Het Hulsbeek bij Oldenzaal, Rond de Haarplas en de Trage Tocht Vilsteren

Wandelen in Twente en het Vechtdal is een blog over drie wandelingen. Zo wandelden we in Het Hulsbeek bij Oldenzaal, deden we een rondje om de Haarplas en wandelden een groot deel van de Trage Tocht Vilsteren. Stuk voor stuk prachtige wandelingen met leuke fotogenieke plekken en een paddenstoelenfeestje in de herfst.

Alweer naar Landal landgoed de Elsgraven

Ik zou een vakantie naar Madeira boeken, maar toch zijn we weer in Twente beland. We mogen vroeg inchecken en dat is hartstikke fijn als je van het ene naar het andere Landal huisje gaat.

Eerst rijden we naar Enter voor wat boodschappen en een plantje voor de voedertafel en daarna checken we in. Het huisje is wel schoon, maar ruikt enorm naar uien. Gelukkig is het mooi weer en kunnen we de lucht verdrijven door alles open te zetten.

Als ik het bed opmaak in de slaapkamer ligt er iets in de hoek. Ik denk eerst dat het een kussensloop is, maar het is een enorme Björn Borg onderbroek. Wij vergeten ook weleens wat, maar zo’n grote onderbroek vergeet je toch niet?

Je snapt het al, we hebben de hele week grapjes gemaakt over de onderbroek van de uien man

Zijn er hier ook Eekhoorns?

Vooraf heeft Adriaan mij een slapeloze nacht bezorgd door te zeggen dat huisje nummer 58 geen goed huisje is, maar ik had het al geboekt. Volgens hem is de tuin aan de verkeerde kant en dan komen er geen eekhoorns. Ik was net zo blij dat ik een huisje had gevonden met wasmachine op onze favoriete plek in het park. Gelukkig heeft hij ongelijk, want we zien de eekhoorntjes al door de tuin van de buren banjeren en even later komen ze ook bij ons op de voerdertafel kijken. Voor niks een nacht niet geslapen, grijze haren gekregen en een rimpel erbij.

In België gingen we elke dag opstap, maar hier blijven we thuis. We kijken uit het raam en zien een molshoop ontstaan. Het is een grappig gezicht zo’n groeiende zandhoop, maar ik ben wel blij dat het onze eigen tuin thuis niet is. Natuurlijk valt er ook van alles te zien op onze voedertafel. Eerst alleen kool- en pimpelmezen, maar gedurende week brengen ook andere soorten vogels een bezoek aan onze tuin.

Ik ben aan het wassen, want in Zutendaal hadden we geen wasmachine. Wel een sauna, maar daar kun je geen kleding in wassen. Ik zeg tegen Adriaan en Ilse: “De kachels moeten even aan, want anders hebben we morgenochtend geen schone droge onderbroeken.” Ik kan het niet laten om Adriaan te plagen en zeg: “Jij hebt al een onderbroek” en bedoel natuurlijk de Björn Borg kussensloop alias tent. Waarop Adriaan zegt: “Met een paar bretels erbij heb ik gelijk een tuinbroek.

Het Hulsbeek bij Oldenzaal

Wat een grote recreatieplas

De volgende dag gaan we naar het Hulsbeek. Een landschapspark van 230 hectare met een grote recreatieplas. In het begin vinden we de wandeling maar niks, want ondanks dat we steeds verder van de weg af wandelen blijven we verkeerslawaai horen.

We komen eerst langs de recreatieplas en de groene ligweiden. Het is een mooie plas met leuke bruggetjes, maar we zijn niet zo gecharmeerd van de afzetlijnen in het water, waardoor de plas wat minder natuurlijk oogt. Het is wel fijn dat er een toilet is.

De Gammelkerbeek 

Juffrouw Komoot is een beetje traag vandaag en zegt steeds te laat waar we af moeten slaan. Ook laat ze ons meerdere keren verkeerd lopen. Soms geeft dat niet, want dan kunnen we nog even een mooie foto van iets maken dat we anders niet gezien zouden hebben, maar soms is het gewoon irritant.

We wandelen terug naar de route en komen uit bij een graspaadje langs de Gammelkerbeek. Er staat een houten bord met een kerkje erop langs de kant. Nieuwsgierig als we zijn nemen we een kijkje en ontdekken een cortenstalen brug boven het water. Je moet er echt even naartoe lopen om het te ervaren. Vroeger heeft er op deze plek een watermolen gestaan. Als je het cortenstalen pad volgt kom je uit bij een gedenksteen. Je kunt daar een stukje van de wandeling afsnijden en volgens ons is dat een goed idee.

Is de vogeltrek al begonnen?

Wij wandelen weer terug naar de route en komen twee medewerkers van het Wandelnetwerk Twente tegen. De ene man vraagt ons of de vogeltrek al begonnen is. We zien er blijkbaar uit als mensen die verstand hebben van de vogeltrek, maar we hebben eerlijk gezegd geen idee. Na een praatje te hebben gemaakt met de twee mannen wandelen we verder. We komen uit op een parkeerterrein, maar Adriaan ziet via komoot een leuker weggetje dus kiezen we deze.

We worden bekogeld

We komen uit bij Hotel Erve Hulsbeek. Het ziet er mooi uit en het hotel spiegelt prachtig in de vijver. Het is alleen even zoeken naar een plek waar we een foto kunnen maken, want het riet staat heel erg hoog.

We hadden op de radio gehoord, dat er zoveel eikels geproduceerd worden dit jaar en dat merken we. Er vallen gigantisch veel eikels naar beneden. Iedere keer denk ik dat ik een ree, of een eekhoorn hoor, maar ieder keer zijn het vallende eikels. Het is maar goed dat wij altijd een pet of een hoedje ophebben, dat scheelt als je bekogeld wordt. Af en toe vallen de eikels vlak voor onze voeten en dan roepen we: “Bijna raak”.

Verderop komen we weer langs de Gammelkerbeek en zien een plek waar duidelijk ijsvogels gebroed hebben, maar jammer genoeg zijn de jongen al uitgevlogen en er is geen ijsvogel te bekennen.

Waar blijft dat leuke bruggetje over het water?

Ik dacht dat ik een andere wandeling had uitgezocht en vraag me de hele tijd af waar toch het leuke bruggetje over het water blijft. Op een gegeven moment zoek ik het op, want ik snap er niets van. We wandelen dus bij Het Hulsbeek bij Oldenzaal en ik had de Haarplas bij recreatieplas de Oldemeijer in mijn hoofd. Ik laat Adriaan de foto zien van het leuke bruggetje en we besluiten om daar morgen te gaan wandelen.

Klootschietbaan

we komen uit bij een de klootschietbaan, waar je wandelt op eigen risico. Ik hoop niet dat ze vandaag gaan schieten, want we zijn al genoeg bekogeld. Ik heb het even gegoogeld, maar klootschieten doe je niet met een geweer, maar met een klootschietbal. De spelers roepen “Daar komt ie” voordat ze de bal gooien. Dus het is helemaal niet gevaarlijk om over een klootschietbaan te wandelen.

Voor ons zien we een prachtig heideveld, dat vol hangt met spinnenwebben. Het is een schitterend gezicht en Adriaan maakt er foto’s van. Ik wacht rustig af totdat we verder gaan.

Als we verder wandelen komen we langs een kale boom met gaten. Adriaan zegt: “Kijk een spechtenboom.” En inderdaad als ik door de verrekijker kijk zie ik een grote bonte specht zitten. Natuurlijk vliegt hij weg voordat Adriaan een foto kan nemen. Het geeft niet we hebben genoeg foto’s van grote bonte spechten.

Toch wel een leuke wandeling

Na het stukje heide wandelen we weer terug richting de recreatieplas en komen langs een boerderij Erve Huiskes. We lopen om de boerderij heen en komen weer uit bij de plas.

We vragen ons af wat we vinden van deze wandeling. Tot nu toe vinden we het op een paar hoogtepunten na nog niet zoveel aan. Wij vinden de plas net even te groot om mooi te fotograferen en het geluid van de snelweg hoor je overal.

Het positieve aan de wandeling vinden we het buiten zijn en de vele bankjes, picknicktafels en vuilnisbakken. De vuilnisbakken zijn ook een nadeel, want ik wilde een mooie foto maken staat er zo’n lelijke bak op. “Misschien komt het nog.” zeggen we tegen elkaar. De wandeling is niet voor niets van alle kanten aan ons aangeraden en Truus Wijnen, die de route verzonnen heeft, is een icoon op wandelgebied.

Maar net als we tegen elkaar hebben uitgesproken dat de wandeling tegenvalt zien we midden op het pad een prachtige vliegenzwam staan. Even later als we plaatsnemen bij een picknicktafel komt er een eekhoorn uit een boom rennen. We stellen onze mening meteen bij, wat een leuke route is dit. Ook ontdekken we een wiebelige steiger en mooie herfstachtig doorkijkje op het water.

De rode plastic zak

Vol goede moed wandelen we verder en ontdekken nog meer mooie dingen. Zo zie ik iets fel roods glinsteren tussen de bomen. Ik denk eerst dat iemand een rode plastic zak heeft weggegooid, maar nee het zijn vijf prachtige vliegenzwammen, die worden uitgelicht door de zon. Natuurlijk moeten we daar even een foto van maken. Het is wel een lastige plek, want naast de vliegenzwammen groeien er ook bramenstruiken.

De rest van de wandeling blijven we positief gestemd. Zo lopen we dicht langs de oever van de visvijver en ontdekken nog meer paddenstoelen en een vissende reiger. Ook komen we verderop langs een plek waar zeker een ijsvogel zit, al ontdekken we hem niet.

Daarna komen we langs een avontuurlijk parcours, dat ik wel even wil uitproberen, maar Adriaan vindt het geen goed idee. Waarschijnlijk heeft hij gelijk, want zo lenig ben ik ook weer niet.

Het laatste stuk wandelen we weer langs de groene ligweiden terug naar de auto.

Rond de Haarplas

Zolang mogelijk wandelen zonder jas

De volgende dag gaan we op zoek naar het leuke bruggetje over de Haarplas. We rijden naar Rheeze en parkeren onze auto schuin tegenover de Sprookjescamping. De route begint langs een landelijk weggetje waar niet zoveel te fotograferen valt, maar het wandelt wel prettig. We zien een vliegenzwam langs de weg en daar kunnen we natuurlijk niet zomaar langs lopen zonder een foto te maken.

Verderop mogen we een weiland in en zien Schotse Hooglanders achter een hek. Als ze ademen komt er damp uit hun bek en neusgaten. Kun je nagaan hoe koud het is en ik heb geen jas aangedaan. Dom natuurlijk, maar dan hoef ik er later niet mee te sjouwen.

We wandelen een bos in met heuveltjes, maar onze route gaat niet over een heuvel. Naar mijn idee had dit deel van de route wat avontuurlijker gekund. Het is niet zo’n groot bos dus zijn we er zo weer uit.

Die aanlooproute duurt wel heel erg lang

We wandelen lekker, maar er valt nog niet zoveel te fotograferen. De route leidt langs een fietspad, alweer door een weiland en langs heel veel campings. Adriaan zegt: “In Friesland heb je de elfsstedentocht en hier de elf-campingen-tocht.”

Er zitten wel heel veel vogeltjes bij de camping en daar genieten we van. We komen langs een vijver, maar daar staat een hek omheen. Net als we denken: “Wat hebben we nu weer uitgezocht.” Belanden we in een mooi bos en zijn we de aanlooproute alweer vergeten.

De bankjes zijn weer op de bon

Het is genieten in het bos, waar we speuren naar paddenstoelen en bankjes. We hebben de GPX van deze route geïmporteerd in Komoot, maar je kunt ook gewoon de oranje pijlen volgen. De route is goed aangegeven.

Als vanzelf komen we uit op de heide. Onder het lopen wijzen we naar paddenstoelen. We ontdekken nog bloeiende struikheide en zien zelfs nog dopheide in bloei. Echt bijzonder om tegen te komen in oktober.

Het is prachtig op de hei, maar nergens staat een bankje. We maken foto’s en wandelen verder terwijl onze magen steeds harder gaan knorren.

In de verte zie ik een hek, maar het blijkt een bankje te zijn. Het is er wel één met bungelbenen, maar we zijn dolgelukkig. We eten ons tussendoortje en onze lunch in een keer op. Je weet nooit wanneer we weer bankjes tegenkomen.

Zoveel paddenstoelen dit jaar

Gisteren kwamen we een man tegen, die tegen ons zei dat er nog niet zoveel paddenstoelen waren deze herfst. Ik denk dat hij even langs de opticien moet, want wij hebben nog nooit zoveel paddenstoelen gezien als dit jaar.

Nog steeds zijn we op zoek naar het hazenpootje, maar ook dit keer zien we deze paddenstoel niet. Het geeft niks, we ontdekken iedere keer weer nieuwe soorten. Het stikt niet alleen van de paddenstoelen, maar ook van de goudhaantjes. Het is een gepiep van jewelste, maar ze blijven hoog in de bomen zitten. Te hoog, zelfs voor de telelens.

Daar is het mooie bruggetje

Als we het bos uitlopen, komen we weer uit bij een mooi heideveld. Voor ons zien we een leuk houten huisje en als we verder wandelen ontdekken we dat het een bruggetje is met een huisje erop. We zijn eindelijk bij de Haarplas en het bruggetje dat ik gisteren al zocht beland. Wat een schitterende plek, niet alleen de brug is prachtig en fotogeniek ook de plas is heel erg mooi. We fotograferen de brug van alle kanten en genieten van het uitzicht.

Er komt een man aanlopen, die plaatsneemt op het bankje in het huisje. Ik vermoed dat hij hier elke dag komt om zijn broodje op te eten en te genieten van het uitzicht. Zou ik ook doen als ik in de buurt zou wonen.

Verderop zien we allerlei soorten eendjes. Door de verrekijker herkent Adriaan wintertalingen dodaars, een tafeleend en kuifeenden.

Er is hier niet alleen een bankje in het huisje op de brug, maar verderop staat er nog eentje. We hadden best hier onze lunch kunnen opeten.

Een roodborst, een kikker en nog meer paddenstoelen

Na een tijdje wandelen we verder het bos weer in. We zien een schattig roodborstje een jonkie, die zijn grote mensen veren nog niet heeft. Of heet dat grote vogelveren? Echt zo lief helemaal pluizig!

Als we verder wandelen komen we langs een mooi plekje met allemaal kleine paddenstoeltjes en heel mooi mos. Ik zet mijn macrolens op het fototoestel, we pakken de lampjes uit de tas en gaan door de knieën. Wat een leuk tafereeltje! Tot onze grote verrassing zit er een kikkertje tussen het mos. Ik probeer er foto’s van te maken maar iedere keer als ik scherp stel is de kikker alweer verder gewipt.

Als we verder lopen zeg ik tegen Adriaan: “We hadden natuurlijk het kikkertje moeten filmen, dat is veel leuker.” “Ja” zegt Adriaan Dat wilde ik ook, maar jij zat in de weg en was zo met jezelf bezig ik kon er gewoon niet bij.”  “Zoals gewoonlijk.” zeg ik en moet er zelf heel hard om lachen.

Langs de recreatieplas de Oldemeijer, of eromheen

De hele weg hebben we de oranje pijlen gevolgd maar bij de parkeerplaats van de Oldemeijer gaan alle pijlen rechtsaf. Wij kiezen voor rechtdoor langs de recreatieplas. Als we weer bij de weg uitkomen slaan we linksaf en pakken daar de pijlen weer op.

In de zomer als het druk is bij de plas kun je er voor kiezen om buitenom te wandelen, maar nu is er geen kip te bekennen.

Het laatste stuk wandelen we over de sprookjescamping. De route gaat er ook langs en het is de kortste weg naar het parkeerterrein.

Trage Tocht Vilsteren

Landgoed Vilsteren

Als je net zo vaak vakantie viert in Overijssel als wij denk je dat je alles wel gezien hebt, maar dit is weer een onontdekt pareltje voor ons. We zijn meerdere keren in Vilsteren geweest, maar dat was op de fiets en dat is toch iets anders.

Deze Trage Tocht van 13 kilometer bestaat uit drie lussen waarvan wij de laatste hebben overgeslagen en daardoor op 8,5 kilometer uitkwamen. Als je genoeg tijd hebt en van lange wandelingen houdt kun je gewoon de hele route doen. De laatste lus is vast ook heel mooi.

We parkeren de auto bij de kerk en wandelen langs het mooie landhuis en de Vilsterse Molen. Het landhuis is privé en staat achter een hek, maar door de spijlen kun je een foto maken. Na ook de molen te hebben vastgelegd kan de wandeling beginnen, We wandelen een stukje langs de Vilsterse Allee, maar mogen al snel afslaan naar een rustig paadje. Aan het einde van het pad komen we uit bij een plek met een prachtig uitzicht..

Een bankje met uitzicht op de Oude arm van de Overijsselse Vecht

Het is een mooi plekje om gelijk ons tussendoortje op te eten, maar eerst maken we een foto bij het hek. We zijn vandaag iets later opstap gegaan, omdat er regen voorspeld is. Al met al heeft het nog steeds niet geregend en zullen we de bui zo wel op onze hoofden krijgen.

We kijken uit op de Oude Arm van de Overijsselse Vecht. Er valt gelijk al veel te zien en te verrekijken. Aan de overkant in het water zien we allemaal mandarijn eenden en dat is altijd een mooi gezicht.

Het is toch wel koud vandaag dus trek ik mijn gele regenjas aan. Vervolgens moet ik weer bij het hek gaan staan, want geel is veel mooier volgens Adriaan. Als we alles hebben gefotografeerd en we uitgegeten zijn kunnen we eindelijk verder wandelen.  

Een kurkentrekker en een theekoepel

We wandelen over een pad tussen mooie hoge bomen en komen uit bij de ‘kurkentrekker’. Het is een paadje dat spiraalvormig naar boven loopt en natuurlijk doen we dat. Boven treffen we een bankje aan met uitzicht op de rivier. “Er zijn hier in ieder geval genoeg bankjes.” Zeggen we tegen elkaar.

Even verder passeren we een theekoepel. In het koepeltje ligt een gastenboek waar ik natuurlijk in heb geschreven dat ze westphilwandelt moeten volgen. Vanuit het theekoepeltje hebben we een ontzettend mooi uitzicht op het dorp, het landhuis, de kerk en de molen. We zien een roofvogel met een witte borst, maar hij zit net te ver weg om goed te fotograferen.

Een ijsvogel

Het is echt genieten deze route, maar we hebben het wel heel erg koud. Ik heb zelfs handschoenen van Adriaan aangetrokken, om even mijn handen op te warmen,

We komen uit bij een meertje en we hebben geluk. We horen het geluid van een ijsvogel en zien hem wegvliegen. Natuurlijk blijven we even wachten totdat hij terugkomt. We horen hem weer eerder dan dat we hem zien, maar hij gaat mooi voor ons poseren op een tak boven het water. Voordat hij weer wegvliegt kan Adriaan een foto maken en kan ik hem goed bekijken met de verrekijker. We zijn helemaal blij, hoe vaak je ook een ijsvogel ziet het blijft een geweldig moment.

Vliegenzwammen

We blijven nog even wachten, maar de ijsvogel komt niet meer terug. Het is ook veel te koud om stil te staan. Het wordt alweer bijna tijd voor de slaapzakjas. We wandelen verder langs het water, met onze oren gespitst en onze ogen speurend over het water en de grond.

We komen uit bij een plek waar we bijna struikelen over de vliegenzwammen. Natuurlijk lassen we weer een fotomomentje in, want deze paddenstoel is toch echt onze favoriet. Even verderop zien we weer een kikker. Ik geef mijn fototoestel met macrolens aan Adriaan, want ik zie de kikker amper zonder bril – en die had ik net weer afgezet.

Ook horen en zien we weer staartmeesjes, die net zo snel weer wegvliegen als ze gekomen zijn. We fotograferen en filmen er op los, en ondertussen wordt het steeds later. Het is weer een echte trage tocht en het is maar goed dat we de route niet helemaal doen.

De kluizenaarshut

We vallen van de ene in de andere verrassing, want na een klein stukje wandelen komen we uit bij een rododendronhaag waar we onderdoor moeten lopen. We wandelen een trappetje op een boven op een heuveltje staat een kluizenaarshut.

Ook hier ligt weer een gastenboek, er is een bed voor iemand die even wil gaan liggen en er zijn bankjes om te zitten. Wij besluiten om daar te gaan lunchen lekker uit de wind. Adriaan loopt nog een paar keer heen en weer om alles te fotograferen en te filmen. We hebben het er maar druk mee. Hij dan, ik zit gewoon een broodje te eten in de hut.

Nu moeten we toch echt even doorlopen

Wat ook zo leuk is aan deze wandeling is alle boomwortels op het pad. Het ziet er prachtig uit, maar je moet wel oppassen dat je niet struikelt. Er valt af en toe al een druppel uit de lucht en we hebben nog maar twee en een halve kilometer gewandeld. We moeten er nog zes. Het is maar goed dat we niet de hele tocht doen, want dan zouden we nooit terug bij de auto zijn voordat het donker wordt.

We wandelen over een smal pad, rechts van ons zijn er weilanden en links ook met daarachter de Overijsselse Vecht. Af en toe zien we een boot langs varen.

Ik probeer Adriaan wat aan te sporen dat we wat sneller moeten lopen, maar in plaats daar van neemt hij een afslag bij een hek om een paar paarden te roepen, die heel ver weg staan. Als we eindelijk verder wandelen komen we uit bij een weg en wandelen over een ander paadje weer terug naar het hek. Waar nu de paarden op ons staan te wachten. Dit stukje hadden we ook over kunnen slaan, want we hebben niet eens een foto van de paarden.

Vanaf hier wandelen we terug naar het dorp daarbij komen we nog langs een leuk bankje met uitzicht en prachtige boerderijen en huizen met luiken in stijl van het landgoed.

Er staan twee mannen in camouflage kleding hun auto in te pakken. Ik vraag me af wat ze aan het doen zijn. Adriaan zegt: “Dat zijn vissers. Ze ruimen hun spullen op omdat het regent, want dan wordt hun hengel nat.”

De tweede lus

We wandelen bijna langs onze auto en het is best verleidelijk om in te stappen en terug naar het huisje te rijden, maar toch doen we het niet.

Het eerste stukje van deze lus begint niet zo mooi, maar als we het bos weer inlopen genieten we weer volop. Wat een prachtige bomen en een leuke paadjes. Ik heb nog steeds mijn macrolens op de camera en probeer daarmee de mooie paadjes te fotograferen. Ik klaag dat de bomen er niet oppassen en zeg: “Ik moet ook nog een fototoestel, dan hoef ik niet steeds mijn lens te wisselen.” We liggen helemaal in een deuk. Nog meer camera’s dan komen we helemaal niet meer vooruit.

We zien weer prachtige paddenstoelen, een gigantische boom met hekjes eromheen en weer een mooi uitzichtpunt. Ik wil nu al terugkomen om hier nog een keer te wandelen. Ondanks dat het al een beetje regent wil ik de paddenstoelen fotograferen. Ik heb toch niet voor niets de macrolens erop geschroefd. Dit keer kijkt Adriaan toe hoe ik een foto maak. Hij zegt: “Waarom gebruik je dat handige klapschermpje niet?” Vervolgens klap ik het schermpje uit en kijk door de zoeker. Adriaan valt bijna van de boomstam van het lachen en ik lach vrolijk mee. Niets zo leuk als zelfspot.

IJsvogel nummer twee

We wandelen lekker door het bos, maar gaan toch weer verkeerd, want we moeten het bos verlaten. Nu komen we uit bij een pad tussen twee beken, dat omzoomd is met bomen. Ik zeg tegen Adriaan: “Kijk jij links? Dan kijk ik rechts of ik een ijsvogel zie.”

Ik zie hem als eerste ondanks dat hij aan de linkerkant zit. Eerst zijn we hem weer even kwijt en dan zien we hem weer. Hij duikt razendsnel in het water en neemt weer plaats op een tak. Zo leuk! Hij gaat er weer even voor zitten. Zou het dezelfde zijn? Het zijn in ieder geval beide mannetjes.

Ook tijdens dit stuk van de wandeling lopen we een rondje om twee meertjes en fotograferen er op los. We zien nog een prachtige vliegenzwam en gaan toch weer door de knietjes. Gelukkig regent het niet meer.

Ik zeg tegen Adriaan: “Zijn we er bijna, want we hebben alle hoogtepunten al gehad.” “Nee” zegt hij “We krijgen nog een ijsvogel, want dat is onze nieuwe volger: ‘de ijsvolger’.

Na een tijdje wandelen we weer langs een prachtige boerderij en voordat we het weten zijn we terug bij de auto. Wat hebben we genoten van deze wandeling.

Inmiddels zijn we alweer ruim twee weken thuis, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Meer over ons en informatie over de wandeling

Op deze pagina kun je je abonneren, dan hoef je geen blog meer te missen. Volg je ons al op Instagram, Facebook, Threads, of Pinterest?

Het Hulsbeek bij Oldenzaal

Parkeren: parkeerplaats P4, t.h.v. Bornsedijk 100, 7576 PG, Deurningen

Parkeerkosten: Vanaf 1 oktober tot en met 31 maart: € 3,00, anders € 6,00

Provincie: Overijssel

Afstand: 9 kilometer

Bewegwijzering: Wij wandelden via komoot

Link naar het GPX-bestand, of Komoot

Link naar de wandeling op de wandelzoekpagina

Bewegwijzerde routes: Het natuurpad – Rode pijlen met bruin blad – 3,1 kilometer

De Bomenroute – paarse pijl met groene boom symbool – 9,8 kilometer

De Jubileumroute – Jubileumlogo – 6 kilometer

Rond de Haarplas

Parkeren: Schuin tegenover Capfun de Sprookjescamping: Grote Beltenweg 17, Rheeze

Provincie: Overijssel

Afstand: 8,5 kilometer

Bewegwijzering: oranje pijlen

Link naar het GPX-bestand, of Komoot

Link naar de wandeling via wikiloc

Trage Tocht Vilsteren

Parkeren: Sint-Willibrorduskerk, Vilsterseweg 12, 7734 PD, Vilsteren

Provincie: Overijssel

Afstand: 8,8 kilometer. De hele Trage Tocht is 13 kilometer, maar wij sloegen het laatste rondje over.

Bewegwijzering: geen, wij wandelden via komoot.

Link naar het GPX-bestand, of Komoot

Link naar de wandeling op de wandelzoekpagina

Twee van deze routes staan op de wandelzoekpagina waar je een routebeschrijving kunt vinden. Als je lid bent (€ 13,49 per jaar) kun je daar de beschrijving downloaden.