Wandelen door het Leersumse Veld is een blog over een prachtige wandeling langs de Uiltentoren, de Graftombe van Nellesteyn, over het Stormpad Breeveen en langs de Leersumse Plassen.

Hier zijn we vaker geweest

Vroeger toen we nog wandelingen uitzochten vanaf een kaart van Staatsbosbeheer kwamen we altijd uit bij de Leersumse Plassen, want dat zag er zo mooi uit op de kaart. Tijdens de wandeling kwamen we er dan achter, dat we de route al lang gedaan hadden. Sinds we een blog hebben gebeurt dat niet zo snel meer. Dit is ook één van de redenen dat we een blog begonnen zijn.

We brengen weleens een bezoek aan een gebied waar we al geweest zijn, maar proberen dan altijd een andere route te vinden. Na de valwind in 2021 zijn we niet meer bij het Leersumse Veld geweest en we zijn benieuwd of we nog plekken herkennen.

Er was toch geen regen voorspeld?

Onderweg in de auto regent het, maar gisteren zag ik op Weeronline dat het prachtig weer wordt in Leersum, dus ik maak me geen zorgen. Toch regent het nog steeds, of alweer, als we aankomen op het parkeerterrein bij de Uilentoren. We kijken elkaar aan, want zoals jullie weten houden wij en onze camera’s niet van regen. Zullen we weer naar huis, of gaan we toch wandelen?

Na een tijdje wordt het iets droger en besluiten we toch maar te gaan. Zonde toch om voor niks zo vroeg op te staan en zo’n eind te rijden?

De Uilentoren

Als eerste beklimmen we de Uilentoren om van het uitzicht te genieten. Deze folly, die op het hoogste punt van de Lombokheuvel staat kun je beklimmen. Het is een hachelijk avontuur om boven te komen langs het smalle trappetje met onze rugzakken en camera’s. Boven hebben we een moot uitzicht en kunnen we de vier uilen, die bovenop het torentje staan, van dichtbij bekijken.

Ondertussen is het opgehouden met regenen en kunnen we zonder paraplu en regenponcho aan de wandeling beginnen.

Geen rode jas vandaag?

Ondanks dat de dag begon met regen is de temperatuur goed en daarom ben ik blij dat ik vandaag de rode winterjas niet heb aangetrokken. Ik heb een fleece gekregen van Astrid Wild, een Zweeds outdoor merk speciaal voor vrouwen en deze probeer ik vandaag uit. Het vest is heerlijk warm doordat het is gemaakt van 63% wol, de kleur is prachtig en ik heb zoveel meer bewegingsvrijheid in een vest dan in een jas. Ik kan heerlijk met mijn handen in mijn zakken lopen en er zit ook een zakje in voor mijn telefoon. Ik ben er blij mee.

Hier zitten vast geen wolven

Natuurlijk beginnen we gelijk met stilstaan, want we komen door een prachtig laantje en nu het droog is moeten we gelijk maar foto’s maken. Ik ben verbaasd over hoe druk het is op de vroege ochtend. Niet irritant druk, maar we zijn na een paar meter al meer mensen tegengekomen dan tijdens onze vorige wandelingen op de Veluwe.

Er lopen veel mensen met loslopende honden, die doen denk ik een klein rondje vanuit de woonwijk, want voordat we het weten zijn we ze alweer kwijt. Ik zeg tegen Adriaan: “Er zijn hier zeker geen wolven, omdat bijna niemand zijn hond aan de lijn heeft.” Waarop hij naar een bordje wijst met “Wolvengat” erop en zegt: “Ze verdwijnen daar allemaal in een gat.” Ik heb er beeld bij en lig in een deuk.

De Graftombe van Nellesteyn

Ik kan niet controleren, of het echt waar is, want wij wandelen de andere kant op richting de Graftombe van Nellesteyn. We beklimmen de Donderberg en wandelen een rondje om de graftombe heen. Aan de andere kant komen we uit bij een hele lange trap.

Dit grafmonument werd in 1818 gebouwd in opdracht van Jan van Nellesteyn, heer van Kasteel Broekhuizen, dat iets verderop ligt. Vanuit het kasteel liep vroeger een zichtlijn naar de graftombe.

Wij wandelen de trap af terwijl we steeds naar achteren kijken. En maken mooie foto’s van het torentje, van de trap en van Laura in haar nieuwe vest natuurlijk. Beneden scheuren de mountainbikers langs. Gelukkig zijn hier de mountainbikepaden en de wandelpaden gescheiden en dat is voor beide partijen erg fijn.

Adriaan had bij het inplannen van de wandeling met Komoot moeite met het vinden van een parkeerplaats. We zijn er nu binnen 1,5 kilometer al twee tegengekomen. Dus als er eentje vol is kun je een andere proberen.

Stormpad Breeveen

Al snel bereiken we het Stormpad. Als eerste komen we bij een plek waar je je smartphone in een houder kunt plaatsen om een foto te maken. Deze foto kun je opsturen naar het Utrechts Landschap, dat van alle inzendingen een timelapse samenstelt.

De valwind van 2021 blies 16 hectare bos in Breeveen omver. Utrechts Landschap besloot het omgewaaide bos te laten liggen, zodat de natuur zelf de kans krijgt te herstellen.

Het Stormpad slingert ongeveer 800 meter door het getroffen gebied. Via een houten trap bereik je een vlonderpad op 1,5 meter hoogte. Vanaf hier zie je duidelijk de ravage van omgevallen bomen en dode takken. Tijdens je wandeling krijg je een unieke blik op de gevolgen van de storm en op het herstellend vermogen van het bos.

Natuurlijk maken we overal foto’s van, want wij zijn dol op vlonderpaden. In de eerste instantie hebben we het rijk alleen op het Stormpad, maar doordat we zo treuzelen worden we alweer ingehaald. Toch lukt het een filmpje te maken zonder mensen erop. Het moet zelfs weer over, want Adriaan was vergeten om de opname knop in te drukken. Tot grote hilariteit van de wandelactrice, zoals ik mezelf gekscherend noem.

Als we het Stormpad verlaten wordt het weer rustig in het bos. Alsof mensen van de parkeerplaats naar het pad lopen en weer terug. Als je er toch bent kun je toch beter gelijk een rondje wandelen? We komen langs een boom, die over het pad is gevallen en gestut wordt door twee houten palen en daar moeten we natuurlijk ook een foto van.

Het Leersumse Veld

We komen uit bij de heide en terwijl wij daar enorm treuzelen met een klein paddenstoeltje, die uit een dennenappel groeit, trekt de lucht open. De zon komt langzaam tevoorschijn en piept steeds meer tussen de wolken door.

Na enkele minuten schijnt de zon vol op en klopt het weerbericht wel dat ik gelezen heb. We waren gewoon te vroeg.

We wandelen verder langs de heide met prachtige eenzame bomen en komen uit bij de Veldschuur van Staatsbosbeheer. Hier beginnen drie bewegwijzerde routes en kun je ook parkeren. Deze routes staan vermeld onderaan het blog.

Bij de Veldschuur staat een hele grote picknicktafel waar wij even een tussendoortje eten en iets drinken. We hebben vandaag isoleermatjes mee en dat zit heerlijk warm. Adriaan heeft ze zelf gemaakt van een matje dat we gebruikten in de tent onder het luchtbed en wat Duck tape. Mijn man is al net zo’n handige klusser als mijn vader, die alles repareerde met plakband.

Als we verder wandelen komen we langs het kabouterpad, dat we natuurlijk overslaan. We komen uit bij een hek waarnaast een boom staat met een gezicht. Als je niet op let wandel je er zo langs. Net alsof het gewoon is dat bomen gezichten hebben. Het schijnt een plek voor een selfie te zijn, maar dat hebben wij niet gedaan.

De Leersumse Plassen

Inmiddels zijn we uitgekomen bij de Leersumse Plassen. We wandelen over een smal pad met aan de linkerkant de plassen en aan de andere kant een moerasachtig gebied. Het is prachtig. De lucht is blauw en om ons heen ziet alles er fotogeniek uit. Dus komen we weer langzaam vooruit. Op dit punt kun je niet dichtbij de plassen komen, maar later wandelen we er vlak langs. We zien een boom, die van een afstand op een hert lijkt met een gewei, maar echte dieren zoals reeën zien we jammer genoeg niet.

We kijken alvast uit naar een bankje om iets te eten en te drinken en foto’s te maken van Laura in haar nieuwe vest zonder camera, verrekijker en rugzak, maar komen er niet veel tegen.

Na een poosje komen we uit bij een plek waarbij je dichtbij de plassen kunt komen. Het is er prachtig en het fototoestel maakt weer overuren. Er zitten ook heel veel kleine vogeltjes zoals pimpelmezen, koolmezen, goudhaantjes en een boomkruiper. Adriaan probeert foto’s te maken van de goudhaantjes, maar ze zijn te vlug deze keer.

Een stukje verderop komen we weer door een hek. Tussen de bomen door zien we iets bewegen. Er zit een buizerd naar het water te staren en gelukkig voor ons kijkt hij ook even achterom in de lens.

Verderop zien we een ideaal bankje om foto’s te maken en onze lunch op te eten. We kijken uit over een stuk natuur waar we niet mogen komen. Er is nu niets te zien, maar heel vroeg in de ochtend en tegen zonsondergang kun je daar vast wild spotten.

Een afgesloten pad

Er is een pad, tussen de plassen door, dat in het broedseizoen gesloten is, maar in de winter kun je er wel overheen lopen. Als wij ernaartoe wandelen staat er echter een bord dat het pad onbegaanbaar is. Gelukkig hoeven we niet terug, maar moeten we wel 1,5 kilometer extra wandelen.

Nu komen we wel langs een vogelkijkhut en dat is ook leuk. Natuurlijk nemen we een kijkje en natuurlijk zien we niks. Ook niet de mooie eenden en de ijsvogel, die op het bord staan weergegeven van Staatsbosbeheer. Ik denk eerst spetterende otters te zien aan de overkant, maar het zijn doodgewone grauwe ganzen, die een bad nemen.

Toch maar weer even langs de opticien grappen we tegen elkaar.

Inmiddels heeft de zon zich weer verstopt achter een dik wolkendek dus proberen we wat sneller door te lopen. Als je geen behoefte hebt aan bankjes kom je er heel veel tegen. Langs het water staan ze om de paar meter.

Aan de overkant van de plas

We komen uit aan de overkant van de plas. Gelukkig mogen we hier rechtsaf slaan. In het broedseizoen moet je nog iets verder omlopen. We wandelen weer door een hek en vervolgen onze weg. Hier komen we opeens heel veel mensen tegen, die allemaal een rondje om de plas lopen. Als we op een gegeven moment linksaf slaan zien we bijna niemand meer.

Wel komen we een man tegen met een fototoestel met telelens. Natuurlijk willen we weten wat hij fotografeert. Tot onze teleurstelling is het gewoon een gaai en geen ree, of een ander bijzonder dier. Volgens Adriaan is het voor een ree te laat of te vroeg. Het is ook altijd wat met die dieren.

Na een stukje wandelen komen we weer uit bij een hek, maar deze is op slot en ook het hek ernaast is dicht. Dan maar eroverheen! Als je niet zo lenig bent als wij kun je ook verder langs het hek naar rechts lopen, dan kom je een hek tegen dat wel open is. Je komt dan vanzelf weer op de route uit.

Terug naar de parkeerplaats

Gelukkig is inmiddels de zon weer gaan schijnen en lopen we de laatste kilometers heerlijk in het zonnetje. We komen over bospaadjes en langs een weiland. Het lukt Adriaan zelfs een sterretje te fotograferen in het bos midden op de dag.

We horen een raaf en we zien hem ook vliegen, maar een foto maken lukt niet.

Aan het einde komen we weer uit bij een laan, die er precies zo uitziet als de laan waar de wandeling begon. Nu schijnt de zon en dan ziet alles er anders uit en het blijkt ook een ander laantje te zijn.

Voordat we het weten zijn we terug bij het parkeerterrein. Ik beklim nog even de Uilentoren, maar dit keer zonder rugtas, verrekijker en fototoestel en Adriaan laat de drone even vliegen. Het waait een beetje te hard dus een filmpje maken lukt niet.

Dit avontuur is ook weer afgelopen, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Meer over ons en informatie over de wandeling

Op deze pagina kun je je abonneren, dan hoef je geen blog meer te missen. Volg je ons al op Instagram, Facebook, Threads, of Pinterest?

Parkeren: Uilentoren: Lomboklaan 30, 3956 BM Leersum

Alternatief: Groene Entree Donderberg: Utrechtse Baan, 3956 DC Leersum

Provincie: Utrecht

Bewegwijzering: Wij wandelden via komoot

Afstand: 9,9 kilometer

Link naar het GPX-bestand, of Komoot

Horeca: Je kunt vlakbij de Graftombe van Nellesteyn parkeren bij Restaurant Darthuizen (Rijksstraatweg 315). Dit is 500 meter lopen vanaf de graftombe. Dan kun je daar de wandeling beginnen en eindigen.

Bewegwijzerde routes in het Leersumse Veld:

Deze starten vanaf: Parkeerplaats De Veldschuur, Maarsbergseweg 18a, 3956 KW Leersum

Je kunt hier ook onze route starten.

Blauwe rolstoelroute: Natuur zonder drempels 3 kilometer

Gele route: Leersumseveldroute 6 kilometer

Rode route: De steen van Mariken route 3,5 kilometer

Astrid Wild

Ook zo’n mooi Fleece Jacket kopen van Astrid Wild? Klik dan op deze link. Let op de fleece valt groot. Ik heb het vest in een maat kleiner besteld dan ik normaal draag.

Wandelingen in de buurt

Klik op onderstaande foto voor meer wandelingen op de Utrechtse Heuvelrug