig bij ons langs. Er was zelfs een jonge eekhoorn bij. Zo ontzettend schattig.
Hoedje vergeten
We zijn heel vroeg opgestaan om de ergste hitte voor te zijn. Ilse slaapt uit. Zij gaat morgen mee als we een minder lange wandeling doen. Niet dat dit een lange route wordt, want daar is het veel te warm voor.
Als we de auto uitstappen en ik mijn hoedje op wil zetten, ligt er geen hoedje op de achterbank. Hij hangt zeker nog aan de kapstok van het huisje. Gelukkig heb ik wel een zonnebril mee en heb ik een bos haar dat me beschermd tegen een zonnesteek.
De blauwe route
We zijn vaker in de Borkeld geweest en liepen er twee keer de blauwe route. Eén keer in de stromende regen en de andere keer op een avond. We gingen toen reeën spotten met succes en probeerden snel te wandelen, maar dat mislukte natuurlijk.
Ook deze keer beginnen we weer met de blauwe route. Ondanks dat het best vroeg is, is het al heel zonnig. We zien geen reeën, maar wel heel veel baasjes met honden en zelfs een hond, die nog groter is dan een ree.
We hebben een route van Truus Wijnen via de Wandelzoekpagina gedownload, ingekort en onderweg nog wat aangepast. Zo stuurt Truus ons een paardenpad met los zand op, maar wij kiezen toch voor het gewone pad. Dat loopt lekkerder en komt op hetzelfde punt uit.
De nieuwe rugzak
We hebben alweer lol, want tijdens het wandelen blijft er een dennentak aan m’n voet hangen. Adriaan vraagt droog, of ik de tak mee naar huis wil nemen. Alvast voor een kerststukje.
Ik heb een nieuwe rugzak en die probeer ik vandaag uit. Ik had al die tijd gewoon nog zo’n kibbelingtasje (Kipling) wat je eigenlijk mee naar het werk neemt, of naar school. Ik was al van een kleine Kipling rugzak naar een wat grotere tas gegaan, maar ook deze voldoet niet meer. Ik zie ook steeds op de filmpjes dat de tas een beetje scheef hangt door het gewicht van mijn fototoestel en dat is niet goed voor mijn nek en schouders.
De nieuwe tas bevalt goed, blijft goed zitten en is net even iets groter waardoor ik een jasje mee kan nemen. Ik ben er blij mee. Adriaan is jaloers dat ik zo’n mooie tas heb en vooral op de ventilatieruimte tussen rug en rugzak. Ik zeg: “Dan koop je toch ook zo’n tas en neem je gewoon wat minder mee.” Waarop hij zegt: “Dit is al mijn kleine tas.” Daar moet ik dan weer heel erg om lachen, want hij loopt echt met een gigantische tas op z’n rug.
Hij neemt ook veel te veel mee. Zelfs vandaag heeft hij z’n regenkleding mee, maar dat heeft een reden, want als hij de regenjas eruit haalt zit deze er vast niet in als hij de jas echt nodig heeft. Ik snap wat hij bedoelt, want ik loop hier tenslotte zonder hoedje.
Het Elsenerveen
Ondertussen wandelen we over prachtige onverharde paden langs de heide. De strakblauwe lucht verandert langzaam in een hemel met schapenwolkjes, en daar houden wij van. Dat egaal blauwe vinden we vaak wat saai.
We lopen langs het Elsenerveen en zien in de verte heel veel vogels langs het water. Er klinkt het bekende geluid van een kieviet en even later zien we hem ook. Het enige nadeel van de Borkeld is, dat het vlak langs de snelweg is en dat horen we nu goed, omdat we naar de weg toelopen.
Gelukkig is het geluid niet zo hard dat we de vogels niet meer horen. Integendeel de vinkjes geven hier een waar concert weg. Ook zien we kneuen en een roodborsttapuit boven in een boom.
Als we verder wandelen over een breed pad, zien we in de verte grote zwarte vogels. Eerst denken we dat het kraaien zijn, maar het blijken raven te zijn, waarvan er één prachtig poseert op een afgehakte boomstam. Net wanneer Adriaan scherp probeert te stellen, komt er een hardloper aan en vliegt de vogel weg.
Ik zeg tegen Adriaan: “Oh, dan zitten hier ook vast wolven. Geen wonder dat we geen reeën tegenkomen.” Ik heb het even opgezocht. Op het moment zit er geen roedel wolven, maar er komen wel af en toe zwervende wolven voor op de Borkeld.
Dat paadje heeft Truus goed gekozen, of was het Adriaan?
We proberen zoveel mogelijk tussen de bomen door een glimp op te vangen van het Elsenerveen. Gelukkig hebben we telelenzen en een verrekijker, want de plas is wel erg ver weg. We komen uit bij een plekje met bankjes en uitzicht. Daar eten we even een tussendoortje.
Tijdens de wandeling heeft Adriaan per ongeluk de Merlin app. aan laten staan. Hij leest voor wat we allemaal gehoord hebben. Er zitten hier echt veel vogels. We zien zelfs in de verte wulpen staan, omdat we het niet zeker weten laten we Merlin nog een keer luisteren en inderdaad het zijn wulpen.
We wandelen verder door een hek een begrazingsgebied in. Alle gekleurde paaltjes geven linksaf aan. maar wij slaan rechtsaf. Ik zeg tegen Adriaan: “Dat heeft Truus goed uitgekozen dit paadje tussen de bomen door. Heel fijn zo in de schaduw.” Waarop Adriaan zegt: “Het kan ook zijn dat ik dit paadje heb uitgekozen en dat dit onze routeverkorter is.”
Het is een leuk paadje waar we zelfs een muisje spotten, maar het pad is niet erg lang. Het kan ook aan ons liggen, want we zien een hek waar we eventjes doorheen gaan om te kijken, of we wat dichterbij de plas kunnen komen. Als we weer terug door het hek wandelen kiezen we weer een ander paadje, want deze gaat ook de goede kant op volgens Adriaan.
Vanaf hier horen we de snelweg ook steeds minder en op een gegeven moment horen we de weg helemaal niet meer.
Een klein koetje is toch hetzelfde als een kalfje?
Ik heb vannacht heel slecht geslapen en ook al is het Adriaans schuld ik neem het hem niet kwalijk. Ik kon door de warmte niet goed in slaap komen en toen ik eenmaal sliep begon Adriaan te hoesten. Het hele bed schudde ervan. Daarna lukt het niet meer om te slapen en de wekker ging ook nog hartstikke vroeg. Daardoor ben ik vandaag een beetje sloom en niet zo slim.
Het is waarschijnlijk ook de reden dat ik mijn hoedje ben vergeten en zeg ik klein koetje tegen een Hereford kalfje. Adriaan zegt: “Dat heet een kalfje geen klein koetje.” Waarop ik zeg: “Wat maakt dat nou uit, dat is toch hetzelfde?” “Nou” zegt Adriaan: “Als je bij een slager een klein koetje schnitzel, of een klein koetje oester besteld staat hij toch raar te kijken.” Hij heeft gelijk natuurlijk.
Alle honden aan de lijn, behalve mijn hond
Natuurlijk moeten de honden hier aan de lijn vanwege de koeien die overal rondscharrelen, maar er zijn altijd mensen die vinden dat die regels niet voor hen gelden. Ook dit keer komen we een stel tegen met een loslopende hond. We zeggen er niets van, want voor je het weet word je uitgescholden.
Afgelopen week deden we een wandelingetje tussen de middag en kwamen we een hond tegen die midden op het pad zat te poepen. Ik zag het baasje niet en riep dat ze de poep moest opruimen. Reageert er een vrouw met een wit‑met‑rode stok: “Dat kan ik niet mevrouw, ik ben blind.” Ik ook altijd met mijn grote mond.
Er steekt een haas ons pad over, maar voordat we het weten is hij alweer verdwenen.
Vogels spotten in Overijssel
We wandelen langs vrouwen, die ergens naar kijken met een verrekijker. Adriaan vraagt dan altijd, of ze iets gezien hebben. We maken een praatje en de vrouw raadt ons aan naar de Zunasche Heide te gaan. Dat waren we toevallig al van plan. Wij willen daar kraanvogels spotten. Ook geeft ze ons een tip waar je heel veel weidevogels kunt zien. Daar zijn we niet zo in geïnteresseerd we hebben genoeg kluten, grutto’s en tureluurtjes gezien de laatste tijd. Die hebben we thuis ook en ook op Texel hebben we er heel veel gezien.
Drentse heideschapen in Overijssel
Op de heenweg zagen we schapen, maar we wilden niet gelijk beginnen met omlopen. Nu zien we de schapen weer en moeten we eigenlijk de andere kant op. Door mijn verrekijker zie ik dat het van die leuke schapen zijn met lange haren en hoorns. Ik wil er wel even heen, maar Adriaan wil de route niet langer maken.
Hij zegt: “Of we gaan langs de schapen, of langs het labyrint. Ik kies voor de schapen en daar hebben we geen spijt van. Ze zijn zo leuk er staan ook nog lammetjes bij, die met kwispelende staartjes drinken bij hun moeder. Te leuk om over te slaan.
Het labyrint was toch al niet zoveel soeps, heb ik op de foto’s gezien. In 2023 bezochten we een labyrint bij Luttenberg, waar we hebben gedroned en gefilmd. Dus we hebben het al gedaan en gezien.
Als we ons eindelijk los maken van de schapen komen we langs de schaapskooi en tot onze verbazing toch langs het labyrint. Toch wel weer leuk om een paar fototootjes van te maken. Zelfs zo leuk, dat de foto de omslag van dit blog is geworden.
Vanaf daar is het niet ver meer naar het parkeerterrein. Heerlijk in de airco! Voordat we naar ons huisje terug rijden halen we nog even een ijsje bij Van der Poel ijs in Enter. Dat is echt een aanrader als je daar in de buurt bent.
Over de Sprengenberg in de lente
Een route die je in elk seizoen wil doen
Vandaag doen we een gouden ouwe. We wandelen over de Sprengenberg, langs de Palthetoren en door de rododendronlanen. We hebben hier al eens eerder gewandeld, toen het er barstte van de paddenstoelen. We namen toen het besluit om een keer terug te keren als de rododendrons bloeien en daarom zijn we vandaag hier.
Vanaf begin mei zag ik de foto’s en filmpjes al langskomen op Instagram en Facebook, maar wij wonen niet bepaald in de buurt. Vroeger bloeiden de rododendrons van half mei tot en met half juni, maar nu was ik bang dat 24 mei te laat zou zijn. Gelukkig is dat niet het geval. Er waren zelfs struiken die in de schaduw stonden, die nog niet bloeiden. Eigenlijk waren alleen de struiken die in de volle zon staan uitgebloed. Tegen de tijd dat dit blog gepubliceerd wordt zal het wel wat minder zijn, maar het blijft hartstikke mooi op de Sprengenberg.
Een wereldwonder
Ilse is ook vandaag mee en die wordt al helemaal gek van ons. We staan overal stil en lopen voor geen meter door, maar ook zij is onder de indruk van de bloeiende laantjes. Al moet ze niks hebben van alle zoemende hommels en bijtjes, die op de bloemen afkomen.
We lopen langs een boom waar volgens Adriaan kleine fietspompjes in zitten. Het zijn jonge spechten, want we zien vader of moeder uit het nest vliegen.
Er is ook een klein wereldwonder gebeurd. Adriaan heeft namelijk naar me geluisterd. Hij heeft na de discussie over de tas gisteren een kleine tas meegenomen. Hij had namelijk geen regenjas nodig, want het is vandaag nog heter dan gisteren.
We wandelen een weggetje in, dat omzoomd is met rododendrons. Het is echt prachtig , maar we moeten wel lang wachten om het pad te fotograferen. Er lopen mensen met een hondje voor ons uit en ook zij willen foto’s maken van de rododendrons. Na een tijdje kunnen we eindelijk foto’s maken zonder mensen. Alleen Ilse en ik mogen op de foto. Als je je stil bent, wat mij bijna nooit lukt, dan hoor je de bijen en hommels zoemen.
Hier moeten we ook nog langs
Na het mooie laantje komt er nog een mooi laantje en nog één. Vervolgens wandelen we kriskras tussen de struiken door. We zien zelfs nog azalea’s in bloei staan. We wandelen heerlijk in de schaduw van de hoge bomen langs de prachtige bloemen en komen uit bij Huis De Sprengenberg. Je kunt daar niet dichtbij komen, want het is privébezit.
Omdat het vandaag zo warm is, heeft Adriaan de route ingekort, maar tijdens het wandelen maakt hij de route net zo makkelijk weer langer. Als hij een schuurtje in het bos ziet staan waar we de vorige keer ook voor omgelopen zijn moet hij er toch weer heen voor de foto. Ik heb het idee dat het schuurtje opgeknapt is sinds 2020.
Bankjes omzoomd met rododendrons
We komen langs een mooie plek waar bankjes in de rododendronhaag zijn geplaatst. Echt zo’n plek waar iedereen een foto maakt. Er is echter weinig schaduw hier en daarom zijn de rododendrons niet zo mooi meer en al uitgebloeid. De bankjes zijn een beetje smal, want het lukt ons niet om er met zijn drietjes op te zitten. Verderop staat een veel ruimer bankje dus loop ik daar op af. Adriaan en Ilse zijn ondertussen zoet met het bewonderen en fotograferen van een hagedis. Ik wacht geduldig, want ik zit lekker.
We eten en drinken wat en daarna wandelen we verder. We hebben uitzicht op uitgestrekte heidevelden. “In de zomer zal deze route ook erg mooi zijn.” denk ik bij mezelf. Echt een route voor alle seizoenen.
De Pathetoren
We vervolgen de route over een lange rechte weg en ik zeg tegen Adriaan dat ik me dit stuk niet meer kan herinneren. “Ík wel,” zegt Adriaan. “We lopen nu een heel stuk rechtdoor en daarna komen we uit bij de Palthetoren.” “Ik weet het weer,” zeg ik. “De vorige keer kwamen we een Jehova‑getuige tegen.” Adriaan kijkt me aan: “Waar herken je die dan aan? Hing er een deur aan zijn voeten?”
Ik zie het meteen voor me en lig in een deuk. Ik bedoelde natuurlijk een Hare Krishna‑aanhanger of iemand van de Bhagwan. Zeker weer slecht geslapen, dat ik dingen door elkaar haal.
Dan komen we uit bij de Palthetoren, die natuurlijk van alle kanten op de foto moet. Het torentje ziet er nu nog mooier uit dan in de herfst, omdat er voor de toren prachtige rododendronstruiken staan te bloeien. Als we uit gefotografeerd zijn slaan we een pad in richting het bos. Ik kijk nog één keer om en zie een prachtig doorkijkje. Nog één fotootje dan.
De theedoekblouse
Het laatste stuk van de wandeling lopen we stevig door. We hebben genoeg foto’s en de ijssalon in Enter lonkt al. Maar wanneer we langs een veld komen met een strook margrieten, korenbloemen en klaprozen, lassen we tóch weer een fotomomentje in. Ilse heeft er genoeg van en ploft neer op een bankje.
Daarna wandelen we een lang stuk rechtdoor langs een brede weg. Onderweg waren we al een man tegengekomen met een theedoekblouse. Bij Landal hebben we van die wit‑met‑grijze theedoeken, en zijn overhemd lijkt er verdacht veel op. Aan het einde van de wandeling komen we hem opnieuw tegen. “Hé,” zeggen we tegen elkaar, “daar heb je die man met die theedoekblouse weer.”
De rest van het weekend moet ik steeds lachen als ik de landal theedoek zie hangen of gebruik. Echt weer een verzinsel van de westphils: een theedoekblouse.
De Wiersse
Eekhoorn tijd
De volgende dag wandelen we niet, want als je een tuin hebt vol eekhoorntjes wil je ’s ochtends als ze actief zijn bij het huisje blijven. Ze zijn weer aller schattigst en we genieten volop van de capriolen, die onze vier kleine vriendjes maken.
Rond 11 uur vertrekken we naar De Wiersse een prachtig landgoed en tuin in de Achterhoek, want als je in Twente bent dan is de Achterhoek heel dichtbij.
Een bezoek aan de Wiersse
Het is de tweede keer dat we de Wiersse bezoeken. De eerste keer waren we er in juni 2021. Toen bloeiden er prachtige papavers, maar eind mei staat er ook van alles in bloei. We waren vooral onder de indruk van het kikkerconcert in de vijver bij de villa. Nog nooit zoveel kikkers bij elkaar gezien.
Het was eigenlijk veel te warm om ook maar iets te doen, maar toch hebben we genoten van de prachtige tuin en de schitterende vijvers. Wij vinden de Wiersse een aanrader.
Ook dit keer sloten we de dag af met een ijsje van Van der Poel IJs in Enter. Nog nooit zoveel ijs gegeten in één weekend.
Het Pinksterweekend is al lang voorbij en de rododendrons bijna uitgebloeid, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.
Meer over ons
Op deze pagina kun je je abonneren, dan hoef je geen blog meer te missen. Volg je ons al op Instagram, Facebook, Threads, of Pinterest?
informatie over de wandelingen
De Borkeld tussen Salland en Twente
🅿️ Dagcamping: Borkeldweg 17, 7475 RV Markelo
❤️ Provincie: Overijssel
➡️ Afstand: 8,33 kilometer
💡 Link naar het GPX-bestand en Komoot
➡️ Bewegwijzering: wij deden een combinatie van de blauwe, paarse en oranje route.
Bewegwijzerde routes vanaf dit parkeerterrein:
🔵 4,9 kilometer
🟢 6,9 kilometer
🟡 10,2 kilometer
🟠 11,3 kilometer
Over de Sprengenberg in de lente
🅿️ Herberg De Pas Molenweg 2, 7448 RE Haarle
❤️ Provincie: Overijssel
➡️ Afstand: 5,9 kilometer
💡 Link naar het GPX-bestand en Komoot
➡️ Bewegwijzering: wij volgden voor een groot deel de oranje route.
We deden deze route ook al een keer in de herfst. Zo ziet de Sprengenberg er in de herfst uit.
Bewegwijzerde routes vanaf dit parkeerterrein:
🟠 5,6 kilometer
🟢 4,47 km
De Wiersse
Kijk voor openingstijden op de website van Landgoed de Wiersse
Meer wandelen in de buurt:
Klik op de foto voor meer wandelingen in de buurt:
