Paleispark Apeldoorn, Scherpenberg & Majuba, Trage Tocht Renderklippen

Wandelen nabij RCN de Jagerstee in Epe is een blog over een weekend weg op de Veluwe. We starten met een bezoek aan het Paleispark in Apeldoorn waar we een leuk heen en weertje lopen. De volgende dag wandelen we vanuit vakantiepark De Jagerstee zo de bossen in, richting de Majuba en de Scherpenberg. De laatste dag verkennen we de glooiende heidevelden van de Renderklippen bij Heerde, een waar wandelparadijs.

Uitgenodigd

We zijn uitgenodigd door de Koninklijke Wandelbond Nederland (KWbN) en RCN vakantieparken om te komen wandelen, slapen en eten in Epe. Natuurlijk zeggen we daar geen nee tegen, want we zijn dol op Epe. Daarnaast zijn wandelen, slapen en eten onze hobby’s.

We vertrekken op tijd om de vrijdag file voor te zijn, daarom maken we een tussenstop bij het Paleispark in Apeldoorn. Het is alweer een tijd geleden dat we daar zijn geweest en nog nooit in de herfst. Juist dan moet het er prachtig zijn, met alle herfstkleuren en paddenstoelen.

Onderweg horen we op de radio een item over achteruit wandelen. Wetenschappers hebben ontdekt dat dat gezond voor je is, dus dat gaan we dit weekend uitproberen.

Paleispark Apeldoorn

Treuzelen in het Paleispark

We zijn nog niet op weg, of we spotten al paddenstoelen. Ik had de macrolens nog op mijn fototoestel, dus gaan we al meteen door de knieën. We zijn alweer helemaal vergeten dat we vandaag wel een tijd hebben meegekregen. We kunnen namelijk al vanaf 15.00 uur inchecken.

Het hertenkamp is afgesloten vanwege de bronst, dat geeft niet, want langs de Koningslaan kun je de damherten ook bewonderen. We horen er zelfs een paar burlen. Ik wil snel een broodje eten en dan doorlopen naar de vijvers, maar Adriaan heeft een onderonsje met de herten. Na een eeuwigheid gaan we op pad om meteen alweer stil te staan bij Willemstempel. We hopen zwarte spechten en eekhoorns te zien net zoals de vorige keer, maar dit keer zien we ze niet. We zien wel heel veel paddenstoelen.

De Forellenvijver

Als eerste wandelen we naar de forellenvijver, langs het vishuisje over een bruggetje onder de rododendronhaag door. We komen een man tegen, die ons vertelt dat er mandarijn eenden in de vijver zwemmen. We maken een kort praatje en wandelen verder. Ik hoor de man tegen twee vrouwen zeggen dat er ook een ijsvogel bij de Forellenvijver zit. Dus ik speur het water af naar iets blauws.

We hebben geluk met ijsvogels deze herfst, want ik zie eerst zijn spiegelbeeld en dan zie ik ook het vogeltje op een tak onderin een rododendron. Voorlopig blijven we nog even bij de vijver.

We fotograferen het mooie vishuisje dat spiegelt in het water. Adriaan maakt foto´s van de mandarijn eenden, die de lente in hun kop hebben. Bestaat er zoiets als mandarijn eenden bronst? En we houden de ijsvogel in de gaten, die een visje vangt, soms even wegvliegt en daarna weer terugkomt.

We worden herkend

Na een hele tijd wandelen we verder richting het botenhuis en het theepaviljoen. Een afstand van niks, maar wij gaan steeds door de knieën om paddenstoelen te fotograferen. We zien een parelstuifzwam, die ik alleen ken van Instagram. Daarom moet de zwam van alle kanten gefotografeerd worden.

Als we uiteindelijk bij het theepaviljoen zijn ontdekken we dat het al veel te laat is. Gelukkig kunnen we ook later inchecken, want 15.00 uur gaan we nooit redden. Toch proberen we op onze manier op te schieten. Nadat ik een gesprek heb gevoerd met twee alleraardigste dames, en Adriaan het hele theepaviljoen, inclusief de vele fuchsiaplanten, heeft gefilmd en gefotografeerd, beginnen we aan de terugweg. Maar eerst moet het botenhuis nog op de foto.

Daarna wandelen we snel terug naar de parkeerplaats. Terug bij de forellenvijver word ik aangesproken door iemand die mij herkent van Instagram en ik herken haar ook. Marielle en haar vriendin zijn helemaal uit Friesland gekomen om het Paleispark te bewonderen. Natuurlijk vertellen we over de ijsvogel en wijzen de weg naar het botenhuis. Die Instagrammers hebben allemaal dezelfde interesses.

Huisje de Ree bij RCN de Jagerstee

Zo snel mogelijk rijden we naar Epe om in te checken bij de Jagerstee. De bungalow is geheel opgeknapt en gemoderniseerd. Voor een tweepersoons bungalow is het huisje hartstikke ruim en van alle gemakken voorzien.

We kunnen ook overdekt buiten zitten op een loungebank. Binnen is het gezellig ingericht en we hebben zelfs een bad in de slaapkamer.

Het park is echt een aanrader: Je loopt zo de natuur in vanaf het terrein, en dat vinden wij een enorm pluspunt.

Brasserie de Jagerstee

Op tafel ligt een bon van RCN. We mogen iets warms en iets lekkers nuttigen bij de brasserie. Daar hadden we net zin in na zo’n dag inpakken, reizen, snelwandelen en fotograferen. Het smaakt ons goed en we bespreken gelijk een tafeltje voor het diner van vanavond.

Terug in huisje pakken we onze spullen uit en maken het bed op. De gratis WIFI is een beetje langzaam, maar het werkt. Als je wil gamen in het huisje kun je ook betaald WIFI afnemen.

Al snel is het tijd voor het avondeten dus wandelen we terug naar de Brasserie. Als voorgerecht bestellen we allebei de crispy chicken, dat erg goed smaakt en geserveerd wordt op een bedje van heel veel sla. Dus de vitaminen zijn ook weer binnen.

Als hoofdgerecht neem ik risotto en Adriaan een schnitzel. Het restaurant is gezellig en mooi ingericht in warme kleuren.

Na het eten wandelen we weer terug naar de bungalow. Natuurlijk kun je gewoon koken in het huisje, maar het is ook erg handig zo’n restaurant op loopafstand. Je kunt er ook leuk zitten bij de haard met een drankje.

Veluwsrondje Scherpenberg & Majuba

Wandelen vanaf het huisje

De volgende dag beginnen we onze wandeling vanaf de bungalow. We zijn iets later dan het plan was, maar ik stond zo lekker onder de regendouche.

We wandelen het park af over een wildrooster en we staan gelijk in het bos. Langs het pad vinden we allemaal wroetsporen van wilde zwijnen. Het lijkt erop dat ze net zijn langsgekomen en dat we te laat zijn voor het zwijnenfeestje. Dat we zoveel wroetsporen zien komt omdat de zwijnen buikpijn hebben van het eikels eten. Langs de paden, waar het net iets warmer is, zitten veel insecten. Voor de zwijnen vormen die een eiwitrijke lekkernij en dat helpt om hun buikpijn te verlichten.

Het pad wordt steeds smaller door al het gewroet, maar nergens een zwijn te bekennen natuurlijk en ik ruik er ook geen één.

Wij doen een route via komoot, die we gevonden hebben op de wandelzoekpagina, maar je kunt hier ook korte bewegwijzerde routes wandelen. Als je vanaf het vakantiepark naar links langs het park wandelt kom je al snel een rood paaltje tegen.

Alweer paddenstoelen

We zien heel veel paddenstoelen het is natuurlijk ook niet voor niks herfst. Op een gegeven moment komen we langs een vliegenzwam, die graag op de foto wil. De hele dag doen we hetzelfde ritueel. Vuilniszak op de grond, verrekijker af, voorzichtig wat gras weghalen, lampje erbij en fotograferen maar. Het is maar goed dat ik mijn pet ben vergeten, die rolt namelijk steeds af tijdens het fotograferen van paddenstoelen.

Als we verder wandelen komen we nog mooiere vliegenzwammen tegen en ook een sponszwam. Bij de sponszwam is een heel dorpje van paddenstoelen. Een prachtig plekje waar je je heerlijk kunt vermaken met de macrolens en redelijk dichtbij het vakantiepark. Adriaan zegt: “Je bent mij vanmiddag even kwijt.” Hij gaat terug met z’n macrolens om alle paddenstoeltjes te fotograferen. Kan ik aan mijn blog schrijven, dat nog steeds niet af is. Inmiddels wel natuurlijk.

Samen spelen samen delen

We wandelen langs een zoelplek, waar wilde zwijnen kunnen drinken en waar ze hun vacht schuren tegen de bomen. Het ruikt er een beetje naar natte hond. Zouden we net weer te laat zijn en zitten ze ons uit te lachen in de bosjes?

We lopen over mooie bospaden omzoomd met dennenbomen. Af en toe komen we ook langs loofbomen, waar ik probeer te filmen hoe de bladeren van de bomen vallen. Ook hier ben ik steeds te laat. Adriaan zegt: ”Er zit ook een filter op Instagram met vallende bladeren.”  Maar ik wil natuurlijk echte.

We volgen een kronkelig paadje dat vermoedelijk bedoeld is voor mountainbikers. Gelukkig is het maar een kort stukje, want hoewel je ze vaak al van verre hoort aankomen, ben ik toch bang om er ineens eentje tegen het lijf te lopen. Af en toe komen er ook mountainbikers over het wandelpad voorbij. We merken dat het hier anders is dan op de Utrechtse Heuvelrug. Hier geldt het motto: “Samen delen, samen spelen.”

Waar blijft dat wild?

Het is een hele mooie boswandeling en zo fijn dat je zo vroeg al in het bos bent zo vanuit de bungalow. De wandeling, die we uitgezocht hebben is 9 kilometer, maar doordat we vanaf het park gestart zijn 1 kilometer langer. We hebben geen lunch meegenomen en ik weet nu al dat ik straks hartstikke hongerig ben.

Vorige keer dat we in Epe waren, hadden we een wandeling gedaan aan het einde van de dag waarbij we langs open gebieden kwamen waar we reeën zagen grazen. Eigenlijk had ik verwacht dat we weer wild zouden tegenkomen. In Epe geven ze namelijk 100% wildgarantie.

Ik had in een folder gelezen dat je af en toe op een kruispunt stil moest staan en goed om je heen moest kijken, of er wild oversteekt.

Adriaan zegt: “Volgens mij kun je dan wachten totdat je een ons weegt, of je moet een zak chips meenemen dan duurt het nog langer totdat je een ons weegt.”  Chips eten maakt natuurlijk ook veel te veel lawaai en dan komen ze al helemaal niet.

Ik probeer ook nog even het achteruit wandelen uit. Dan kan Adriaan vooruit kijken naar het wild en ik achteruit. Ik geef het snel op, want ik heb geen talent voor achteruit wandelen.

Statige jeneverbessen

We wandelen langs een heideveld en in plaats van eenzame bomen staat er een rijtje jeneverbessen. Een prachtig gezicht dus lopen we even een paadje in waar we niet in moeten, om een foto te maken. Zo schieten we natuurlijk nooit op.

Verderop slaan we wel rechtsaf en volgen we een mooi smal pad over de heide. Het is er nu al prachtig en het zal aan het einde van de zomer helemaal schitterend zijn als de heide bloeit. Vanaf dit pad kunnen we de jeneverbessen veel beter op de foto zetten. Voor niks weer extra meters gelopen.

Aan het eind van het pad staat een hele grote mooie eikenboom. Ik ga er even naast staan zodat je goed kunt zien hoe groot de boom is. Ook is er een bankje met prullenbak dus eten we en drinken we wat.

Uitkijktoren op de Haelberg

Wij wandelen verder een stukje over het kinderbelevingspad. Een boekje met leuke opdrachten kun je kopen bij restaurant de Ossenstal, of bij de VVV van Epe. Er zijn geen kinderen te bekennen, maar het paadje is ook leuk en mooi voor volwassenen zonder boekje. Het pad gaat langzaam omhoog, want we zijn op weg naar de uitkijktoren op de Haelberg.

Voordat we bij de uitkijktoren zijn zien we weer van alles. Fel oranje gekleurde paddenstoelen en een plek waar we niet in mogen, want het is een rustgebied voor grof wild. Ik hoop maar dat dat grof wild ook de borden kan lezen. Ook komen we weer van die gebieden tegen, die afgeschermd zijn met hekken. Daar mogen wij maar ook het wild niet komen.

Na een hele tijd wandelen we eindelijk een laantje in waar de uitkijktoren moet staan. Pas als we er vlak voor staan zien we de toren. Natuurlijk gaan we de trap op naar boven om te genieten van het uitzicht. Aan de ene kant zien we een uitgestrekt heideveld en de andere kant een prachtig bos in herfstkleuren.

Nadat we alles hebben gefotografeerd wandelen we terug naar de route. We komen nu langs het mooie heideveld dat we net van bovenaf hebben bewonderd. We kijken om ons heen of we nog een glimp opvangen van de uitkijktoren, maar vanaf het pad zien we de toren niet. Als je niet weet dat hij er is loop je er zo voorbij. In de winter zal dat anders zijn denk ik.

De route bevindt zich 350 meter achter u

We wandelen vrolijk verder, speurend naar wild en mooie plekjes en hebben het helemaal niet door dat juffrouw Komoot niets zegt. We werden gek van haar toen we de uitkijktoren beklommen en daarom heeft Adriaan het geluid uitgezet.

Je raadt het al we wandelen voorbij een afslag. Gelukkig heeft Adriaan het op tijd door, want anders waren we zo kilometers verder gewandeld.

Ik zeg tegen Adriaan: “Het is een prachtige wandeling.” “Ja” zegt Adriaan “Vooral dat stuk, dat niet de bedoeling was.”

We hebben spijt dat we geen broodjes meegenomen hebben, want het is al bijna 13.00 uur en we zijn er nog lang niet. Ondanks dat genieten we vol op en hebben we nog steeds geen haast. Op een gegeven moment kruizen we de Officiersweg. Als we deze weg volgen zijn we zo weer terug op het vakantiepark, maar dat doen we natuurlijk niet.

Een goudhaantje

Inmiddels hebben we de gele route weer gevonden en volgen we deze een tijdje over prachtige bospaden met alweer een vliegenzwam.

Hoog in de bomen horen we het piepen van goudhaantjes. Een paar zoeken ook in de lagere bomen en struiken naar voedsel. Ze zijn zo beweeglijk en zitten geen moment stil. Ik vind het knap dat Adriaan er eentje weet vastteleggen. Het lukt mij niet eens om de vogeltjes met de verrekijker te volgen.

Toch nog wild gezien

Als je nog nooit een vliegenzwam hebt gezien moet je echt een keer deze route doen. We komen er zoveel tegen. Er staan er zelfs twee midden op het pad, zo mooi te wezen dat we ondanks onze knorrende magen weer ons paddenstoel ritueel herhalen. Deze foto staat bovenaan het blog.

“Maar nu gaan we toch echt opschieten” zeggen we tegen elkaar. Langs de paden zien we heel veel rode bosbessen en we zien tot onze verbazing ook nog een atalanta vliegen.

Als we bijna terug zijn bij RCN de Jagerstee steekt er een hagedis over. Toch nog wild gezien grappen we tegen elkaar. Snel daarna zijn we terug bij het huisje en kunnen we eindelijk lunchen.

Adriaan gaat er naar de lunch nog even op uit, maar ik blijf in de bungalow. Heerlijk rustig werken aan het blog over onze vakantie in Overijssel.

Trage Tocht Renderklippen

TomTom is in de war

Navigatie-apps, je kunt er niet meer zonder, maar soms… Vandaag gaan we naar de Renderklippen in Heerde. Het is slechts een kwartiertje rijden, maar wij doen er een half uur over. Eerst stuurt TomTom ons naar een eigen weg, waar we niet mogen parkeren en daarna geeft hij aan dat we zijn gearriveerd terwijl er geen parkeerplaats te bekennen is.

Dan moet LauraLaura maar de weg wijzen en gelukkig komen we aan bij de begraafplaats Engelmanskamp. Adriaan zegt: “Kijk daar staat een bankje, daar kunnen we iets eten en dan zeg ik wat een dooie boel.”

Die arme Daisy

Natuurlijk gaan we niet zitten eerst maar een stukje wandelen.

In september stond heel Facebook vol met berichten over de zoektocht naar Daisy. Deze Border Collie heeft de schaapskudde van Heerde verdedigd tegen een wolf, is daarna op de vlucht geslagen en tot op heden niet teruggevonden. Het eerste wat we zien als we op pad gaan, is een pamflet met het signalement van Daisy.

Zo spijtig dat de hond nog steeds niet gevonden is.

Een prachtig herfstbos

In het bos waar we gisteren waren kwamen we veel dennenbomen tegen, maar vandaag wandelen we door lanen omzoomd met loofbomen en dat is in de herfst toch wel heel erg mooi. Echt genieten en ondanks dat het koud is, maar 4°, treuzelen we er weer heerlijk op los. Elke laan, die we inlopen moet op de foto. Het zonnetje schijnt door de bladeren waardoor de kleuren nog meer tot zijn recht komen.

We wandelen een mooi pad in met aan het einde een prachtige bomentunnel. Daar Zien we wat lopen, dus ik pak de verrekijker erbij. Ik zeg tegen Adriaan “Oh wat een mooi laantje, dat moet je fotograferen met je telelens.” Ik kijk naast me en zie dat Adriaan al lang klaar staat om een foto te maken. Jammer genoeg is het weer geen wild wat we zien, maar een vrouw met een hond.

Sprengen met leuke bruggetjes

We komen verder niet veel mensen tegen, maar wel weer een aantal mountainbikers, die van hetzelfde pad gebruik maken als wij. Gelukkig houden ze wel rekening met wandelaars en zeggen ons vriendelijk gedag.

In de winter van 2024 hebben we hier ook in de buurt een leuk rondje gewandeld: “De Trage Tocht Heerde” toen kwamen we allemaal mooie sprengen tegen en ook hier is dat het geval. Als je van lange wandelingen houdt, dan zou je deze twee wandelingen aan elkaar kunnen knopen.

We komen langs een plek met allemaal bruggetjes over de Sprengen. Natuurlijk wil ik daar graag langs, dus wijken we even af van de route. Maar ik was weer ongeduldig. Onze route maakt een rondje om de Sprengen en aan het eind kom je weer terug op deze mooie plek.

Het enige nadeel van herfst is dat de sprengen vol liggen met bladeren waardoor het water bijna niet te zien is.

We wandelen verder door het mooie bos en komen uit bij een open veldje. We nemen even een kijkje, maar er is geen ree te zien. Daarna komen we langs een camping en parkeerplaats “de Kooiweg” daar zou je ook deze wandeling kunnen starten.

De Renderklippen

We lopen het bos uit en passeren een heideveld. Al snel komen we uit bij een trap, die we nieuwsgierig op wandelen. Bovengekomen hebben we een prachtig uitzicht op de Renderklippen. Bovenaan de trap staat een bankje dat daar speciaal voor ons staat. We filmen en fotograferen er op los. Ongelofelijk hoe mooi het hier is. Ik weet nu al dat ik een keer terug wil komen in een ander seizoen.

Er zijn meer mensen, die weten hoe fijn het hier is. Zo rustig als het in het bos was zo druk is het hier. Maar dat komt natuurlijk ook, omdat we heel ver kunnen kijken. Dan zie je vanzelf meer mensen.

Na een tijdje van het uitzicht genoten te hebben wandelen we naar rechts over de glooiende heuvels en de zanderige paden. Ik maak nu al plannen om volgende keer bij het bankje naar links te gaan.

Veel te snel komen we uit bij een trap naar beneden.

De schaapskooi

We vervolgen de route richting de Schaapskooi. Je kunt even van de route afwijken om de schapen te begroeten, maar wij wandelen verder. We kennen onszelf. Er komen vast nog genoeg treuzelmomenten. De heide is hier prachtig, met bijna geen gras ertussen. De schapen hebben duidelijk hun best gedaan.

Het verbaast ons dat we nog steeds, ondanks de vele waarschuwingsbordjes, mensen met loslopende honden tegenkomen. Vanwege de aanwezigheid van de wolf moeten honden ook in losloopgebieden aangelijnd zijn. Gelukkig komen we geen wolf tegen, alhoewel Adriaan dat best zou willen. Voor mij hoeft het niet zo nodig.

Hoe verder we van de Schaapskooi en het parkeerterrein af lopen, hoe rustiger het wordt. We passeren een paar mooie vennetjes, waar we natuurlijk weer foto’s van maken. Wat een prachtige route is dit, of had ik dat al gezegd?

Het Pluizenmeer en de Paraplu

We verlaten de heide en komen uit bij het Pluizenmeer. Vroeger stond het meer vol met veenpluis, maar nu niet meer. De naam is echter gebleven.

We nemen plaats op een bankje om onze lunch op te eten. Vandaag hebben we toch maar wat broodjes meegenomen. Het Pluizenmeer is prachtig. Na een paar fotootjes wandelen we verder. We zijn benieuwd wat we de laatste vier kilometer nog tegen gaan komen.

Vanaf het Pluizenmeer gaat het pad weer omhoog. Bovenaan de berg zien we de Paraplu al staan. Een uitkijkpunt met bankjes op een plek waar wandel- en fietspaden samenkomen. De vorige keer dat we in Heerde waren zagen we de Paraplu van een hele grote afstand. Het was toen winter en de bomen waren natuurlijk kaal. Daar is nu nog geen sprake van. Bovengekomen genieten we van de plek. Wat is de herfst toch mooi.

We steken het fietspad over en komen uit op een smal heidepaadje met alweer trappetjes. Weer zo’n mooi plekje.

Aan de overkant van de Elburgerweg

We wandelen het bos uit en steken de Erlburgerweg over. Ook hier komen we weer uit in een prachtig bos met glooiende paden, afgewisseld met rechte brede zandwegen. Tot nu toe hebben we nog niet veel mooie paddenstoelen gezien, maar tijdens dit stuk van de wandeling komen we er weer veel tegen. Weer mooie vliegenzwammen, maar ook prachtige heksenboleten en plooirokjes. De hazenpoot is ook hier weer niet te vinden.

Het gaat vandaag trouwens wel beter met de route. We gaan sneller vooruit, lopen niet meer verkeerd en hij is ook nog korter. Natuurlijk zijn er weer veel treuzelmomenten, we maken zelfs filmpjes van een tamme kastanje.

Bijna aan het einde van de wandeling lopen we het bos uit en komen uit in de bewoonde wereld. Ik herken het plekje van de vorige keer. Vanaf daar is het niet ver meer en voordat we weten zijn we terug bij de parkeerplaats.

Terug bij de bungalow relaxen we nog even op de veranda. Het was een fijn weekend waar we erg van hebben genoten.

Het fijne wandelweekend is weer voorbij, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Dit weekend werd ons aangeboden door de Koninklijke Wandelbond Nederland (wandel.nl) en RCN vakantieparken. Bedankt voor de uitnodiging we hebben genoten.

Onze Reel bekijken over dit weekend. Dat kan hier

Informatie over ons verblijf

We verbleven in een tweepersoons bungalow: de Ree bij:

RCN de Jagerstee Officiersweg 86, 8162 NR Epe

Meer over ons en informatie over de wandeling

Op deze pagina kun je je abonneren, dan hoef je geen blog meer te missen. Volg je ons al op Instagram, Facebook, Threads, of Pinterest?

Paleispark Apeldoorn

Start:  parkeerplaats Bosloo Navigatie: Pijnboomlaan kruising met Amersfoortseweg, Apeldoorn

Entree: € 2,50 per persoon. Betalen kan via de QR-code, die bij de ingang hangt.

In het Paleispark zijn diverse wandelroutes uitgezet van 2 tot 13,5 kilometer. Ook zijn er drie rolstoelroutes van 3,8 t/m 7 kilometer. Honden zijn niet toegestaan in het Paleispark.

In dit blog vind je alle informatie over routes in het Paleispark

Veluwsrondje Scherpenberg & Majuba

Beginpunt: RCN vakantiepark de Jagerstee

Als je niet op het park verblijft: parkeerplaats Scherpenberg en Majuba
Officiersweg 165, 8162 NR, Epe

Provincie: Gelderland

Afstand: 10 kilometer, maar 9 kilometer vanaf het parkeerterrein

Bewegwijzering: deels rode en gele pijlen

Link naar het GPX-bestand, of Komoot (je kunt het beste de GPX laden in komoot, omdat wij een groot stuk verkeerd zijn gelopen).

Link naar de wandeling op de wandelzoekpagina

Bewegwijzerde routes

Rode (3 kilometer) en gele (5 kilometer) route van Geldersch Landschap & Kasteelen

Deze twee routes overlappen iets, maar zijn ook te combineren. Via de website van Geldersch Landschap & Kasteelen kun je een wandelfolder aanvragen van deze twee routes.

Trage Tocht Renderklippen

Parkeren: begraafplaats Engelmanskamp, Elburgerweg 29, 8181 EM, Heerde

Alternatieve parkeerplek: Schaapskooi, Elburgerweg 33, 8181 Heerde (gesloten tot 31 januari 2026)

Provincie: Gelderland

Afstand: 9 kilometer.

Bewegwijzering: geen, wij wandelden via komoot. Deze Trage Tocht komt van de wandelzoekpagina. De route wordt onderhouden via een abonnement  op de wandelzoekpagina. Als er een afsluiting is of de route verandert, vind je daar de actuele informatie.

Let op: Op een groot deel van de Renderklippen is het verboden voor honden. Dit omdat de schaapskudde beschermt wordt door kudde beschermingshonden. Wandelaars moeten minimaal 25 meter afstand houden van de schaapskudde,

Link naar het GPX-bestand, of Komoot

Er staat een routebeschrijving van beide routes op de wandelzoekpagina. Als je lid bent (€ 13,49 per jaar) kun je daar de beschrijving downloaden.

Wandelingen in de buurt

Klik op onderstaande foto voor meer wandelingen op de Noord Veluwe:

of op de foto hieronder voor routes in de buurt van Apeldoorn: