Veluws rondje Hoog Soeren

Wandelen door het Kroondomein Het Loo vanuit Hoog Soeren is een echte aanrader. Je loopt door een schitterend bos, langs een uitgestrekt heideveld waar je eindeloos ver kunt kijken. De kans dat je onderweg wild spot is groot, wat de wandeling nog specialer maakt.

Eindelijk weer een blog

We hebben de laatste tijd niet stilgezeten, maar door de sneeuw aan het begin van het jaar schreven we geen blog. We maakten wel een heerlijke wandeling door het besneeuwde bos bij Zeist. Toch wilde ik daar geen blog over schrijven. Blogs over sneeuwwandelingen worden meestal slecht gelezen en dan voelt al die moeite voor niets.

De ervaring zelf was prachtig: langzaam rijden over de snelweg en dan aankomen in een sprookjesbos met een dik pak sneeuw, terwijl er thuis niets lag. Onderweg begon het nog meer te sneeuwen en aan het eind van de wandeling scheen de zon. We konden ons geluk niet op.

Een week later lag de sneeuw er nog steeds, maar was het overal te glad om te wandelen. Inmiddels is alles gelukkig weer weg. Hoe mooi het ook was, het is toch minder praktisch als je op de fiets naar je werk moet.

Alweer te laat voor de zonsopkomst

Vandaag rijden we naar Hoog Soeren om te gaan wandelen door de bossen van Kroondomein Het Loo. Ik had op Facebook een prachtig foto van een roedel herten gezien en die willen wij natuurlijk ook tegenkomen. Hoog Soeren is voor ons best een stukje rijden en daarom zijn we net te laat voor de prachtige zonsopkomst.

Onderweg in de auto genieten we er natuurlijk van. Het is echt schitteren mooi, prachtige kleuren en een laagje mist. Ik opper nog om te stoppen voor de foto, maar dat is een beetje lastig op de snelweg.

Als we aankomen in het dorp stuurt TomTom ons een straatje in met een waarschuwingsbord: “Alleen voor bestemmingsverkeer.” Eerst rijdt Adriaan door, maar besluit toch om te keren, want we zijn toch bestemmingsverkeer? We willen graag parkeren bij het witte kerkje en vanaf daar de wandeling beginnen. Snel trekken we onze schoenen aan, hijsen de rugzakken op onze ruggen, klaar voor weer een avontuur! Maar voordat we beginnen met wandelen maken we een foto van het kerkje en de huizen aan de overkant.

Hoogtepunt van de dag

We wandelen langs de stille straatjes richting het bos. Voor ons uit trippelt er van alles over het weggetje. Het zijn vooral merels, roodborstjes en meesjes, maar er steekt ook iets anders met een lange staart de weg over. Het is een eekhoorn, die snel een boom in vlucht. Heel behendig springt hij van tak naar tak en toch lukt het Adriaan om een foto te maken. Ik vind het knap. Ik kon het beestje echt amper volgen met mijn verrekijker.

Na een tijdje wandelen we verder, langs een golfbaan zo het bos in. Wat wonen de mensen hier mooi.

Wat is het mooi hier

We komen uit in een prachtig bos met hoge bomen en brede lanen. De zon schijnt door de bomen heen en er hangt nog steeds een beetje mist. Om de paar meter staan we stil om foto’s te maken en om ons heen te speuren, of we al wild zien. We hadden beter wat sneller door kunnen lopen, want pas verderop komen we bij paadjes waar het verboden is om in te gaan, omdat het een rustgebied is voor dieren. Maar dat weten we nog niet en daarom komen we zoals gewoonlijk maar langzaam vooruit.

Het eerste uur komen we helemaal niemand tegen en dat verbaast ons. Moet er niemand een hond uitlaten? Of zijn ze allemaal bang om een wolf tegen te komen? Adriaan niet, die staat bij het idee al klaar met zijn fototoestel en ik ga gewoon achter hem staan.

Adriaan heeft een nieuw speeltje gekocht: Een warmte kijker, daarmee kun je zien of er ook ergens wild is. Ondanks de nieuwe kijker zien we helemaal niets en komen we nog langzamer vooruit, omdat er naast het fotograferen, filmen en verrekijken er nu ook nog door de warmte kijker moet worden getuurd. Het geeft niet we zijn warm aangekleed en hebben de hele dag. Gelukkig is het maar een wandeling van 8 kilometer en zijn we vast voor het donker thuis.

Mountainbikers

De eerste mensen, die we tegenkomen zijn mountainbikers. Gelukkig is er plaats genoeg voor wandelaars en fietsers. Zodat ze ons niet omver rijden. Als Adriaan een foto aan het maken is van het zoveelste zonnesterretje, die door de bomen schijnt, vraagt een mountanbiker zich af of we een wolf aan het fotograferen zijn. Ik leg hem uit dat het de zon maar is. Zo mooi zo’n winterbos waar een mystiek sfeertje hangt.

We lopen de ene laan na de andere in, maar nog steeds staat er geen geweidrager midden op het pad. Volgens Adriaan is ons geluk op, omdat we al een eekhoorn hebben gezien.

Zijn er hier geen bankjes?

In het dorp kwamen we heel veel bankjes tegen, maar we zijn er in het bos nog geen één tegengekomen en het wordt nu toch wel tijd om iets te drinken en een tussendoortje te eten.

Wel stuiten we op een grote modderige plas, met eromheen talloze sporen van wild. Ze zijn hier duidelijk geweest om te drinken. Natuurlijk gaan wij door de knieën en maken een spiegelfoto van de modderige plas.

Na de plas slaan we linksaf en wandelen een klein heuveltje op. Boven hebben we een prachtig uitzicht over de Asselsche Heide. De zon schijnt fel nu het licht niet wordt gefilterd door de bomen. Het felle tegenlicht maakt het fotograferen erg lastig. Op deze fijne plek staat wel een bankje en ik ben eigenlijk blij dat we er eerder geen zijn tegengekomen. Zo kunnen we hier extra lang genieten van het schitterende uitzicht.

Ik herken meteen de plek waar de foto van de roedel herten is gemaakt, al laten ze zich vandaag niet zien. Volgende keer wandelen we snel naar deze plek, wellicht zijn we er dan gelijk met de herten.

Als we klaar zijn met fotograferen nemen we plaats op het bankje voor een tussendoortje en iets te drinken.

Dassenberg

Na een poosje wandelen we verder. De route leidt ons over een pad langs de heide een heuvel op: de Dassenberg. Soms kunnen we genieten van het uitzicht en soms staan er bomen voor.

De mensen zijn opeens wakker, of de kerk is uit. We komen nu meerdere wandelaars, mountainbikers en hardlopers tegen.

Het pad is best uitdagend, mul zand en ook nog een stukje klimmen. Nergens hebben we last van de mountainbikers, maar hier toch wel. Ze komen met een rotgang naar beneden en willen precies daar rijden waar wij ook willen lopen.

We horen een hoog gepiep in de bomen en zien goudhaantjes heen en weer vliegen, maar ik vind de plek te gevaarlijk. Straks knallen die mountainbikers tegen Adriaan aan, die alleen maar oog heeft voor de vogeltjes. Deze keer lukt het hem niet om een foto te maken en tot mijn opluchting lopen we door. We klimmen de zandhoop op zonder in aanraking te komen met de mountainbikers.

Verderop is weer een mooie plek met uitzicht over de heide en ook hier staat een bankje. Het is een mooi glooiend landschap waar je ver kunt kijken daar houden wij van. Misschien komen we een keer terug als de heide bloeit dan zal het er nog mooier zijn.

Bijna een ongeluk

We wandelen verder. De kans dat we nu nog wild tegenkomen is nihil. Het is niet druk, maar er zijn best veel mensen op de been en sommige laten hun hond uit. Het is evengoed genieten van het prachtige bos.

Op een gegeven moment moeten we de Pomphulweg oversteken. Aan de overkant is een parkeerterrein waar je ook de wandeling kunt beginnen.

Terwijl wij aan het oversteken zijn komt er een Fiat Panda aangereden, die afslaat naar het parkeerterrein. De vrouw in de Fiat rijdt veel te hard het parkeerterrein op en rijdt met dezelfde vaart achteruit de weg weer op. Op een haar na raakt ze Adriaan, die ze veel te laat ziet, want ze kijkt niet in haar spiegels. We zijn vreselijk geschrokken, maar als we later verder lopen kunnen we er wel weer om lachen. Adriaan zegt: “Lag ik bijna weer in het ziekenhuis.” En ik vul aan: “en bijna je fototoestellen stuk.” “Ja” zegt hij “Dat was nog erger geweest.”

Een avontuurlijk stukje bos

We wandelen het bos weer in en komen nu over smalle avontuurlijke paadjes. Het terrein is een beetje glooiend. Alle mensen zijn de andere kant op gelopen dus hebben we het bos voor ons alleen. Toch maken we geen foto’s meer. Het zijn leuke paadjes, maar het is hier niet zo fotogeniek als waar we vanochtend waren.

Hoog Soeren

Na een tijdje wandelen we het bos uit door een hek en komen weer uit bij een parkeerterreintje en daar staat de Fiat Panda geparkeerd, die Adriaan bijna heeft aangereden. We overwegen de banden leeg te laten lopen, maar doen het toch maar niet.

Na het parkeerterrein moet je meteen naar links, maar wij lopen eerst verkeerd naar de weg om daar tot de ontdekking te komen dat we toch anders moesten.

We lopen evenwijdig aan de weg door een stukje bos, maar dat is beter dan langs een weg wandelen. Als het paadje ophoudt steken we de weg over en lopen het dorp in. Overal zien we resten van de sneeuw van de afgelopen week. Ze hebben hier heel wat sneeuwpoppen gemaakt. We zien weer roodborstjes en mooie huizen met prachtige tuinen. We komen ook langs een tuin met allemaal mooie tuinornamenten, maar het enige waar Adriaan nog een foto van maakt is een oud vervallen huis.

Al snel zijn we terug bij de auto. Je schijnt erg lekker te kunnen lunchen bij het Jachthuis, maar wij willen onze kerstkilo’s nog kwijt.

Ik neem me voor om een keer in de buurt een huisje te boeken. We weten nu een beetje de weg. Het moet toch een keertje lukken om edelherten te zien op de Veluwe.

Jammer dat we geen wild gezien hebben en dat de wandeling alweer voorbij is, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Pantoffels

Ik had nooit pantoffels, omdat ik het lelijke dingen vind. Maar als ik thuis werk heb ik iedere keer koude voeten dus heb ik pantoffels besteld. Wat geeft het ik heb toch broeken met wijde pijpen niemand die het ziet.

Vanochtend droeg ik echter een legging met luipaardprint, omdat ik naar yoga ging en daarbij had ik mijn pantoffels aan. Ik zag Adriaan naar me kijken. Hij deed zijn best niet te laten merken wat hij van mijn outfit vond, maar ik zag het aan zijn gezicht. Ik moest zelf enorm lachen om zijn gezicht en de lelijke pantoffels aan mijn voeten. Ik had gelijk ik had ze nooit moeten kopen, maar nu ben ik verslaafd aan warme voeten. Ik heb ze nu ook aan bij het schrijven van dit blog.

Meer over ons en informatie over de wandeling

Op deze pagina kun je je abonneren, dan hoef je geen blog meer te missen. Volg je ons al op Instagram, Facebook, Threads, of Pinterest?

⚠️Let op! Tussen 15 september en 25 december is het Kroondomein Het Loo gesloten.

🅿️parkeerplaats kapel Hoog Soeren, Hoog Soeren 44, 7346 AJ Hoog Soeren

❤️Provincie: Gelderland

➡️Afstand: 8,5 kilometer

💡Link naar het GPX-bestand, of Komoot

🍳Restaurant: Brasserie Het Jachthuis, Hoog Soeren 55, 7346 AC Hoog Soeren

🐕Honden zijn aangelijnd welkom.

Bewegwijzering: Geen! Wij wandelden via komoot. Deze route vonden we op de wandelzoekpagina. Als er een afsluiting is of de route verandert, vind je daar de actuele informatie. Je kunt er ook een beschrijving van de wandeling downloaden. Het lidmaatschap kost € 13,49 per jaar.

Je kunt een Reel van onze sneeuwwandeling in Zeist op Instagram bekijken en er is ook een reel van deze wandeling bij Hoog Soeren.

Wandelingen in de buurt

Klik op onderstaande foto voor wandelingen in Apeldoorn en omstreken:

Klik op onderstaande foto voor wandelingen op de Noord Veluwe: