Wandelen in Twente: De groene route op de Holterberg

Start: ’t Losse Hoes, Holterbergweg 14, 7451 JL Holten

Provincie: Overijssel

Afstand: 5 km

Bewegwijzering: groene pijlen

De verrassing van Landal

Een van de eekhoornvriendjes komt een slokje water drinken.

Van 25 mei tot en met 1 juni waren wij voor de tiende keer naar Landal Landgoed de Elsgraven. We hebben genoten van een heerlijke vakantie en van het prachtige weer. Natuurlijk hebben we gewandeld en ook een keer gefietst. Verder waren we in en om het huisje te vinden glurend naar de eekhoorns en de vogeltjes. Dit jaar hadden we tot onze grote verrassing twee groene spechten met kuikens in een holte in een boom in onze tuin.

meneer en mevrouw specht.

Alweer parkeerproblemen

Om Ilse een beetje in te laten komen, doen we een korte wandeling op de Sallandse Heuvelrug. Het begint alweer goed, omdat we willen parkeren bij het dagkampeerterrein aan de Vossenweg. TomTom leidt ons eerst naar een weg waar we niet in mogen en vervolgens is de weg verderop afgesloten vanwege corona. We kunnen nergens keren, dus hebben we vanuit de auto de hele Holterberg gezien. Als we eindelijk kunnen keren besluiten we terug te rijden naar het parkeerterrein bij ’t Losse Hoes en gelukkig kunnen we daar toch nog de wandeling beginnen.

Rododendrons in het bos.

Drukte op de Holterberg

Op het punt waar we nu geparkeerd staan is van alles te beleven o.a. het diorama en veel restaurants. Ondanks dat alles nog dicht is, is het er best wel druk. Gelukkig merken we daar niets meer van zodra we het bos inlopen achter de groene pijlen aan. Al gauw lopen we ons te vergapen aan de prachtige Rododendrons en het vingerhoedskruid in het bos Natuurlijk moet Adriaan weer alles op de foto zetten voor later en voor het blog. Ilse wordt er nu al moe van.

Vingerhoedskruid.

We lopen heerlijk door het bos en het is een makkelijke wandeling, want je kunt de groene pijlen gewoon niet missen. We lopen over prachtige paadjes en we genieten volop en af en toe maken we een lovely lanes foto’s.

Wat een mooi paadje.

Natuurlijk moet er ook een signatuurfoto gemaakt worden van een bankje, al houdt Ilse zich niet aan de regels en kijkt ze in de lens.

Ilse houdt zich niet aan de opdracht.

Het wereldtijdpad

Na de mislukte foto lopen we een stukje over het wereldtijdpad. Die route gaan we onthouden voor de volgende keer. Het is een route met paaltjes met informatie over een bepaald jaar. Iedere keer als Ilse een paaltje heeft aangeraakt zeg ik dat ze haar handen moet wassen. Gelukkig zijn we onze humor nog niet kwijt.

Nog zo’n prachtig paadje.

Er loopt een man langs ons, die goedemorgen zegt terwijl het al lang middag is en dat op het wereldtijdpad. Volgens Adriaan is hij niet helemaal bij de tijd.

Signatuurfoto nieuwe stijl

Eenmaal bovenop de berg hebben we een geweldig uitzicht en doen we de signatuur opdracht overnieuw. Alhoewel we niet echt op een bankje zitten. Het is fout, maar ik reken het goed.

Geen bankje wel een reling, daar kunnen we best op zitten.

Als je toch thuis moet werken kun je overal wonen

Daarna komen we langs een prachtige plek in het bos. Met heel veel rododendrons, er is ook een soort vijver/zwembad bij. Dit alles hoort bij een huis dat verderop staat. Weer zo’n prachtige plek waar ik wel zou willen wonen. Wat zal dat kosten zo’n huis?

De rododendrons, die bij het huis staan. Voor het zwembad en het huis moet je komende week op Instagram kijken.

Kijk dan toch uit, waar je loopt!

We lopen weer verder, er staan nog meer huizen in het bos. Ik loop me er aan te vergapen en kijk niet waar ik loop. Ik struikel nogal vaak over een boomstronk dus wij noemen dat stronkelen. Nu stronkel ik niet, maar blijf met mijn schoen onder een boomwortel haken en voel dat ik ga vallen. Ik probeer daarbij mijn verrekijker en fototoestel te redden, dus val ik plat op mijn rechterborst. Oh wat een ellende en wat doet dat zeer.

Als je dit soort poortjes ziet kijk je toch even opzij en niet naar het pad?

Beter een fiets aan een boom binden dan een huisdier

We zijn bijna bij het einde van de wandeling en als troost kopen we een ijsje. Als we het ijsje opeten zien we een man die een fiets uit zijn auto haalt en deze aan een boom vast zet aan een ketting. Vervolgens rijdt hij weg. Wij verzinnen daar meteen een verhaal bij. Hij heeft tegen z’n vrouw gezegd dat hij gaat fietsen, maar hij gaat naar z’n minnares. Het blijft echter een raadsel waarom de fiets niet mee mag.

De eekhoorn plaagt de specht of is het andersom.

We zullen het wel nooit weten, de man is weggereden en wij rijden terug naar ons heerlijke huisje. De wandeling is afgelopen en ik heb zere ribben, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

5 Responses

  • Dat hebben we geprobeerd deze vakantie, maar alles zat vol. Wij willen best langskomen hoor een weekend in september. In ruil voor reclame in ons blog en op instagram.

  • Het gaat wel met mijn ribben hoor. Sommige bewegingen zijn pijnlijk, maar het had erger kunnen zijn. Dankjewel voor de complimenten. Ben ik heel blij mee.

  • Schitterende plek, hoop dat het beter gaat met je rib niet echt fijn.Beterschap er mee.
    Mooie foto’s en die kleuren rododenderons schitterend

  • Há Karin, wat ben je snel met lezen. Mijn rib gaat redelijk, soms doet het een beetje zeer. Een andere lezer was ook al benieuwd of de fiets er nog stond. Zij woont in de buurt en gaat even kijken. ha ha ha.

  • Prachtige plek en foto’s. Hoe is het inmiddels met je rib? En iknook heel benieuwd naar de man en de fiets aan de boom…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code