Trage Tocht Strabrecht

Wandelen over de Strabrechtse heide en langs kasteel Heeze is een blog over een prachtige wandeling. Over de heide, langs vennen en langs een kasteel. We verbleven een weekend bij Landal Strabrechtse vennen en deden de Trage Tocht Strabrecht in twee delen.

Last minute bij Landal Strabrechtse vennen

We zouden eind augustus vrij houden om een weekendje weg te gaan, maar ik moest zaterdag de 16^e werken en Adriaan had de 23^e al een afspraak. Gelukkig werd de werkafspraak verplaatst en konden we nog een lastminute vinden ergens waar heide bloeit.

Na lang zoeken kwam ik bij Landal Strabrechtse vennen uit en had een leuk klein huisje op het oog, maar Adriaan wilde toch liever met z’n tweeën in een zespersoons huis met twee badkamers en twee toiletten, die net zo duur was. De meeste huizen zijn prachtig gelegen om een ven. Ons huis niet, maar daar kwamen we toch niet voor. Wel voor lekkere bedden, alle ramen en deuren voorzien van horren, een prachtige keuken en heel veel ruimte. De omgeving is geweldig en er zijn veel natuurgebieden dichtbij, maar je kunt niet direct vanaf het park een wandeling starten. Het is een kwartier lopen langs een provinciale weg naar de dichtstbijzijnde natuurpoort.

Een bezoek aan Nuenen

Op vrijdag pakken we snel in en voordat we het weten zitten we in de auto op weg naar Noord-Brabant. We mogen pas om 16.00 uur inchecken en daarom brengen we eerst een bezoek aan Nuenen waar we lunchen bij Comigo. Daarna bezoeken we het Van Gogh Village. We zijn er eerder geweest, maar dat was voor de verbouwing.

Het museum heeft nu een grote moderne entree en is ook een stuk groter geworden. Het is een heel mooi museum en Vincents lichtlab is echt hartstikke leuk en leerzaam. We maken foto’s van een stilleven dat je zelf kunt samenstellen en ik stap in een aardappeleters decor. Het is vandaag een hele hete dag en het is heerlijk koel in het museum dus nemen we de tijd.

Eenmaal weer buiten overvalt de hitte ons weer. Eigenlijk wilden we gebakjes eten bij Comigo, want die zagen er de vorige keer al zo lekker uit en nu ook weer, maar toch gaan we voor een ijsje. En dat is heerlijk en verkoelend.

Na nog een laatste blik op het dorp wandelen we terug naar de auto om alvast een kijkje te nemen op de Strabrechtse heide.

We rijden naar het parkeerterrein in Heeze waarvandaan de wandeling, die we morgen gaan doen vertrekt. Na een klein stukje lopen zijn we op de kokend hete, maar prachtige heide. We wandelen niet heel ver, maar genieten volop van het uitzicht. We maken grappige filmpjes en natuurlijk heel veel foto’s en dan is het eindelijk tijd om naar het vakantiepark te rijden.

Het avondprogramma

Bij de receptie is het een gekkenhuis, maar toch lukt het om snel in te checken. Het huisje is prachtig. Inmiddels is de temperatuur buiten opgelopen tot 30 graden. We hadden beter in het koelere Noord-Holland kunnen blijven. De huisjes zijn voorzien van warmtepompen, maar wij hebben liever een airco. Als de accommodatie ingericht is en we uitgerust zijn fietsen we naar Someren waar we iets eten bij snackbar ’t Klumpke. Ernaast is een restaurantje met een gezellig en lekker warm terras, maar wij zitten liever ongezellig binnen. Het is er heerlijk koel en de snacks zijn ook erg lekker.

Terug bij het huisje wachten we totdat de zon bijna ondergaat om vervolgens naar het Witven te fietsen. We parkeren de fiets bij Natuurpoort Vennenhorst en steken de weg over. Eerder op die dag zagen we Schotse hooglanders bij het ven staan, maar nu staan ze ietsje verderop. Ook de zonsondergang valt tegen, want er zijn te veel bomen. We hebben echter geen puf meer om een betere plek te zoeken.

Ik let even niet op Adriaan, maar opeens hoor ik naast me een harde plof. Hij had zijn camera op een paaltje gezet en raakte met zijn elleboog het afzetdraad aan, dat schrikdraad bleek te zijn. Nu weet hij weer hoe het voelt om een schok te krijgen.

Trage Tocht Strabrecht deel 1

Waarom staat de wekker om vijf uur?

Na een korte nacht, wie verzint dat de wekker om vijf uur? Staan we te popelen om de heide te fotograferen bij zonsopgang. Het is echter bewolkt, maar we zijn er nu toch al uit dus gaan we gewoon. Onderweg in de auto zien we een ree staan op een veldje. Jammer dat je op zo’n weg niet even kan stoppen.

We rijden naar Natuurpoort De Plaetse en zijn bijna de eerste op het parkeerterrein. Dit keer bewaren we het mooie stukje heide waar we gisteren liepen voor het laatst, omdat de mist die we besteld hebben achterwege blijft. We zijn nog maar net op weg als we al een roofvogel zien vliegen. We wandelen langs het blotevoetenpad en Adriaan denkt dat we daar overheen moeten, maar dat is niet het geval. Ik ben in ieder geval blij dat ik wandelschoenen aan heb. Moet er niet aan denken over zo’n pad vol dennenappels met mijn blote voeten.

We komen uit bij een vlonderpad, dat bij het kabouterpad hoort. De Trage Tocht slaat het pad over, maar deze grote kinderen wandelen er een klein stukje overheen. We lopen de kabouters op het moment toch niet in de weg.

Als je over het vlonderpad naar links gaat kom je uit bij het Heidecafé de Strabrechtse Heide, maar wij wandelen gewoon verder. Het café is toch nog niet open.

Na het vlonderpad komen we uit op een breed zandpad met aan beide kanten heidevelden. De heide bloeit prachtig, maar ook de rest van de natuur om ons heen is hartstikke mooi. Naast het zandpad loopt een fietspad en omdat het nog zo vroeg is en er geen fietsers zijn, lopen we liever daar. Al maken de steentjes van het fietspad wel heel veel lawaai.

Opzoek naar kraanvogels

We worden weer eens aangesproken, omdat we met drie camera’s en een verrekijker vast van fotograferen houden. Een hardloper legt uit dat er verderop naar rechts een vennetje is waar kraanvogels zitten. Natuurlijk willen we daar een kijkje nemen en slaan het eerste weggetje rechtsaf in. Dit is echter een pad waar je niet in mag, dus wandelen we weer terug.

We komen langs een uitkijkpunt en natuurlijk nemen we even een kijkje, maar er is niets te zien. Verderop steekt er een konijntje over. Als wij daar zijn is het konijn natuurlijk nergens meer te bekennen. We wandelen nog een stuk rechtdoor en komen uit bij een kruising. Aan onze rechterhand zien we een groot ven: het Scheidingsven. Er staat een bankje bij dat echt een Westphilwandelt bankje zal zijn als er niet al mensen opzaten.

Bij het ven zien we witte reigers, gewone reigers met aardig wat jongen en lepelaars, maar geen kraanvogels. Het is een prachtig ven en het uitzicht is schitterend. We raken in gesprek met de mensen op “ons” bankje. We krijgen tips waar we nog meer kunnen wandelen, dus moeten we weer terugkomen. Zo’n weekend is veel te kort. Ik geef de mensen ons visitekaartje, zodat ze over zichzelf kunnen lezen in dit blog.

Overal vogeltjes

Daarna wandelen we weer terug naar de route en komen tot de ontdekking dat het Scheidingsven ook te bewonderen is vanaf het pad. Toch raad ik aan om even naar rechts te lopen, dan kun je het ven het beste zien.

We komen weer voor geen meter vooruit. Hoog in de bomen is het een gepiep en gekwetter van jewelste. Het zijn staartmeesjes, die heel druk doen en zich steeds verstoppen tussen de bladeren. Daardoor lukt het niet om een scherpe foto te maken, maar neem van mij aan dat ze schattig zijn.

Het Kiezelven

Verderop mogen we eindelijk rechtsaf slaan, maar eerst nemen we plaats aan een picknicktafel, bij het Kiezelven, om een tussendoortje te drinken en te eten. Er staat een groepje vogelaars bij het ven. Ze turen met hun verrekijker naar een vogel en natuurlijk kijken wij ook even. Hoog in de boom zit een jonge kruisbek, die heeft Adriaan niet elke dag voor zijn lens.

Op het ven dobbert een dodaars met jong. Dat ziet er heel schattig uit, want dodaars zijn zelf al zo lief en klein.

We zien ook allerlei kleine vogels aan de kant bij het water. Als we verder wandelen proberen we wat dichterbij de vogeltjes te komen, maar ze bewegen zo snel. Ik vind het heel knap dat Adriaan er eentje scherp op de foto krijgt. Al is het een pimpelmees, die we thuis ook in de tuin hebben.

We blijven nog een tijdje staan kijken en genieten bij het Kiezelven. Wat een prachtige plek en wat is er veel te zien. Het is weer een echte trage tocht. We zijn blij dat we de route in tweeën hebben gehakt, zodat we heerlijk kunnen treuzelen.

Zal ik op een strobaal klimmen?

Op een gegeven moment wandelen we toch verder, want anders stonden we er nu nog. Op sommige plekken is er geen heide, maar staan er alleen hoge grassoorten, maar op andere plekken staat de heide weer prachtig paars te bloeien. Het is jammer dat de zon zich vandaag achter de wolken heeft verstopt, want met de zon erbij is de heide nog mooier. Gisteren zoemde de heide van de bijen en hommels. Nu zien we er niet zoveel.

Na een stukje wandelen komen we langs een akker waar van die ronde strobalen op liggen. Dit doet me aan vakanties in Frankrijk denken, toen onze dochter nog jong was en wij haar wilden fotograferen bovenop zo’n baal stro. Totdat ze zich een keer bezeerd had en er nooit meer op wilde klimmen. Natuurlijk wil ik voor de foto wel even op zo’n strobaal, maar volgens Adriaan is het niet zo’n goed idee en eerlijk gezegd is klimmen in een lange jurk met wandelschoenen aan ook niet echt makkelijk.

Er vliegt een valkje over het veld en als ik door mijn verrekijker gluur zie ik een mooie grote buizerd zitten met een witte borst. Hij loert natuurlijk naar muizen tussen de strobalen. Net als Adriaan een foto maakt keert hij zijn kop om en wil ons niet meer aankijken.

Een boekweitveldje zonder ree

We wandelen langs het herdershutje. Er is geen herder en geen schaap te bekennen. Ze zijn zeker op vakantie. Naast het hutje ontdekken we een veldje met kleine witte bloemetjes. In ’t Gooi is ook zo’n veldje en daar staan er altijd reeën in het boekweit, want dat is het, te smullen. Hier is geen ree te bekennen, maar dat komt misschien omdat het inmiddels niet zo heel vroeg meer is.

De vrouw, die we tegenkwamen bij het Scheidingsven vertelde dat er in de buurt van Heeze een bos is waar je veel reeën en wilde zwijnen kunt tegenkomen. Weer een reden om nog eens terug te gaan.

Het barst hier van de bankjes

Het valt ons op dat we erg veel bankjes tegenkomen op deze route. Normaal beginnen we om 11 uur al te zoeken naar een lunchbankje, maar dat is hier echt niet nodig. Om de haverklap komen we bankjes tegen net nu we geen lunch hebben meegenomen.

We zien steeds een valkje vliegen. De ene keer is hij ver weg en dan weer wat dichterbij. Op een gegeven moment landt hij boven in een boom. Adriaan stelt scherp en natuurlijk vliegt de valk weg. Alleen een valkenkont op de foto.

Het is altijd wat met het weer in Nederland als we op een bankje gaan zitten begint het een beetje te regenen. Gister liepen we te stoven in de hitte en vandaag is het de hele dag bewolkt en nu begint het ook nog te spetteren. “Gelukkig hebben we gisteren foto’s gemaakt van de heide” zeggen we tegen elkaar.

Stuifzand en een bunker

Het regent niet zo hard dat we de fototoestellen moeten opbergen. Dan was dit blog wel wat korter geworden. We komen langs een stuk met stuifzand en heide. Ik vind dat altijd zo mooi.

Er komt een fietser langs, die vertelt dat er verderop een bunker ligt. Hij wijst naar de plek waar bordjes staan met “verboden toegang”. Als ik zeg dat we er niet in mogen, dan reageert hij: “Iedereen doet het.” En wijst naar de voetstappen in het zand. Onze nieuwsgierigheid wint het van onze angst voor de boswachter en we nemen een kijkje. We zien een stukje beton met een paar kijkgaten. Verder is er helemaal niks te zien. Voor niks een boete geriskeerd 😉. Als je een bunker wil zien ga dan naar IJmuiden en doe ons Wandelnetwerk Noord-Holland ommetje van augustus 2022 “IJmuiden Rauw aan Zee”.

Het waschven

Snel wandelen we weer terug naar het pad en vervolgen onze route. Na een tijdje zien we aan onze linkerhand een groot ven: Het Waschven. We kunnen niet naar het ven toe wandelen, want er zit schrikdraad omheen. Ik grap nog tegen Adriaan: “Pas op met je ellebogen.”

We turen door de verrekijker en de telelens en dan zie ik verderop een hele rare reiger. Ik knipper even met mijn ogen en zie dat het geen reiger is, maar een zwarte ooievaar en ze zijn ook nog met z’n tweeën. Wat een geluk! Vorig jaar had Adriaan bij de Flaes in Lage Mierde per ongeluk zwarte ooievaars op de foto gezet. Maanden later toen ik de foto bestudeerde kwam ik er pas achter dat er zwarte ooievaars op stonden. Nu zijn we blij dat we ze zien en dat Adriaan er bewust een foto van kan maken.

Bloot schoenen

De laatste kilometers komen we steeds meer mensen tegen. Zo worden we ingehaald door een hardloper met zalm roze sportschoenen. Ik verbaas me dat asics deze kleur heeft voor mannen. Ik zeg: “het is net of hij geen schoenen aan heeft.” “Ja” zegt Adriaan “Bloot schoenen weer eens wat anders dan een bloot shirt.”

Opeens hebben we genoeg van ons getreuzel en proberen wat meer door te lopen. De tocht verandert van een trage in een snelle tocht. Maar een kilometer later staan we alweer stil, omdat er mensen willen weten of we iets gezien hebben. We vertellen over de zwarte ooievaars, de lepelaars en de witte reigers en Adriaan laat de foto van de zwarte ooievaars zien. Zij hebben er nog nooit van gehoord.

Terug op het mooie paadje

De Trage Tocht gaat nog verder rechtdoor, maar wij slaan rechtsaf om uit te komen op het mooie heidepaadje waar we gisteren ook al waren. Het is jammer dat de Trage Tocht dit paadje overslaat, want wij vinden het één van de mooiste plekjes van dit rondje.

We maken niet zoveel foto’s meer, want die van gisteren zijn toch veel mooier. Voordat we het weten zijn we terug bij de auto en rijden we naar het vakantiepark. Ik heb het gevoel dat het al lang middag is, maar het is nog maar net 11 uur geweest als we terug zijn bij het huisje.

Het Beuven

De rest van de dag doen we niet zoveel, maar na het eten komen we weer tot leven. We gaan op de fiets naar het Beuven. Adriaan wil zijn fototas meenemen, maar deze past niet op de bagagedrager. Hij wordt er zelfs een beetje driftig van. Dus neemt hij alleen een fototoestel met telelens mee.

Maar daar krijgt hij zo’n spijt van. Onderweg naar het Beuven trekt de lucht opeens open en we fietsen langs een prachtig landschap. Bij het Starven staan hooglanders en de lucht wordt steeds mooier. Had hij nu toch maar zijn groothoek meegenomen. In de vogelhut bij het Beuven zien we een paar dodaars, een aantal futen en een hele hoop soep eenden (gewone eenden). We genieten van de zon die bijna ondergaat.

Als we op de terugweg nogmaals langs het Starven rijden kleurt de lucht helemaal oranje. Ik maak een foto met mijn ogen en onthoud hoe mooi het daar is voor een volgende keer.

Trage Tocht Strabrecht deel 2

Mist op de heide poging 2

Als de wekker om 5 uur gaat is het donker, maar steenkoud en helder. We moeten opschieten om op tijd bij het startpunt te zijn, want er is mist en hoe. Onderweg in de auto zien we hoe mooi het is. Aan de ene kant wandelen er paarden in de mist en aan de andere kant Schotse hooglanders, zo’n mooi gezicht. We twijfelen waar we de wandeling zullen beginnen. Bij het kasteel met mist over de gracht en op de oprijlaan, of op de heide. Als we langs de oprijlaan van het kasteel rijden ziet het er prachtig uit, maar toch kiezen we voor de heide en daar hebben we geen spijt van.

Als we aankomen op het parkeerterrein doen we zo snel mogelijk onze schoenen aan. Het is ijskoud en natuurlijk heb ik weer alleen zomerkleren ingepakt. Gelukkig heb ik op het laatste moment een zomertrui in de tas gegooid en heeft Adriaan altijd een vest in de auto liggen. De damp komt gewoon uit onze monden en we lopen te bibberen met onze blote benen.

Voor de zoveelste keer wandelen we het mooie heide paadje op, waar we gisteren en eergisteren ook al waren. Vandaag is alles weer anders. Er hangt een laag mist boven de heide, de zon komt op aan de horizon waardoor de lucht oranje kleurt en de spinnenwebben, die tussen de heide hangen glinsteren in de zon. Wat een schoonheid en wat kan zo’n plek er iedere keer anders uitzien.

We maken duizenden foto’s en bedenken net op tijd dat we het ook moeten filmen. We doen een uur over 300 meter, maar dat geeft niet wat is dit genieten. Volgend jaar boeken we weer een huisje dichtbij een plek waar hei is.

Toch nog een ree

Op een gegeven moment wandelen we toch maar verder, want we zijn benieuwd wat we nog meer gaan beleven. We komen uit bij een zandpad. Links is de heide en rechts een weiland. In de bomen horen we een specht hameren en een groene specht lachen. Op het weiland staart een reebok ons aan. Hij heeft ons eerder gezien dan wij hem. Wij staren terug totdat hij er vandoor gaat. Hij springt over alle hekjes, over het pad, over het schrikdraad en weg is hij ergens op de heide. Gelukkig heeft Adriaan een paar foto’s kunnen maken. De ochtend kan nu al niet meer stuk.

Als je zo vroeg ‘s-ochtends vertrekt, dan is het zo fijn. Je ziet zoveel meer vogeltjes als anders. We zien tapuiten, kneutjes, koolmezen, pimpelmezen, natuurlijk roodborstjes en jonge puttertjes. Allemaal erg schattig en allemaal erg moeilijk te fotograferen vanwege het tegenlicht maar we hebben ze wel gezien.

We horen alweer een groene specht, het hakken van een boomklever en ik zie ook nog een boomkruiper omhoog kruipen tegen een boom. Adriaan, die een foto wil maken en daarvoor van het pad afstapt, maakt zoveel lawaai dat alle vogels wegvliegen. Dat had hij nou niet moeten doen. We denken dat we al uren onderweg zijn, maar het is nog maar 7:45 uur.

Zal ik even wat extra mist maken

Het is nog steeds koud helemaal op van die plekken waar alleen maar bomen zijn. Adriaan probeert zonneharpen te vangen, maar het lukt niet. Er is net te weinig mist over. Ik stel voor om zelf nieuwe mist te maken, want als ik uitblaas komt er damp uit mij mond, maar hoe hard ik ook uitadem, het is natuurlijk niet genoeg.

Op een gegeven moment komen we uit bij een laantje dat omzoomd is met rododendrons. Wat zal het hier in het voorjaar mooi zijn.

De zon doet z’n best, maar wij lopen tussen de hoge bomen over schaduwrijke paadjes. Dat is heerlijk als het 30° is dan is het lekker koel, maar het is nu zo koud. Ik zeg tegen Adriaan: “Als we straks terug zijn van de wandeling ga ik bij de buren in de hottub zitten.” Wij hebben er zelf geen, want dat gebruiken we toch nooit, maar nu lijkt het me opeens wel lekker.

We zagen trouwens gisteren de buurvrouw heen en weer van het huisje naar de hottub lopen met een klein zwart emmertje. We moesten er erg om lachen, want dat schoot natuurlijk voor geen meter op.

Kasteel Heeze

Op een veldje zien we prachtige paarden staan, waar Adriaan een gesprek mee aanknoopt. De lieverds komen vrolijk naar het hek toe en willen wel even op de foto. Ik neem plaats op een bankje om een tussendoortje te eten en wacht geduldig totdat de paardenfluisteraar klaar is. Als we weer verder wandelen komen we langs de Strekselsche Aa en we passeren een bruggetje. Iedere keer als ik op de foto moet, doe ik mijn trui uit en weer aan. Wat een gedoe!

We wandelen langs een hele grote reuzenzwam en een ijskelder. Er staat een bordje bij met een QR-code van de Vrijheidsroute. Deze fietsroute voert je langs de verhalen en herinneringen uit de tijd van de bevrijding in Heeze, Leende en Sterksel. Over een afstand van ruim 50 kilometer fiets je langs 29 genummerde locaties, elk met een eigen geschiedenis.

We wandelen over de Boschlaan langs het water en staan om de minuut stil om een foto te maken. Van de bijgebouwen bij het kasteel, een bruggetje en iedere keer als we verder lopen zien we nog iets mooiers. Jammer dat we maar één ochtend mist hadden, want, dit is ook een hele mooie plek om vroeg in de ochtend te beginnen.

Toch hebben we geen spijt van onze keuze, want we hebben dit weekend speciaal geboekt voor de hopelijk mistige heide. Als we bij het kasteel uitkomen valt deze een beetje tegen. Er is te veel zon en het kasteel is niet echt sierlijk op de mooie rood-witte deuren na. Gelukkig maar, want het is nu al zo moeilijk om foto’s uit te zoeken.

We wandelen over de oprijlaan richting het dorp en komen langs een duiventil. Als we achter ons kijken zien we toch weer een mooi plaatje, maar deze bewaren we voor Instagram.

Een eekhoorn

Als we de oprijlaan van het kasteel verlaten wandelen we het dorp in.

Links is de wijnhoeve met ook weer de prachtige rood-witte luiken en rechts Tapperij de Zwaan. Hier kun je de wandeling onderbreken voor een lunch. Aan de overkant zien we een mooi kerkje. Er is weer te veel om op de foto te zetten.

We wandelen bijna direct het dorp weer uit over de Boschlaan, die zich naar rechts en link splitst bij prachtig huisjes met een gezellige tuin. Wij moeten maar links van juffrouw Komoot en dat doen we natuurlijk braaf.

We wandelen ook nog langs een prachtige boerderij en hotel de Parelberg. Dat het een hotel is zien we aan de serre. Deze ziet er duidelijk uit als een ontbijtzaal van een hotel. We komen vervolgens langs een landelijk gebied waar niet veel te zien is, maar toch zie ik iets bewegen in een kale boom. Het is een eekhoorn, die snel van tak naar tak springt. Hoe duidelijk ik ook wijs Adriaan ziet de eekhoorn niet en natuurlijk is het beestje zo weer verdwenen. Gelukkig zit er wel een (Vlaamse) gaai op een paaltje. Heeft Adriaan toch nog wat te fotograferen, want hij baalt natuurlijk dat hij de eekhoorn niet gezien heeft.

Caroos Pluktuin

Verderop wandelen we langs een pluktuin. Deze is alleen op vrijdag open, maar het hekje zit niet op slot dus wandelen we even de tuin in om wat foto’s te maken zodat we een foto van de Pluktuin hebben voor bij het blog.

We willen net teruglopen als er een vrouw met een hond ons komt wegjagen uit de tuin. Een ex-collega zei vroeger altijd: “Jij kunt mensen, die boos zijn zo benaderen dat ze lachend en tevreden het gesprek afsluiten. Ook al heb je niets voor ze gedaan.” Ik zet dit talent ook in bij deze mevrouw en het werkt. Als vrienden gaan we uit elkaar en we wisselen nog net geen visitekaartjes uit. Als je deze wandeling doet op een vrijdag kun je nog t/m oktober bloemen plukken. Vanaf de tuin is het nog ruim 1 kilometer lopen naar het parkeerterrein. Dat lukt best met een bos bloemen.

Laarzenpad met weidebeekjuffers en een ijsvogel

Hel laatste stuk van de wandeling gaat over een laarzenpad waarbij we de Kleine Dommel passeren. Het gras en de bloemen kriebelen aan mijn blote benen, maar gelukkig is het er niet al te nat. We hebben helaas geen ruimte voor laarzen in onze tassen.

Bij de Kleine Dommel zien we weidebeekjuffers. Ze zijn zoals gewoonlijk vliegensvlug en het lukt Adriaan alleen om een vrouwtje mooi vast te leggen. “We hebben genoeg foto’s van weidebeekjuffers” zeg ik nog, maar Adriaan luistert niet en gaat door met zoeken en fotograferen van de mooie blauwe mannetjes.

Als we eindelijk verder wandelen komen we uit bij een bruggetje. We staan net de discussiëren of het of het bruggetje mooi genoeg is voor de foto, vliegt er een blauwe flits langs. Duidelijk een ijsvogel. We lopen nog een klein stukje terug, maar natuurlijk zien we hem niet meer. Er is ook niet echt een tak waar hij op kan zitten om een visje te vangen.

Een optocht in Heeze

Wat een mooie wandeling en wat hebben we veel gezien.

Als we vanaf de parkeerplaats weer terug naar het huisje door Heeze rijden. Worden we opgehouden door een optocht. Volgens Adriaan is het een carnavalsoptocht, maar volgens mij is het nog lang geen februari.

Waarschijnlijk waren ze aan het oefenen voor de grote theaterparade, de Brabantsedag, die op zondag 31 augustus 2025 plaatsvindt met het thema “Carnaval ontmaskerd”.

Terug bij het huisje eten we een broodje en pakken onze spullen alvast in. We moeten maandag weer werken en daarom vertrekken we rond 18.00 uur. We rijden nog even langs ons favoriete Brabantse dorp Oisterwijk, om te dineren bij Mai Thai. Zijn we alvast een stukje dichterbij huis en het eten is daar heerlijk.

Het weekend Strabrechtse Vennen is alweer voorbij, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Meer over ons en informatie over de wandelingen

Op deze pagina kun je je abonneren, dan hoef je geen blog meer te missen. Volg je ons al op Instagram, Facebook, Threads, of Pinterest?

Start: Natuurpoort bij de Schaapskooi, De Plaetse 71a, 5591 TX Heeze

Provincie: Noord-Brabant

Bewegwijzering: Wij liepen er via GPX, maar je kunt er meerdere paaltjesroutes wandelen.

Route dag 1

Afstand: 9 km

Link naar het GPX-bestand, of Komoot

Route dag 2

Afstand: 8,63 km

Link naar het GPX-bestand, of Komoot

Wij deden de Trage Tocht Strabrecht van 15 kilometer in twee delen en verzonnen er nog een stukje bij. Deze route slaat het mooie paadje over de heide vlakbij het parkeerterrein over.

De Trage Tocht kun je vinden op de wandelzoekpagina. Daar staat ook een routebeschrijving. Als je lid bent (€ 13,49 per jaar) kun je daar de beschrijving downloaden.

Bewegwijzerde routes vanaf dit startpunt:

Herderspad – 3 km, Vennenroute – 5 km en Rulse laarzenpad – 5 km

Er is ook een Mindervalidepad en een Kabouterpad

Iets eten/drinken kun je bij: Heidecafé de Strabrechtse Heide, of in Heeze bij Tapperij de Zwaan.

Overige adressen

We sliepen bij: Landal Vakantiepark, De Strabrechtse Vennen: Provincialeweg 9, 5711 RA Someren

Lunch: Comigo Park 25, 5671 GB Nuenen

Museum: Van Gogh Village Nuenen, Berg 29, 5671 CA Nuenen

IJssalon Italia: Vincent van Goghstraat 9, 5671 GW Nuenen

Caroos pluktuin: Open op vrijdag tussen 10.00 en 17.00 uur – van juli t/m oktober

Mai Thai, Lindeplein 5, 5061HN Oisterwijk

Wandelen in de regio

Klik op de onderstaande foto voor wandelingen in de regio: