Wandelen door de Loenermark is echt fantastisch. We volgden deels de gele en deels de oranje zwerfkeienroute en genoten van elke stap. Aan het eind bezochten we de nieuwe uitkijktoren en namen we ook nog een kijkje bij de wildobservatiepost.

Een mistige wandeling door de Loenermark

Vandaag rijden we weer richting de Veluwe. We zijn al heel lang niet bij natuurgebied Loenermark geweest en omdat daar een nieuwe uitkijktoren is gaan we er een kijkje nemen.

Onderweg in de auto worden we getrakteerd op de prachtige kleuren van de zonsopkomst. Volgende keer toch een tussenstop maken op de Gooise heide, want nog vroeger opstaan lukt gewoon niet. Als we Noord-Holland verlaten wordt het steeds mistiger en het zicht op de weg wordt steeds slechter.  

Gelukkig arriveren we zonder ongelukken bij parkeerplaats Het Dichte Gat. Ik lees natuurlijk “Dikke Gat” en vindt het een erg vreemde naam voor een parkeerplaats.

We trekken snel onze schoenen aan om vervolgens de markeringen van de gele zwerfkeienroute te volgen. Ik ben een beetje teleurgesteld dat we pas aan het einde van de route langs de uitkijktoren komen. Adriaan heeft niet naar de GPX gekeken, maar doet net alsof hij dat wel gedaan heeft. Hij zegt: “Tegen de tijd dat we daar zijn is de mist opgetrokken en kunnen we heel ver kijken.” Ik hoop dat hij gelijk heeft.

Wat is nou weer een verrekeuker?

Het is erg koud en mistig, maar toch vinden we de route meteen al prachtig. Het glooiende terrein met zijn kronkelpaadjes oogt zelfs in de mist verrassend kleurrijk. De mist heeft wel iets, al missen we het zonnetje stiekem toch een beetje.

Wanneer we ergens vogeltjes horen en ik door mijn verrekijker wil kijken, valt me ineens op dat hij naar eten ruikt. Geen wonder: thuis staat hij vaak in de keuken om naar de vogelsilo van de buurman te turen. Ik zeg: “Deze verrekijker stinkt echt naar keuken, die mag daar niet meer staan.” Adriaan verzint daarop het woord ‘verrekeuker’, en we schieten allebei in de lach.

Adriaan heeft zich niet goed voorbereid

Als we een stukje hebben gelopen en ik me af vraag, of er hier ook wild zit. Vraag ik aan Adriaan of hij de warmtekijker ook mee heeft. Oeps, die staat nog thuis op het bureau. “Maar” zegt Adriaan: “Er is niet veel warmte hier.”

Het leek mij nu juist de perfecte omstandigheden om warme dierenlichamen te detecteren.

Maar hij is nog meer vergeten, want onze fijne isolerende zelfgemaakte zitlappen heeft hij gisteren uit de tas gegooid en niet meer terug gestopt. Gelukkig heb ik mijn warme jas aan en zijn er niet zoveel bankjes.

Werkzaamheden aan de trimbaan

We wandelen langs de trimbaan een plek waar wel bankjes staan, maar het is nog te vroeg om te eten. Er hangt een briefje aan een bord waarop staat dat er onderhoud wordt gepleegd aan de trimbaan. Wij moeten erom lachen want er is een heel veldje omgeploegd door wilde zwijnen. Adriaan zegt: “ik weet niet welke tuinman hier bezig is geweest.” en die zin houden we er de hele wandeling in, want heel veel plekken zijn omgewoeld.

Het hoogtepunt van de dag

Zoals gewoonlijk komen we bijna niemand tegen. Alleen op de bredere wegen zien we af en toe sportieve fietsers voorbij zoeven.

Op een gegeven moment lopen we via een smal paadje een heuvel op. Achter ons horen we een fietser hard remmen. Het geluid jaagt drie reeën op, die vlak voor ons het pad oversteken. Ik roep “Hert, hert!” en Adriaan probeert nog scherp te stellen, maar ze zijn alweer verdwenen. Aan de witte spiegels zien we nog net dat het reeën waren en geen herten.

Oh, hadden we nu maar onze warmtekijker. Dan konden we kijken waar ze gebleven waren en of er meer dieren in de buurt waren. Zo stom ook dat ik de filmcamera net niet in mijn handen had.

De mist blijft mooi tussen de bomen hangen. Het geeft het bos iets sinisters, maar ook iets magisch. In de verte horen we het harde roffelen van een specht. We denken dat het een zwarte is. Even later klinkt het lachende geluid van een groene. Natuurlijk laten ze zich niet zien, want zelfs met helder weer zijn die twee amper waar te nemen.

We verlaten de gele zwerfkeienroute

Tot nu toe volgen we steeds de gele pijlen van de zwerfkeienroute, die geweldig aangegeven is. Wij hebben echter op komoot een kortere route gevonden, want wij vinden 14 kilometer veel te lang. Daar doen wij echt meer dan vijf uur over vanwege het vele en lange stilstaan. Toch vind ik het jammer als juffrouw komoot zegt dat we naar rechts moeten terwijl de gele pijlen naar links wijzen. De linkerkant ziet er namelijk veel mooier uit dan de kant waar wij heen moeten. Toch luisteren we naar komoot.

We volgen eerst een brede wat saaiere weg en dan slaan we af een smaller pad in. Dit pad is zo omgewoeld, dat we er amper normaal kunnen lopen. Adriaan zegt: “Staatsbosbeheer moet de tuinman, maar ontslaan.” Waarop ik zeg: “Dit gebied is helemaal niet van Staatsbosbeheer, maar van het Geldersch Landschap en Kasteelen.”  Maar Adriaan vindt dat zijn grapje dan veel te lang wordt en helemaal niet leuk meer is. Het is ook wel een mond vol, maar hij had ook GLK kunnen zeggen.

We ontdekken een boomstam vol met bekertjesmos en daar zijn we weer even zoet mee.

Als we verder lopen komen we over een pad met aan de rechterkant een afrastering. Het zal wel weer zo’n Exclosure zijn waar het wild niet mag komen. Om de jonge aanplant te beschermen tegen wildvraat. Ik vind langs een hek lopen niet leuk en wij vinden de natuur links van ons veel mooier, maar gelukkig mogen we op een gegeven moment weer een andere kant op over een wandelpad zonder afrastering.

Een bankje voor de lunch

Inmiddels is het bijna twaalf uur en sinds de trimbaan hebben we geen enkel bankje meer gezien. Adriaan checkt de app “Alle bankjes” en zegt dat we er wel één tegenkomen als we een stukje omlopen richting de Valenberg. Ik heb er eerst weinig vertrouwen in, de app heeft ons al vaker voor de gek gehouden, maar de rechte weg waar we nu op lopen spreekt me ook niet echt aan. Dus stem ik toch in met de omweg.

Gelukkig hebben we dat gedaan, want het uitzicht op de Valenberg is prachtig en we vinden ook nog een bankje. Op een hele mooie plek waar wandelpaden en fietspaden bij elkaar komen met uitzicht op een heideveld. Er komen wat fietsers langs en een groep wandelaars en ondertussen genieten we van onze lunch en tussendoortje.

Via een prachtig slingerpaadje door een dennenbos wandelen we terug naar de route.

Een stukje oranje zwerfkeienroute

Daar komen we uit op een bredere weg waar ook een auto kan rijden. Gelukkig is het maar een klein stukje en rijdt er alleen een auto langs van de boswachter van het GLK.

We mogen al snel weer het bos in over leuke smalle paadjes. Dit keer volgen we de oranje zwerfkeienroute. Als dat maar goed komt, want deze route begint en eindigt niet op ons parkeerterrein.

Uiteindelijk komen we uit bij een vijvertje. Waar we natuurlijk een bankje aantreffen. Dat is altijd zo als je niet meer zoekt dan vind je ze vanzelf. De vijver is bevroren, maar spiegelt toch. Wij wringen ons in allerlei bochten om de spiegeling vast te leggen. Ik heb daar een heel handig schermpje voor op mijn camera, maar ik vergeet het steeds te gebruiken.

Gelukkig vallen we niet in het water en kunnen we met droge kleren onze weg vervolgen.

Informatie over de uitkijktoren

Om de trapjesberg te beklimmen leiden 70 treden naar de voet van de toren. Vervolgens beklim je nog eens 110 treden naar het uitkijkplatform.

Bij helder weer zie je de zendmast van Radio Kootwijk, de skyline van Apeldoorn, de stad Deventer en zelfs de kerktoren van Zutphen.

Met een hoogte van 108 meter boven NAP is het de hoogste uitkijktoren van Gelderland.

De uitkijktoren op de Trapjesberg

Wij beklimmen de toren niet via de trap, maar langs een stijgend pad. Ik denk dat het geen officieel pad is, maar Juf Komoot (Lees Adriaan) stuurt ons via deze weg naar boven en via de trap naar beneden.

Jammer genoeg zijn de voorspellingen van Adriaan niet uitgekomen en is het nog steeds mistig als we bij de uitkijktoren zijn. Een man, die net naar beneden komt zegt: “Je ziet helemaal niks boven je kijkt tegen een witte canvas aan.” Toch beklimmen we eigenwijs de toren en ontdekken dat we op de tweede verdieping al nauwelijks iets zien. En voor het witte canvas klimmen we de laatste trap op.

Ik heb iets minder last van hoogtevrees, omdat ik de diepte niet zie, maar omdat de toren meebeweegt met de wind ga ik toch snel naar beneden.

We gaan een keertje terug om één van de andere gemarkeerde wandelingen te doen, want ze komen allemaal langs de toren en dan hebben we vast een beter uitzicht.

Wildobservatiepost

Verder maar weer terug richting het parkeerterrein. We wandelen een stukje door het mulle zand om vervolgens weer over leuke paadjes door het bos te lopen. Het is nu niet ver meer.

Als we eindelijk terug zijn bij het parkeerterrein zien we een bord naar de Wildobservatiepost. Daar hadden we natuurlijk vanochtend heen moeten wandelen, maar we konden het bord niet lezen door de mist. Ondanks dat we best wel moe zijn lopen we toch het paadje in, want je weet maar nooit. Ook dit pad is weer helemaal omgewoeld door de wilde zwijnen.

Bij de observatiepost aangekomen zien we natuurlijk helemaal niets, maar dat geeft niks. We zijn heel blij dat we onderweg drie reeën tegen kwamen.

Jammer dat de mist niet optrok, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Meer over ons en informatie over de wandeling

Op deze pagina kun je je abonneren, dan hoef je geen blog meer te missen. Volg je ons al op Instagram, Facebook, Threads, of Pinterest?

🅿️parkeerplaats Het Dichte Gat, 7371 EX Loenen

❤️Provincie: Gelderland

➡️Afstand: 11,3 kilometer

➡️Bewegwijzering: Deels de gele en de oranje zwerfkeienroute.

💡Link naar het GPX-bestand, of Komoot

🐕Honden zijn aangelijnd welkom.

Bewegwijzerde routes van dit startpunt

🔴 Rode route: ruim 2,5 km

🔵 Blauwe route: circa 6 km

🟡 Zwerfkeienroute gele pijlen: 13,5 km

Een folder over deze routes kun je aanvragen op de website van Geldersch Landschap & Kasteelen

Nog meer wandelen in de buurt van de Veluwezoom

Klik op de onderstaande foto voor nog meer wandelingen in de buurt.