Een nachtje slapen bij de Vriendschap Veluwe

Wandelen door het Speulderbos en Houtdorperveld is een blog over een heerlijk weekend weg en twee prachtige wandelingen. Door het bos en over de heide. Wij splitsten een Roots-route op in twee delen en verbleven een nachtje bij het altijd fijne en gezellige: “de Vriendschap Veluwe”.

Een route uit het Roots-magazine

Soms heb je geen plannen en komt er onverwachts iets leuks op je pad. Als de eigenaar van de Vriendschap Veluwe vraagt wanneer we weer een keer een nachtje komen slapen heb ik bij wijze van spreken mijn tas al gepakt. Afgelopen weekend waren we er weer en hebben zo genoten.

Voordat we inchecken gaan we eerst even wandelen. Ik heb een route uitgezocht van het Rootsmagazine van veertien kilometer, die Adriaan in tweeën heeft gesplitst. Vandaag doen we 9,4 en morgen 7,6 kilometer en dat is samen 14. Adriaan zal er wel weer een stuk aan toegevoegd hebben. De oorspronkelijke route gaat namelijk niet langs onze houten vrienden bij het Solse Gat, maar wij willen de monniken niet overslaan.

Daar gaan we morgen langs. Vandaag wandelen we de andere kant op en ontdekken we na een paar bekende paadjes van de Cultuurhistorische route van Staatsbosbeheer allemaal nieuwe plekken.

De baard van Koning Winter

Het is koud vanochtend, al op de parkeerplaats zien we takken met ijshaar liggen, en daarom gaan we weer tergend langzaam. Ik dacht dat we het paddenstoelen ritueel wel gehad hadden en had nog niet zo snel op ijshaar gerekend.

We wandelen een paar stappen bekijken de takken en zeggen: “Deze is wel erg mooi, hier moeten we een foto van.” Lampje erbij, plastic zak op de grond en schieten maar. Het is te koud om de lens te wisselen dus maken we foto’s met de telelens.

Ik heb alweer een cadeautje gekregen van Adriaan. Bij mijn nieuwe fototoestel heb ik nu ook een 28-400 lens en daarmee ga ik vandaag oefenen dus blijft de macrolens in de tas.

We lopen over prachtige bospaden, sommige bomen zijn al helemaal kaal, maar er zijn er ook nog veel met herfstkleurige bladeren. We genieten enorm en maken weer veel te veel foto’s.

Reeën gespot

Na één kilometer steken we de Sprielderweg over. In de auto zeiden we al tegen elkaar deze weg is echt fotogeniek met de hoge naaldbomen. Aan de overkant zoeken we een plekje waar de weg zo mooi mogelijk gefotografeerd kan worden. Ik sta enorm te hannesen met de instellingen, dus het duurt even. Er komt een auto aanrijden en vlak voor de auto steken twee reeën de weg over. Wat een waaghalzen! Gelukkig zijn ze razendsnel en komen ze heelhuids aan de overkant.

Hutje van Cartouche

We vervolgen onze weg en wandelen langs de betoverende, dansende bomen waardoor het Speulderbos zo beroemd is. We proberen een beetje door te lopen, omdat het veel te koud is om veel stil te staan. Natuurlijk lukt dat helemaal niet. Het is gewoon veel te mooi om alleen maar langs te lopen.

We komen uit bij het Hutje van Cartouche. Ik zeg tegen Adriaan dat ik daar een keer wil overnachten. Dat lijkt me geweldig in zo’n jagershut slapen en dat kan ook nog het is naast een museumpje ook nog een B&B.

We wandelen door een hek, dat je wel weer moet sluiten anders loopt het wild zo de weg over en komen uit bij de Garderenseweg. Daar komen we klompenpaden bordjes tegen van het Speuldepad.

Houtpolder- en Speulderveld

We wandelen het bos uit langs een landelijk weggetje. Hier is het nog kouder dan in het bos en ik ben bang dat de rest van de route langs asfalt en boerderijen gaat, maar dat is gelukkig niet het geval. Na een gesprek met wat schapen en paarden wandelen we het Houtplolderveld op. Een prachtig veld met hoge grassen, heide en eenzame bomen. Ook hier genieten we weer vol op.

Maar koud is het wel. Ondanks dat de winter nog niet begonnen is heb ik er al genoeg van. Ik voel me opgesloten in mijn winterjas en als ik mijn wanten openklap om een foto te maken worden mijn vingers zo ontzettend koud dat ik bang ben dat ze er af vallen. Ik zeg tegen Adriaan: “De rest van de winter blijf ik binnen.” Natuurlijk meen ik daar niks van en moeten we er heel hard om lachen.

Een fluwelen tapijt

We lopen een heel stuk rechtdoor, maar mogen na een tijdje rechtsaf slaan. We komen uit op een soort karrenspoor over de heide, maar wel een kar met hele smalle wielen. Ik probeer eerst de ene kant uit en daarna de andere en kom tot de conclusie dat het pad niet zo prettig loopt. De ene kant is te smal en de andere te hobbelig. Als ik Adriaan vraag wat hij ervan vindt zegt hij: “Ik loop liever met blote voeten over een fluwelen tapijt.” Hoe komt hij erbij.

We verbazen ons erover dat we zo weinig mensen tegenkomen. Op een paar fietsers na hebben we nog niemand gezien. Iedereen zit gewoon lekker ergens binnen koffie te drinken, of een theetje bij een haardvuur. Misschien liggen ze wel languit op hun fluwelen tapijt.

Waarom wij geen wolven tegenkomen

We wandelen over een zanderig pad met een bevroren plas. Op het pad ontdekken we pootafdrukken van herten en reeën en volgens Adriaan ook afdrukken van een klein wolfje. Ik bestudeer de afdruk en kom tot de conclusie dat ze van een wasbeerhond zijn, of een gewone hond dat kan ook natuurlijk.

Ik zeg tegen Adriaan: “Ik weet wel waarom wij geen wolven tegenkomen, dat komt omdat ik constant praat en als ik niets zeg, dan heeft juffrouw Komoot wel iets te vertellen.”

Had ik al gezegd hoe koud het vandaag is. In de auto dacht ik nog dat ik veel te warm gekleed was en nam ik me voor mijn trui uit te doen zodra we op de bestemming waren. Ik ben zo blij dat ik die trui aangehouden heb.

We negeren onze knorrende magen en ik doe net of ik geen dorst heb. Het is echt te koud om op een bankje te gaan zitten. Als we precies om 12 uur langs een mooi plekje met een bankje lopen, wagen we het erop en eten snel onze lunch en ons tussendoortje in één keer op. Ik vind mezelf zo stom dat ik nog steeds geen isolerende zitlap besteld heb.

Gelukkig wandelen we na een tijdje het bos weer in. Dat scheelt, want de bomen houden de koude wind tegen.

Vogelbroed- en rustgebied

Ook hier is het prachtig in het bos en maken we de ene na de andere foto. Daar krijgen we nooit genoeg van.

We komen uit bij een pad met een bordje van Staatsbosbeheer waarop staat dat het pad in het broedseizoen afgesloten is van 15 maart tot 15 juli. Nu is het gelukkig geen broedseizoen, maar wie deze wandeling in die periode wil maken, kan eenvoudig een pad eerder of juist een pad later rechtsaf slaan.

Voor ons loopt een man met een hondje, en hij houdt er flink de pas in. Wij treuzelen natuurlijk weer, en uiteindelijk komen we uit bij een soort vennetje. Wanneer we dichterbij komen, lijkt het alsof het pad is overstroomd, maar de man met het hondje is niet teruggekomen. Gelukkig ontdekken we, als we verder wandelen, dat er gewoon een paadje langs het ven loopt. Er zijn nu geen vogels te bekennen, maar in het broedseizoen is het waarschijnlijk erg druk en gezellig bij het vennetje. Jammer dat we dan niet even mogen kijken.

Daarna komen we weer uit op prachtige bospaden. De ene nog mooier dan de andere. Voordat we het weten zijn we terug bij de parkeerplaats.

We zijn beroemd

Fijn dat we nog niet naar huis hoeven en dat we morgen nog een dagje door het bos mogen dwalen. We rijden richting de Vriendschap Veluwe waar we vannacht gaan slapen in huisje de Berk.

De Vriendschap is een kleinschalige buitenplek, met vier vakantiehuisjes, een pipowagen, een Tiny House en een eenpersoons retro caravan. Verder zijn er een aantal ruime kampeerplekken. Het is een “adult only” camping, gericht op volwassen gezelschappen van niet meer dan twee personen en soloreizigers.

Dit is de vierde keer dat wij bij de Vriendschap slapen en de tweede keer in huisje de Berk. Toch is er in de tussentijd weer wat veranderd. Er is een “nieuwe” keuken in geplaatst en er is nu ook een sauna.

We maken een praatje met Bertwin en pakken onze spullen uit. Terwijl ik het huisje film praat Adriaan nog even verder en krijgt te horen dat de mevrouw, die in huisje onder de Kastanje verblijft, ons kent van Instagram.

Even later komt Linda van “@inhetbosenonderweg” even buurten. Wij vinden het gezellig en ook harstikke leuk dat er mensen zijn, die onze namen weten en ons blog lezen.

Natuurlijk gaan we voor één nachtje niet koken en rijden naar ons geliefde Smulhuisje. We zijn veel te moe om de hele avond te dineren in een chic restaurant en eerlijk gezegd verheugen wij ons altijd op de lekkere patat van het Smulhuisje.

Sneeuw

De volgende dag worden we wakker en ligt er sneeuw. We hadden er wel op gehoopt, maar niet op gerekend. De voorspellingen waren natte sneeuw in de middag en verder een grijze dag met veel bewolking.

We zijn blij met de sneeuw dus douchen, ontbijten en kleden we ons aan in een razend tempo. We rijden wel rustig naar de parkeerplaats waar we gisteren ook de wandeling zijn begonnen en geëindigd.

Je kunt ook vanaf de Vriendschap zo het Speulderbos in wandelen. Dat hebben we de eerste keer gedaan toen we er waren. Boshuis Drie is bijvoorbeeld 4 kilometer lopen vanaf de Vriendschap. Waarbij je het grootste gedeelte door het bos wandelt. Ik neem me voor om dat de volgende keer te doen en dan lekker lunchen, of taart eten bij het restaurant.

Adriaan is een beetje in de war

Adriaan is vanochtend niet zo scherp. Als we in de auto zitten twijfelt hij of TomTom ons wel de goed kant opstuurt. Hij zegt: “Volgens mij leidt hij ons naar het Smulhuisje”, maar gelukkig let ik op, want we zijn rechtsaf geslagen op de Garderenseweg en niet linksaf richting Putten.

Daarna zegt hij: “Oh ik ben vergeten de deur op slot te doen.” Maar dat heb ik natuurlijk al gedaan en ik heb ook de thermostaat op 16 graden gezet. Later op de dag drinken we chocomelk. Ik zeg: “Lekker koud hè de chocomelk, maar eigenlijk wil je met dit weer warme chocomelk.” “Ja” zegt hij “Met chocomelk, oh nee met slagroom.”

Boshuis Drie

Vandaag slaan we hetzelfde pad in als gisteren, maar nu gaan we bij de kruising linksaf in plaats van rechtsaf. Gelukkig ligt er ook hier een laagje sneeuw. Ik ga er spontaan van “Winter wonderland” zingen. Het is ijskoud, maar niet zo koud als gisteren.

Als je na de wandeling iets warms wil drinken of van de fameuze appeltaart van Boshuis Drie wil smullen moet je de route omkeren, want wij lopen een paar boslaantjes uit en komen uit bij het buurtschap Drie. Het eerste huis ziet Adriaan al voor het restaurant aan. Ik grap: “Nee dit is Boshuis 302.”

We wandelen verder en komen langs het leuke met klimop overwoekerd schuurtje waar we de vorige keer ook al foto’s van gemaakt hebben. Nu ligt er sneeuw dus maken we nieuwe foto’s.

Daarna komen we uit bij het restaurant en terwijl wij foto’s maken en filmen stapt er een stel met twee kinderen uit de auto Wie gaat er nu in hemelsnaam zo vroeg wandelen? Wij natuurlijk en zij ook. Net als wij wandelen ze richting het Solse Gat. Het is erg grappig dat mensen met hele kleine kinderen ons in halen, omdat wij weer zo heerlijk treuzelen. Toch lukt het af en toe om het gezin voor te zijn, maar als ik achterom kijk zie ik ze alweer aan komen.

De monniken en het Solse Gat

Het lukt weer niet met foto minderen want het is te mooi vandaag alhoewel we gisteren beter licht hadden. Ik zeg: Toch ben ik blij, want dit grauwe weer was voorspeld, maar dan zonder sneeuw. Ik heb liever grauw weer met sneeuw.

De paadjes zijn vandaag nog mooier dan gisteren en moeten allemaal op de foto. We zien een roodborstje en die zijn te leuk als het koud is. Eigenlijk heeft Adriaan de ultieme roodborst foto al lang gemaakt, maar hij kan het niet laten er nog eentje te fotograferen. Verderop zien we ook nog een winterkoninkje scharrelen. “Een echte” zegt Adriaan, omdat het sneeuwt.

Na een heel stuk lopen door de schitterende witte wereld komen we uit bij de houten monniken. De route van het Roots-magazine van veertien kilometer komt hier niet langs, want deze route komt uit 2021 en toen waren de houten monniken er nog niet.

Wij waren er in februari ook al, maar krijgen er geen genoeg van. Zo leuk zo’n bijzondere plek in het bos. We moeten snel opschieten, want het gezin zit ons alweer op de hielen. Snel door naar het volgende hoogtepunt het Solse Gat.

Over het Solsegat is een legende over een klooster dat in de grond verdween doordat de monniken de regels niet zo nauw namen. Het is echter gewoon een grote leemkuil, maar als het mistig is en je bent heel stil kun je nog steeds de klok van het klooster horen luiden.

We komen het gezin weer tegen, maar dit is hun eindbestemming en wij wandelen nog een heel stuk door.

Wat is dit bos toch mooi

Eindelijk verlost van onze achtervolgers wandelen we verder door de steeds iets minder witter wordende wereld, maar er ligt nog steeds genoeg sneeuw voor winterse plaatjes. We komen een man tegen met een hond, die netjes gaat zitten als we langs lopen. “Brrr” zegt Adriaan: “Kouwe kont.” We lachen er met z’n drieën om. De hond moest eens weten.

Hoe later het wordt hoe meer mensen we tegenkomen. Eerst de sporters natuurlijk, maar na een tijdje ook andere wandelaars. Ook wandelen we lange een enorme plas. Al sinds gisteren zoeken we naar een mooie plas waar we een spiegelende foto kunnen maken en deze is uitermate geschikt.

Kerstbomenbos

We blijven het tegen elkaar zeggen dat dit bos echt heel mooi is en dat we zo’n mazzel hebben met de sneeuw.

Als we bijna terug zijn bij de auto komen we nog door een stuk bos waar de naaldbomen wel heel dicht bij elkaar staan. Met prachtige besneeuwde takken. Als je nog een plek zoekt om een kerstkaart te fotograferen dan moet je daar zijn.

Adriaan krijgt er geen genoeg van. Vorige week heeft hij rendieren met modellen gefotografeerd en ziet in dit bos een mooiere achtergrond voor zijn foto’s.

Na een tijdje komen we uit op een wandelpad tegenover het parkeerterrein waar we onze auto al van verre zien staan. We rijden terug naar huisje de Berk om nog even te relaxen en een broodje te eten.

Voordat we vertrekken maken we nog een praatje met Bertwin, die me op het hart drukt dat hij geen verwachtingen heeft en dat ik niet weer een heel verhaal hoef te schrijven. Ik kijk hem verbaasd aan wat moeten we dan met al die foto’s doen. Natuurlijk schrijf ik een verhaal en we zetten graag de Vriendschap Veluwe in het zonnetje!

Inmiddels is de sneeuw alweer verdwenen, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Ook een weekend weg naar De Vriendschap?

Alle informatie over deze kleinschalige buitenplek met zeven knusse accommodaties vind je via deze link.

Eén van de andere blogs lezen? Klik dan hier

Meer over ons en informatie over de wandeling

Op deze pagina kun je je abonneren, dan hoef je geen blog meer te missen. Volg je ons al op Instagram, Facebook, Threads, of Pinterest?

Parkeren: parkeerplaats Drieseberg aan de Sprielderweg

Navigatie: Sprielderweg 204, 3852 MH Ermelo. Als je van de Gardenseweg komt is de parkeerplaats aan je rechterhand 550 meter voor Restaurant Boshuis Drie.

Provincie: Gelderland

Bewegwijzering: Wij wandelden via komoot

Deel 1 Speulderbos & Houtdorperveld

Afstand: 9,42 kilometer

Link naar het GPX-bestand, of Komoot

Deel 2 Speulderbos & Houtdorperveld

Afstand: 7,6 kilometer

Link naar het GPX-bestand, of Komoot

Link naar de route van de Roots van 14 kilometer. Let op! Deze route komt niet langs de houten monniken bij het Solse Gat.

Bewegwijzerde routes vanaf dit parkeerterein:

Wandelroute Cultuurhistorie van Staatsbosbeheer – paarse pijlen – 8 kilometer. Wij deden deze route een aantal jaren geleden.

Meer wandelingen op de Noord-Veluwe

Klik op de onderstaande foto voor wandelingen in dezelfde regio.