Gele keienroute met een twist van Chris Smallenbroek

Wandelen door natuurgebied Planken Wambuis is een blog over een prachtige route over en langs heidevelden en door schitterende bomenlanen met mooie uitzichtpunten.

Op stap met Chris en Nadia

De dag voor kerst gingen we voor de vijfde keer op stap met Chris. Dit keer naar het natuurgebied Planken Wambuis in de buurt van Ede. Eind juni 2021 waren we er ook al. Ik ben benieuwd of we er nog iets van herkennen.

Op een koude en zonnige dag rijden we naar de Veluwe. Natuurlijk komen we weer veel te vroeg op de parkeerplaats aan, maar je weet het nooit met de files. We staan te popelen om de wandeling te beginnen, maar we moeten nog even wachten op Chris en Nadia, die ook mee gaat.

We waren Nadia al eens tegengekomen toen we het Teisterbandpad liepen. Ze treuzelde toen net zo erg als wij, waardoor we elkaar meerdere keren tegenkwamen. Toen we uiteindelijk met haar in gesprek raakten, ontdekten we dat we een wederzijdse kennis hebben. Chris natuurlijk, wie kent hem niet.

Gelukkig hoeven we niet lang te wachten en gaan we snel op weg.

Geen ijshaar

Nou ja snel… Nadia, Chris en ik willen wel, maar Adriaan staat zodra we de Verlengde Arnhemseweg overgestoken zijn alweer stil. We wandelen langs een veldje vol wroetsporen van wilde zwijnen en daar moeten we natuurlijk een foto van. Eigenlijk is 10 uur te laat als het zo zonnig is. Er is nu nog mooi licht, maar straks wordt het te hard om te fotograferen.

Ondanks het zonnetje is het wel hartstikke koud. De temperatuur is om en nabij het vriespunt en er staat een harde wind. Door de wind komen we vandaag geen ijshaar tegen. Gelukkig hebben we al ijshaar gefotografeerd in het Speulderbos. Ik twijfel ook of Chris en Nadia wel zoveel geduld hebben om op West en Phil te wachten, die zich in alle bochten wringen om ijshaar te fotograferen.

Moet jij geen aantekeningen maken?

Zoals altijd is het weer erg gezellig en hebben we leuke gesprekken. Chris vertelt dat er kort geleden iemand, die met een instawalk mee was, zo hard gevallen was dat er een ambulance moest komen. Hij wijst de wortels aan waarover ze gestruikeld is. Ikzelf struikel ook altijd, maar gelukkig ben ik nog nooit zo hard gevallen dat ik niet verder kon.

Nadia vertelt dat ze ons blog erg leuk vindt en verbaast zich erover, dat ik geen aantekening maak. Meestal praat ik tegen mijn telefoon, die er dan zijn eigen teksten van maakt, maar nu heb ik het te druk met praten tegen het gezelschap, fotograferen en filmen.

Tegenwoordig maken we ook reels op Instagram. Ze zijn lang niet zo populair als de foto’s, maar volgens Chris en heel wat andere mensen bereik je er meer mensen mee en krijg je sneller nieuwe volgers. En met meer volgers kan ik natuurlijk weer meer mensen stimuleren om naar buiten te gaan en een wandeling te maken.

Het kost alleen zeeën van tijd, waardoor ik steeds vaker achter mijn laptop aan het werk ben en minder wandel.

Waar je mee omgaat wordt je mee besmet

We lopen over prachtige paden en komen uit bij een mooi heideveld. Deze route is waarschijnlijk heel mooi in de zomer als de heide bloeit, maar ook in de winter is het hier fantastisch. Sommige stukken herkennen we, maar voor de rest lijkt de route nieuw voor ons. Dat komt ook omdat we de vorige keer bij Oud Reemst zijn gestart en omdat Chris af en toe een ander pad kiest.

Nadia en Chris lopen best hard door. Ze hebben het koud natuurlijk en anders zijn we niet op tijd voor de lunch, maar Adriaan trekt zich daar niks van aan. Hij moet foto’s maken voor het blog en voor op Instagram natuurlijk. Ook ik blijf een beetje achter en daarom wachten ze steeds op ons.

Op een gegeven moment komen we uit bij een bosje met naaldbomen. Ik hoor het onmiskenbare gepiep van goudhaantjes en zeg: “Ik hoor goudhaantjes.” Adriaan, die mij niet gehoord heeft sluit zich ook eindelijk weer bij het groepje aan en zegt: “Hoor goudhaantjes!” We gaan echt te veel met elkaar om.

Wild spotten

De vorige keer dat we hier waren zagen we twee reeën op klaarlichte dag. Toen waren er echter nog geen wolven in Nederland en daarom zijn de reeën nu meer op hun hoede en laten ze zich niet meer zo makkelijk zien. Wel zien we de paarden, die hier normaal loslopen, maar vandaag staan ze achter een afrastering. Waar we niet bij kunnen komen.

Verderop is er een wand waar je wild kan spotten. Chris vertelt dat hij er nog nooit iets heeft gezien, maar er toch iedere keer weer heenloopt. Wij hebben er de vorige keer ook niets gezien en ook dit keer is er geen wild te bekennen.

Als we verder lopen zien we de Spaanse runderen staan. Met hun donkere kleur vallen ze nauwelijks op tussen de bomen. We zien ze liever vrij in het veld, dan kunnen we betere foto’s van ze maken, maar de runderen lopen los en doen natuurlijk waar ze zelf zin in hebben.

Bijna aan het eind van de wandeling komen we langs het veld waar de grazers normaal staan en dan begrijpen we meteen waarom ze vandaag tussen de bomen schuilen.

Er staat zo’n ijzige wind over het open veld dat Nadia zegt: “Als ik een paard, of een koe was zou ik hier ook niet gaan staan.”

Een prachtige afwisselende route

Het  natuurgebied Planken Wambuis is een afwisselend gebied. Je komt langs en over heidevelden met eenzame bomen. Prachtige oude bomenlanen waar het hele gezelschap dol op is en ook nog een stukje boerenland. Echt een mooie afwisselende route. Iedere keer als we door één van de mooie bomenlanen wandelen moeten we er foto’s van maken. Ik vraag me af hoeveel foto’s Chris van de Planken Wambuis lanen heeft.

Af en toe staan er op mooi plekken waar je ver kunt kijken een bankje, maar er wordt niet veel gezeten tijdens deze wandeling. Het is veel te koud. Natuurlijk ben ik eigenwijs en ga ik, al is het alleen voor de foto, even zitten.

De Blauwe route

We volgen steeds de gele keien, maar voor de afwisseling en omdat dit stukje mooier is volgens Chris pakken we ook een stukje blauw mee. Ook weer zo’n mooi heidegebied met een bankje met uitzicht waar ik snel mijn banaan op eet. Wat is dat toch met mij dat ik altijd maar moet eten?

De blauwe route is in totaal 5 kilometer, maar wij pakken de gele route weer op. Chris wijst ook een punt aan waar de meeste mensen verkeerd lopen. Wij vinden het een wonder, dat wij de vorige keer daar wel goed zijn gegaan, maar waarschijnlijk wandelden we toen ook al met komoot.

We komen op deze woensdagochtend weinig mensen tegen, maar volgens Chris zijn het er wel meer dan anders. Veel mensen hebben immers kerstvakantie. Als ze tussen de bomenlanen lopen gebruiken we ze als model. Je kunt dan heel goed zien hoe nietig de mensen zijn en hoe hoog de bomen. Hoef ik niet de hele tijd in beeld te staan, want ik heb het veel te druk.

Waar zijn de lange vingers

Adriaan komt even bij mij lopen en we hebben het over het kerstdiner. Als toetje maakt hij tiramisu. Hij zegt paniekerig: “We hebben helemaal geen lange vingers.” Dat klopt, want de boodschappen worden aan het einde van de middag bezorgd. Adriaan is helemaal in de war door de vrije dagen. Gelukkig heb ík alles nog op een rijtje.

De Graasweide

Daarna komen we uit bij de graasweide waar normaal de Sayaguesa‑runderen staan, maar zoals ik al schreef vinden ze het te koud op de vlakte. Er is daar een mooie plek om over het veld uit te kijken met een bankje. De vorige keer hadden we dit uitkijkpunt overgeslagen en zijn er nog voor terug gelopen. Dit keer zitten er mensen op het bankje. Het geeft niet Chris en Nadia zijn sowieso niet van het zitten vandaag.

We vervolgen de route over een smal paadje langs het veld. Adriaan moppert dat de bomenlaan, die evenwijdig aan dit pad loopt veel mooier is. Volgens mij hebben we genoeg foto’s van bomenlanen, maar daar is hij het niet mee eens.

Als we links af slaan valt me op dat er heel veel dunne boompjes staan en ze hebben allemaal een vrolijk blauw lintje. Chris vertelt dat natuurmonumenten er aardig wat boompjes gekapt heeft. De boompjes met een strik mochten zeker blijven staan.

Boven het veld cirkelt een grote roofvogel. Het is een buizerd, maar omdat hij staat te bidden twijfelen we of het geen andere roofvogel is. We constateren dat zijn afwijkende bidgedrag waarschijnlijk door de harde wind komt. Even later zien we ook nog een valkje in de lucht. Hij probeert de buizerd weg te jagen en dat is een spectaculair gezicht.

Als we verder willen lopen komt er ook nog wat groots aanvliegen. Het blijkt een raaf te zijn. We hebben ergens gelezen dat de raven en wolven samenwerken dus kijken we om ons heen of we een wolf zien, maar dat is niet het geval.

Het berkenbos

Verder maar weer. Over de mooie zandpaden wandelen we naar het berkenbos. Zo mooi al die berken bij elkaar. We lassen een foto momentje in, want dit is toch wel een hele bijzondere plek. Wij noemen dit soort foto’s altijd fotobehang.

We zijn er bijna en daarom lopen we een beetje door. Ik probeer nog op de kruispunten stil te staan om te speuren naar wild, maar de rest doet niet mee. Ze hebben het koud en trek want de lunch roept.

Restaurant Planken Wambuis

Het is al na enen wanneer we weer bij de parkeerplaats aankomen. We hebben toch nog te veel getreuzeld. Het voelt alsof we hier net nog waren. Zo snel is de wandeling voorbij gegaan.

Gelukkig heeft Chris besproken, want het is best druk in het restaurant. Wat een gezellige plek en de lunch smaakt ook heerlijk. We hebben leuke gesprekken en Chris vraagt: “Weet jij waar de naam Planken Wambuis vandaan komt?” Waarop ik antwoord dat ik er wel over heb geschreven de vorige keer.

Volgens ons is het een hemd van planken. Een soort regenton met gaten voor de armen, benen en het hoofd. Volgens ChatGPT duidt het op een klein houten hutje dat hier heeft gestaan waar later het hele gebied naar genoemd is. Ik denk dat wij gelijk hebben.

Deze gezellige dag is ook weer voorbij, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Meer over ons en informatie over de wandeling

Op deze pagina kun je je abonneren, dan hoef je geen blog meer te missen. Volg je ons al op Instagram, Facebook, Threads, of Pinterest?

Parkeren & lunchen: Restaurant Planken Wambuis, Verlengde Arnhemseweg 146, 6718 SM EDE. 💡 Aan de overkant van het restaurant zijn ook twee kleine parkeerplaatsen.

Alternatief startpunt: Parkeerplaats Oud Reemst, 6731 ST Otterlo

Provincie: Gelderland

Bewegwijzering: Gele keien route en een stukje blauw route. We hebben de route opgenomen met Komoot.

Afstand: 8,82 kilometer

Link naar het GPX-bestand, of Komoot

Bewegwijzerde routes

🔵 Vanaf Parkeerplaats Oud Reemst start ook een blauwe route van 5 kilometer.

Ook met Chris een Foto Instawalk meelopen? Kijk voor het programma op Facebook Chris, of Instawalk Arnhem, of neem contact op met hem via een PB. Deelname is gratis, alleen de lunch niet.

Klik op de foto voor onze andere blogs van wandelingen met Chris.

Klik op de onderstaande foto voor nog meer wandelingen in de buurt.