Wandelen over de terrils bij Maasmechelen is een blog over een afwisselende wandeling van 9,5 kilometer langs de Grote Plas en over drie indrukwekkende terrils in Maasmechelen. Ook wandel je over de iconische fietsbrug ‘Fietsen tussen de Mijnterrils’. Daarnaast vind je in deze blog ook een korte wandeling die vertrekt vanaf het station van As.

Wandelen over de terrils van de steenkoolmijn van Eisden

Wat is het druk op de weg

We zijn een weekje naar Landal Mooi Zutendaal. Dit keer hebben we geboekt van maandag t/m maandag en dat voelt wat onwennig. Vandaag is het dinsdag, maar wij hebben allebei het idee dat het zaterdag is, omdat we normaal altijd op vrijdag aankomen in een huisje.

Ondanks dat we vroeg vertrokken zijn is het hartstikke druk op de weg en daar snappen we niks van. In het park was het bij alle huisjes nog donker. We vragen ons echt af waar al die mensen heen gaan. Pas na een kwartier valt bij mij het kwartje, dat het dinsdag is en dat de mensen gewoon op weg zijn naar hun werk. Natuurlijk liggen we helemaal in een deuk om onze eigen stommiteit.

Gisteren hebben we ook al zo gelachen. We hebben een nieuw filmcameraatje en daarmee ging ik het huisje filmen. Ik ben zo iemand, die geen handleidingen leest en gewoon maar wat doet. Ik drukte steeds op een knopje waardoor ik mezelf filmde. Tot grote hilariteit van Adriaan en van mezelf natuurlijk.

Waar is de parkeerplaats

Als we op de plek van bestemming aankomen is er helemaal geen parkeerplaats. Gelukkig vinden we snel een andere plek waar we de auto kunnen parkeren. Adriaan grapt: “We hadden het blog van Westphwandelt moeten lezen, die vermelden altijd duidelijk het beginpunt.” Maar ja dat blog moet nog geschreven worden.

Vanaf het parkeerterrein zien we de twee grote mijnschachten, van de voormalige steenkoolmijn van Eisden, al staan. Natuurlijk moeten deze hoge torens ook op de foto. Het valt niet mee om ze er helemaal op te krijgen.

We wandelen richting het bezoekerscentrum. Zodat we voordat we beginnen even naar het toilet kunnen. Het bezoekerscentrum is nog niet open en het hek is nog dicht, maar gelukkig kunnen we wel gebruik maken van het toilet en is er een draaideur waar we doorheen passen. Dat is altijd de vraag met Adriaan zijn tas, maar dit keer gaat het goed.

De eerste paal met de bewegwijzerde routes is al snel gevonden en de wandeling kan eindelijk beginnen. Je kunt bij deze wandeling gerust vertrouwen op de bewegwijzering, want nergens ontbreekt een paal. Je kunt makkelijk de rode driehoekjes volgen. Natuurlijk hebben wij juffrouw Komoot ook mee, maar we hebben haar echt niet nodig gehad.

De Ecotron

We wandelen over een breed pad en zijn nieuwsgierig wat er gaat komen. Het nieuwe filmcameraatje is veel handzamer dan een telefoon en filmt daardoor wat stabieler. We filmen alles wat los en vast zit, maken foto’s met de telefoons en met de camera’s. Dit wordt weer een lange dag.

Al snel komlen we langs een spiegelend gebouw met doorzichtige bollen op het dak. Dat moeten we natuurlijk even van dichtbij bekijken. Het blijkt de Ecotron te zijn.

De Ecotron is een unieke, hoogtechnologische onderzoeksinstallatie waarin onderzoekers van UHasselt de effecten van klimaatverandering op de biodiversiteit bestuderen. 

We horen ook een fazant in de bosjes, maar hij laat zich niet zien.  Ach we hebben ook eigenlijk wel genoeg fazanten foto’s.

Na een tijdje wandelen we weer verder. Ondertussen kijken we steeds achterom naar de mijnschachten, die zijn van een afstand beter te fotograferen.

We komen langs een wegwijzer waarop staat hoeveel kilometer we nog moeten. Ook geeft het bord aan hoeveel kilometers het is naar Pietersheim. Daar is het ook prachtig, maar daar gaan we vandaag niet heen. We zijn daar afgelopen mei geweest en vonden het ook echt een aanrader, maar vanaf hier veel te ver wandelen.

De Grote Plas

We komen uit bij de Grote Plas. Het is een prachtig meer en het uitzicht ziet er buitenlands mooi uit. Dat kan wel kloppen, want we zijn natuurlijk in het buitenland. Ik neem plaats op een bankje en Adriaan maakt foto’s. Er scheert een vogel vlak over het water en ik denk: “Het zal toch niet weer een ijsvogel zijn?”

In de buurt van het bankje staan kleine berkenboompjes, waar vogeltjes in zitten. Door mijn verrekijker zie ik dat het staartmeesjes zijn. Van een afstand geef ik Adriaan aanwijzingen waar ze zitten en hij maakt foto’s. Wat een genot en wat is het mooi hier. Hoog in de lucht horen we een buizerd miauwen.

Na en tijdje wandelen we verder om te beginnen aan ons rondje om het meer. Ik ben wat ongeduldig, want ik wil de terrils beklimmen, maar ik moet nog even wachten. We bewaren het klimmen voor later. Langs het meer is ook van alles te beleven. Als we op een mooi plekje gaan staan om een zwaan te fotograferen, vliegt er een ijsvogel voorbij. Dus toch, ik had het goed gezien.

Een doorkijkje naar de tweeling terrils

Het is zo lekker om op dinsdag gewoon hier rond te lopen terwijl je normaal moet werken. Anders zit ik op kantoor met allemaal mensen om me heen, die veel lawaai maken. Hier is het heerlijk rustig.

Elke keer als er een doorkijkje is staan we even stil om een fotootje te maken. Er is van wilgentenen een prachtig kunstwerk gevlochten, die als je op de juiste plek staat een omlijsting vormt van de tweeling terrils. Mooi! Die natuurlijke materialen passen goed op deze plek.

Ook zijn er weer leuke bankjes, ik hou er zo van. Een prachtig bos waar we de eerste tekenen van de herfst al zien, een mooi uitzicht, vrij op dinsdag en een leuk bankje om om me heen te kijken.

Met de verrekijker en de telelens zien we aan de overkant het Terhills Resort van Center Parcs en ook zien we de pontonbrug : “Fietsen tussen de Mijnterrils.” Er lopen al mensen over de brug. Wij gaan daar ook heen, maar zijn er nog lang niet.

Een bank voor reuzen

We komen uit bij een prachtige open plek in het bos en het meer ziet er hier weer anders uit. Er staat een bank, voor reuzen, waar je echt even op moet klimmen om van het uitzicht te genieten.

Na een tijdje wandelen we weer verder om na een paar stappen weer stil te staan. Er staat een geschubde inktzwam te poseren in het bos en daar moeten we natuurlijk een foto van maken.

Nog een klein stukje wandelen en dan beginnen we aan onze eerste klim.

De eerste van de tweelingterrils

Een terril is een kunstmatige heuvel die is ontstaan door de ophoping van steenafval en gruis uit steenkoolmijnen. Na sluiting van de mijnen zijn veel terrils begroeid geraakt en zijn ze waardevolle natuurgebieden geworden met een unieke flora en fauna.

Op een bord bij de ingang zag ik een mooie tekst: “Van stoflongen naar groene longen.” De eerste terril, die we beklimmen is gelijk een hele steile. Adriaan heeft er heel veel moeite mee, met zijn zware cameratas. Ik schreef het al eerder, volgens mij moet hij gewoon wat minder spullen meenemen. Ik zie zelden iets anders uit de tas komen dan zijn broodjes. Het ergste is dat hij ook nog vaak mijn macrolens leent, omdat hij zijn lens thuis heeft gelaten. Wat heeft hij dan wel mee?

Natuurlijk heb ik ook moeite om boven te komen. Bij ons is alles plat en daarom zijn we het niet gewend. Maar de moeite wordt beloond, want wat hebben we een prachtig uitzicht als we boven zijn.

We eten een tussendoortje op een bankje en daarna vervolgen we onze weg.

De tweede van de tweelingterrils

Als we beneden zijn, zijn we één meter opgeschoten. We kunnen bijna de plek aanraken waar we net naar boven zijn gegaan. Voor ons gevoel hebben we minstens een kilometer gewandeld, maar alleen omhoog en weer naar beneden om op hetzelfde punt uit te komen.

Meteen wandelen we weer naar boven om de tweede van de tweelingterrils te beklimmen. We hopen boven uitzicht te hebben op de fietsbrug: “Fietsen tussen de Mijnterrils”, maar ook hier zien we de mooie brug niet. Er staat boven weer een bankje waar we natuurlijk even plaatsnemen. Vanaf deze terril hebben we aan de ene kant uitzicht op de grote plas en daarachter Eisden Tuinwijk en aan de andere kant herkennen we de terrils van Waterschei waar we vorige keer gewandeld hebben. We blijven nog even boven om te genieten van het uitzicht, maar na een tijdje wandelen we toch maar weer naar beneden.

Beneden wandelen we door een prachtig bos en we ontdekken de ingang van de mijn. Waar de mannen vroeger naar beneden gingen.

Fietsen/wandelen tussen de Mijnterrils

Niet lang daarna komen we uit bij de brug, die van alle kanten op de foto moet. Gelukkig kun je ook wandelen over de pontonbrug, want wij zijn onze fiets vergeten.

In het water zwemmen zwanen. We vragen of ze een hartje willen maken, maar dat doen ze niet. In plaats daarvan poept de ene zwaan in het water. Adriaan vindt dat grappig en doet het geluid van een scheet na met zijn mond. De wind staat mijn kant op en daardoor word ik helemaal nat. Bah! Gelukkig loopt er niet nog iemand in de buurt.

Er zwemt ook een jonge hongerige fuut in het water, maar hoe hard hij ook piept hij krijgt geen visje van zijn vader of moeder. Dan maar gewoon een foto van het pyjamapakje.

We maken natuurlijk duizenden foto’s van de mooie ponton brug. Kijk ook even achterom, want ook dat levert een mooi plaatje op. Het is wel wat drukker op deze plek. Heel veel mensen verblijven bij het Centerparcs resort. Ook maar een keertje boeken, dan kunnen we met zonsondergang mooie foto’s maken. Aan de overkant komen we uit bij een lelijk gebouw waar een Wellness in gevestigd is.

De panoramaterril

Bij de Wellness wandelen we het bos weer in. In het bos staat een groot Boeddhabeeld dat natuurlijk bij de Wellness hoort, maar te grappig om niet te fotograferen. Daarnaast ruikt het er heerlijk naar Maja zeep. Bovenin een boom zien we een kuifmeesje zitten. Hij zit jammer genoeg tussen de takken en floept alweer snel weg, maar toch leuk dat we er weer eentje gezien hebben.

Voor de laatste keer klimmen we omhoog. Om te genieten van het prachtige uitzicht. Onderweg komen we heel veel parasolzwammen tegen. Deze panoramaterril is makkelijker te beklimmen. De wegen zijn verhard en hij lijkt wel wat minder steil. Boven hebben we eindelijk het uitzicht waar we voor gekomen zijn, maar er zijn wel en paar dennen, die het uitzicht ontnemen. Nu weten we het zeker, de foto’s die we overal zien van de pontonbrug vanuit de lucht zijn gemaakt met een drone. Je mag echter niet dronen in een nationaal park, dus doen wij het niet, maar we hebben wel een beetje spijt.

Deze terril is plat aan de bovenkant en je kunt goed zien dat de terril uit steenafval en gruis bestaat. Ik vind dat ze boven een uitkijktoren moeten neerzetten. Ruimte genoeg, niemand hoeft stiekem te dronen en iedereen heeft een vrij uitzicht op de pontonbrug.

De terugweg

Vanaf de panoramaterril wandelen we naar beneden. We hebben uitzicht op de plek waar we vanochtend liepen en zien mooie wilde bloemen. Wat een mooie wandeling is dit en wat hebben we genoten vandaag.

Reading between the lines

‘s-Avonds eten we vroeg, want we willen foto’s maken bij het doorkijkkerkje. In 2021 hebben we daar een mooie wandeling gemaakt. Eigenlijk zijn we hartstikke gek, want het is een half uur rijden vanaf ons huisje, maar het is echt de moeite waard. De lucht kleurt prachtig en we genieten enorm hoe de zon eerst door het kerkje schijnt om daarna achter de heuvels te verdwijnen.

Wandelen vanaf het station van As

Beginnen bij het station en de uitkijktoren

We voelen de terrils van gisteren nog in onze benen en daarom doen we vandaag een korte wandeling. Adriaan heeft station As al een tijdje op zijn Pinterest board staan en soms geef ik hem zijn zin. Persoonlijk vind ik het fotograferen van oude treinen en graffiti minder leuk als een spiegelend kasteel.

Als we aankomen bij het station is het er heerlijk rustig. Voor zover je van rustig kan spreken over een plek naast de snelweg. Er is ook nog iemand aan het grasmaaien, of er al niet genoeg lawaai is.

In Zürich hebben ze via een referendum gestemd over bladblazers, deze mogen alleen nog maar in de herfst gebruikt worden en moeten ook nog elektrisch zijn. Wat mij betreft nemen andere plaatsen ook zo’n wet aan, maar dan voor het gebruik van grasmaaiers.

Adriaan is lekker aan het fotograferen. Ik weet me niet zo goed raad met de roestige treinen, maar laat hem zijn gang gaan. Ik neem plaats in een kindertreintje en wacht geduldig af. Na een hele tijd kunnen we aan de wandeling beginnen, maar eerst beklimmen we de uitkijktoren, want daar komt de blauwe route niet langs. Vanaf de uitkijktoren hebben we een prachtig uitzicht op de omringende bossen, de snelweg en de mijnterrils van Waterschei.

Deze uitkijktoren is een replica van de boortoren waarmee André Dumont in 1901 de eerst steenkool in Limburg ontdekte te As.

Een bijzondere vondst

Na een eeuwigheid beginnen we aan de route. Als eerste wandelen we over een brug over de snelweg. Ik vind het eng en ben blij als we aan de overkant zijn. Adriaan, die geen hoogtevrees heeft, snapt daar niets van. Gelukkig gaan we terug door een tunnel.

We wandelen al snel de natuur in, maar het geluid van de snelweg horen we nog steeds. Gelukkig wordt het een stuk minder als we verder bij de snelweg vandaan lopen. We komen bij een punt met bankjes en een picknicktafel en nemen daar een tussendoortje. Op de rest van de wandeling kom je geen bankjes meer tegen, pas weer aan het eindpunt bij station As.

Na een klein stukje wandelen komen we uit bij water. Als we een foto willen maken zien we nog net twee snippen wegvliegen. Onze komoot juffrouw zegt dat we naar rechts moeten, maar de wandelmarkeringen geven links aan. We denken dat het een omleiding is bij hoog water, want het is er een beetje drassig.

We kiezen voor rechts en zien op ons pad een schoon gevreten kaak liggen van een wildzwijn. Adriaan gaat er uitgebreid een foto van maken, maar ik wil verder wandelen want het stinkt. Een stukje verderop ligt de rest van het zwijn en het ruikt echt vreselijk.  

Ik zie nooit levende wilde zwijnen en dit is al mijn tweede dode. Ik kon me de stank van de vorige nog herinneren echt wat een vieze lucht.

Parasolzwammen en een spoorlijn

De route is een rondje over een verhoogd bospad. Af en toe blijven we staan om te genieten van het uitzicht, omdat we hoger staan dan de rest van de omgeving kunnen we ver kijken. We zien ook veel paddenstoelen met name parasolzwammen. Als we het bos verlaten komen we langs nog bloeiende heide en mooie wilde bloemen.

Op een gegeven moment komen we uit bij een tunnel, maar daar gaan we niet onderdoor. Wij klimmen omhoog en komen uit bij een spoorlijn. Vroeger reden hier de kolentreinen, maar nu is het spoor overwoekerd door de natuur.

Prachtige grafitti

Aan het geluid te horen naderen we de snelweg weer en al snel komen we uit bij een tunnel waar wij onderdoor moeten wandelen om aan de andere kant van de snelweg te komen. De tunnel is beschilderd met prachtige grafitti. Een schitterend hert, prachtige vlinders, blauwe kikkers, een groene specht en een slang. Als je van grafitti houdt moet je zeker deze wandeling doen.

Ook aan de andere kant van de snelweg is er een plek waar de pijlen rechtsaf wijzen en komoot zegt dat we rechtdoor moeten. We besluiten de pijlen te volgen en komen op een bosgolf parcours terecht. Als je zin hebt om het spel te spelen kun je stokken en een scorebord afhalen bij het bezoekerscentrum op het station van As. Wij wandelen verder en zijn al snel weer terug bij het beginpunt.

De wandelingen zijn alweer voorbij, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Meer over ons en informatie over de wandeling

Op deze pagina kun je je abonneren, dan hoef je geen blog meer te missen. Volg je ons al op Instagram, Facebook, Threads, of Pinterest?

Wandelen over de terrils van de steenkoolmijn van Eisden

Parkeren: Parking Nationaal Park Visitor Center en Terhills Events: 3650 Dilsen-Stokkem, 3630 Maasmechelen

Start: National Park Visitor Center Terhills

Provincie: Limburg (BE)

Afstand: 9,5 kilometer

Bewegwijzering: rode driehoekjes Er starten vanaf dit punt ook kortere en langere bewegwijzerde routes van 4 t/m 14 kilometer.

Link naar het GPX-bestand, of Komoot

Link naar de route op de site van wandelen in Limburg.

Deze wandeling beleven alsof je erbij was? Kijk naar onze Reel op Instagram

Wandelen vanaf het station van As

Parkeren: Toegangspoort Station As Stationsstraat 124 , 3665 As

Provincie: Limburg (BE)

Afstand: 5,5 kilometer, maar wij maakten er 6,37 kilometer van.

Bewegwijzering: blauwe ruit

Link naar het GPX-bestand, of Komoot

Link naar de route op de site van wandelen in Limburg.

Wandelingen in de omgeving

Begin mei waren we ook al in het Nationaal Park Hoge Kempen en wandelden daar twee toptrails.

Wij verbleven bij:

Landal Mooi Zutendaal, Gijzenveldstraat 75, 3690 Zutendaal

!Let op! In ons huisje hadden we nagenoeg geen bereik op de telefoon via Vodafone en de WIFI is heel slecht. Als je dat niet belangrijk vindt dan is het een geweldig pa

Klik op de onderstaande foto voor meer wandelingen in België: