Ribe, Skjern Enge, Almind Sø, Bovbjerg Klint en Ringkøbing

Een verslag van onze tweede week in Midden-Jutland Denemarken. We verbleven in een huisje bij het Ringkøbing Fjord en deden een stadswandeling in Ribe, wandelden door de prachtige Skjern Enge, liepen een rondje om de Almind Sø en reden naar het noorden voor de Bovbjerg Klint en de prachtige rode vuurtoren.

Ribe

Laadpaal kleven niet toegestaan!

Op de warmste dag van onze vakantie besluiten wij naar Ribe te gaan. Het is een stukje rijden vanuit Skjern, maar dat hebben we er wel voor over. Ribe is de oudste stad van Denemarken. Een compacte, sfeervolle stad met smalle, geplaveide straatjes en vakwerkhuizen uit de 16e en 17e eeuw. Daar houden wij en onze fototoestellen van.

Op de parkeerplaats waar je gratis kunt parkeren, zijn we even confuus door een bordje met Deense tekst. Gelukkig bestaat er Google Translate en snappen we uiteindelijk dat er staat dat je maar vier uur mag parkeren op een laadplek. We besluiten het erop te wagen en desnoods terug te lopen om de parkeerschijf aan te passen.

Ribe is echter zo compact, dat zelfs twee treuzelaars met fototoestellen op tijd terug zijn. Als je niet hoeft te laden, mag je er de hele dag staan. Behalve met de camper, daar zijn uiteraard weer andere regels voor.

Toeristen

We wandelen richting het centrum en komen eerst in een gezellige winkelstraat terecht. Na al onze stille natuurwandelingen, waar we bijna niemand tegenkwamen, is het even wennen: overal mensen en natuurlijk blijven ze precies stilstaan voor het gebouw dat wij willen fotograferen. Er is zelfs een vrouw, die op haar rollator voor een mooi pandje gaat zitten. Je kunt natuurlijk met a.i. mensen wegpoetsen, maar dat doen we liever niet.

We wandelen langs een waterwiel, een overblijfsel van drie watermolens die hier vroeger hebben gestaan. Natuurlijk wil Adriaan er foto’s van maken, maar ik vind zo’n wiel zonder molens niks aan en wil doorlopen, want ik ben nieuwsgierig naar de rest. Soms heb ik geen geduld, maar ik wacht toch maar totdat hij eindelijk klaar is. Ik zeg nog: “Ik plak de foto’s toch niet in.” Adriaan luistert niet hij gaat stoïcijns door met het vastleggen van het waterwiel.

Quedens Gaard

Na een eeuwigheid gaan we verder en passeren de rivier de Ribe Å, maar deze bewaren we voor later. Op het advies van Juf Komoot wandelen we het terrein van restaurant Quedens Gaard op. We hebben eerst helemaal niet door dat het om een restaurant gaat, want we zijn in een hele mooie rozentuin beland met uitzicht op water en een prachtig bruggetje.

Het is nog te vroeg om te lunchen, maar we besluiten later terug te gaan om op deze geweldig plek wat te eten. Wat ook meespeelt, is dat de menukaart ons wel bevalt.

De Domkerk

We wandelen verder en komen langs de Domkerk. Het is druk op het plein met mensen, die een rondleiding krijgen. Daarom wachten we even zodat we wat foto’s kunnen maken van het mooie plein en de prachtige kerk zonder al die toeristen.

We wandelen even naar binnen om de kerk van binnen te bekijken. Ook de binnenkant van de kerk is prachtig en we maken er veel te veel foto’s van, die we allemaal niet hier kunnen delen. Misschien maak ik wel een keer een blog over de Deense steden, die we bezocht hebben. We hebben in ieder geval foto’s genoeg. Je kunt de kerk gratis bezoeken, maar er zit ook een man bij een kassa. Als je de toren wil beklimmen, of als je het bijbehorende museum wil bezoeken, moet je wel entree betalen.

Het eerste deel van de route, die we ergens gedownload hebben, of op komoot gevonden gaat langs toeristische plekken. Zoals de Domkerk en het Oude Raadhuis (Det Gamle Rådhus), maar we komen ook door straten waar geen toeristen komen. We kijken onze ogen uit wat veel mooie oude pandjes en wat een prachtige smalle straatjes.

Wat is dit voor tuin?

We komen langs kleurrijke vakwerkhuizen met bloeiende rozen tegen de gevels. Het valt me op dat de stokrozen nog niet bloeien, maar dat duurt niet lang meer.

We komen uit bij een begraafplaats, die er meer uitziet als een mooi park met een aantal grafstenen. We twijfelen of we de begraafplaats zullen betreden, maar als we zien, dat de Denen er hun honden uitlaten, wandelen wij ook door het hekje.

Het is een prachtige plek met mooie symmetrische paden met prachtige bloemen en bomen. Al snel verlaten we de begraafplaats om onze weg te vervolgen richting het klooster. We wandelen door een poortje langs een smal weggetje omzoomd met bomen. Het is er heerlijk koel.

Er komt net een non uit het klooster lopen, die ons streng aankijkt. We hebben het gevoel, dat we niet te dichtbij het klooster mogen komen en alleen gebruik mogen maken van het pad waar wij lopen. Ik lees echter op internet dat je het klooster ook kunt bezoeken, behalve als er een dienst gehouden wordt.

Ribe Kunstmuseum

Na het verlaten van het kloosterterrein moeten we gewoon rechtdoor wandelen richting het Kunstmuseum, maar Juf Komoot is weer eens in de war en stuurt ons rechtsaf een brug op, om vervolgens te roepen dat we de verkeerde kant opgaan.

Braaf wandelen we weer terug naar de route en ontdekken de bruggetjes, die we eerder al zagen vanuit de tuin van Quedens Gaard. Eerst slaan we rechtsaf om de parkachtige tuin van het kunstmuseum te bewonderen en foto’s te maken van het museum en het leuke prieeltje in de tuin. Even twijfelen we om naar binnen te gaan bij het museum, maar we hebben inmiddels trek gekregen. Tijd voor de lunch.

We wandelen naar Quedens Gaard en weten daar nog net een laatste tafel onder een parasol te bemachtigen. We eten er heerlijk, maar het is niet goedkoop. Het is maar goed, dat wij bijna nooit uit eten gaan, want anders wordt het een dure vakantie.

Ribe Å

Na de lunch wandelen we verder langs de rivier en weer langs leuke straatjes met vakwerkhuizen waar we bijna geen toeristen tegenkomen. Dat fotografeert net wat fijner. Ook deze lus komt weer uit op het plein bij de Domkerk. Ik heb er genoeg van, wat het is veel te warm en ik wil terug naar het huisje, maar Adriaan ziet een bijna leeg plein en maakt even alle foto’s opnieuw. Daarna wandelen we weer door de winkelstraat terug naar de parkeerplaats.

Nachtwakersronde

Natuurlijk heeft Ribe meer te bieden dan alleen een fotorondje door de stad. Er zijn diverse musea en ’s avonds kun je met een nachtwaker in historische kledij een rondje door de stad maken.

Tijdens een wandeling van zo’n 45 minuten neemt hij je mee door de sfeervolle, middeleeuwse straten en vertelt hij verhalen en legendes. Gelukkig spreekt de beste man ook Engels, anders kun je er geen touw aan vastknopen. Tenzij je toevallig een aardig woordje Deens spreekt.

Na bijna anderhalf uur rijden komen we bij het huisje aan. We hebben genoten van de leuke dag, maar zijn ook weer blij dat we weer terug zijn bij het huisje en het uitzicht waar we zo van genieten.

Wat gaat die zon hier toch laat onder

De volgende dag doen we niet veel, maar dat hoeft ook niet altijd. Er komt ook geen eind aan het blog over Rügen, maar die dag lukt het me eindelijk om het verhaal af te maken. Eigenlijk wil ik niet schrijven op vakantie, maar omdat we nog zoveel leuke dingen na de vakantie gaan doen waar ik ook nog allemaal verhalen over wil schrijven moet het wel.

‘s Avonds hebben we een prachtige zonsondergang dus heeft Adriaan toch nog wat foto’s gemaakt.

Skjern Enge

Hazen bij het ontbijt

We zijn vroeg opgestaan, omdat het weer een warme dag wordt. Vandaag gaan we eindelijk naar de Skjern Enge. Dit is een water- en vogelrijk natuurgebied rond de Skjern Å, met open weides, moerassen en meanderende rivierarmen.

Tijdens het ontbijt staan er opeens twee hazen in onze tuin. Zo ontzettend leuk en schattig. Natuurlijk hebben ze ons ook al lang gezien, dus pakt Adriaan heel voorzichtig zijn fototoestel en het lukt. Ze blijven nog even zitten en gaan er daarna als een haas vandoor.

Het treuzelen begint al bij de parkeerplaats

Soms kom je op plekken waar op de parkeerplaats al van alles te zien is. Net naast de weg, maar wat een mooi plekje. We horen een karekiet zingen in het riet en zien een rietzanger, er is een steiger waar ik op de foto moet en de rivier spiegelt mooi. Het helpt ook niet dat ik de videocamera in de auto heb laten liggen en dat we daarvoor weer terug moeten, maar dan gaan we toch eindelijk op pad. Ook hier zien we weer weidebeekjuffers, bij ons heel bijzonder, maar in Denemarken blijkbaar heel gewoon.

We wandelen langs een toilet en ondanks dat het een smerig hok is, een soort Dixi, ga ik toch maar even. Als ik uit het toilet kom zit er op het pad een kikker. We denken eerst dat hij dood is, want hij zit zo stil. Omdat de zon al best warm is verplaatsen we hem even naar het gras in de schaduw, want anders gaat hij dood. De kikker is helemaal niet blij met onze reddingsactie het lijkt wel alsof hij ons kwaad aankijkt. Hij was net zo lekker aan het zonnen.

Voor niets de wandelbroek aangedaan

In het begin wandelen we langs het natuurgebied over verharde paden. Ik had speciaal een wandelbroek aangedaan, omdat het dan niet zo erg is om door hoog en nat gras te lopen. Op de terugweg ben ik echter blij met de broek, omdat we dan over smalle paden komen tussen het riet door, maar dat weet ik nu nog niet.

We zien van alles: Er vliegt een lepelaar over, er zit een distelvlinder op het pad en er staan Schotse Hooglanders in het afgescheiden natuurgebied. Ze willen niet poseren, maar als Adriaan de koeienfluisteraar ze aanspreekt, lukt het toch.

In de verte zie ik wat wits op het water en met de verrekijker blijken het bergeenden te zijn met pulletjes. Zo ontzettend leuk om te zien.

Uitkijktoren: Fugletårn Lønborggård

Voor de uitkijktoren moet je even van het pad af, maar je moet dit omweggetje zeker niet overslaan. Eerst wandelen we over een paadje, dat omringd is door bomen en struiken. Er zitten best veel vliegen en ondanks dat we roepen dat we deet op hebben proberen ze ons toch te steken. Ook hier ben ik weer blij met mijn lange broek, maar minder blij met mijn korte mouwen.

Gelukkig maakt het uitzicht vanuit de uitkijktoren alles goed. Vlak voor de toren staan takken waar een zwaluw op landt. Hij gaat zichzelf uitgebreid zitten poetsen en wij mogen meegenieten. Ook zien we een lepelaar, een rietgors en zwanen. De zwaluw heeft een nestje in de kijkhut waar hij af en toe heen vliegt als wij niet kijken. Het is net of we in de Oostvaardersplassen zijn, daar hebben we ongeveer hetzelfde uitzicht en ook altijd zwaluwen met nestjes in de observatiehutten.

Een omweg voor een bankje

We hadden verwacht dat we in de uitkijktoren konden zitten om iets te drinken en een tussendoortje te eten, maar dat is niet het geval. Daarom maken we een omweg voor een bankje. In het begin is het omweggetje heel mooi door het groen en we vinden een picknickbank, die bijna geheel overwoekerd is. We kunnen er net nog met zijn tweetjes aan zitten. De terugweg is echter iets minder fraai. We komen langs het enorme vakantiecentrum Longborggaard. Het parkeerterrein met kiezels loopt niet zo lekker. Je kunt beter de weg blijven volgen als je geen behoefte hebt aan een bankje.

We komen weer langzaam vooruit.

We wandelen verder over de Gamle Botoftevej. Je kunt hier ook fietsen en hier komen we de eerste mensen tegen. Zo’n rustige route is het. Het zijn ogenschijnlijk kale wegen, maar voor wandelaars met aandacht, een verrekijker en een fototoestel is er van alles te zien. Er vliegen steeds gele kwikstaarten omhoog en het lukt Adriaan er zelfs eentje vast te leggen.

Wat een genot deze wandeling en wat gaan we weer lekker langzaam. We wandelen langs Jersey koeien in de wei, er bloeit een lupine langs het pad en aan de andere kant van het weggetje nemen de Schotse Hooglanders een bad. Ook vliegt er een bruine kiekendief over. Dit pad is ietsje drukker, want bij het natuurcentrum Skjern Enge is een parkeerterrein en veel mensen beginnen daar een wandeling en ook de fietsers zijn wakker geworden. Toch is het nog heerlijk rustig lang zo druk niet als in Ribe.

Zelfbedieningspontjes: Trækfærge

We komen uit bij een pontje, dat je via een touw naar de overkant moet trekken. Net als wij het pontje naar onze kant willen trekken, komen er twee wielrenners aan. We hoeven bijna niets te doen, want de wielrenners hebben haast en trekken zo hard aan het touw dat we binnen een paar minuten aan de overkant staan. Ik heb amper tijd gehad om een filmpje te maken.

Kort na het eerste pontje komt er een tweede. Ook dit keer hoeven we niets te doen, want er zijn twee Duitsers, die aan de sport pontje trekken doen. Ze varen steeds heen en weer en niemand mag aan het touw komen.

Vlakbij het tweede pontje is een picknickplek waar wij even plaatsnemen om te lunchen. Bij de lunchplek is een weide met paarden, die heel hard aan komen rennen als we langslopen. Het is zeker etenstijd.

Pompstation Noord Uitzichtpunt Pumpestation nord Udsigtspunkt

Voordat we de route vervolgen wandelen we even naar het pompstation. Je kunt er een kijkje nemen bij de oude waterpompen, of je wandelt de trap op voor het uitzicht. Er vliegen enorm veel zwaluwen in het rond en Adriaan probeert ze vast te leggen, wat natuurlijk niet echt makkelijk is, want ze zitten geen minuut stil. Vanaf het pompstation kun je heel ver kijken we zien zelfs de duinen

Binnen in het pompstation heb ik weer associaties met thuis. Het is net het bezoekerscentrum Oranje Kom in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Alhoewel dat gebouw veel mooier is.

De terugweg

We pakken de wandelroute weer op en lopen nu langs smalle paadjes en langs rozenstruiken. Het ruikt er heerlijk. Om de paar minuten staan we stil, omdat er een vogel bovenin een rietstengel zit. Ook zien we heel veel weidebeekjuffers en ook de gele kwikstaart vliegt hier steeds uit de bosjes. Soms hebben we mazzel en dan zit een vogel, of een juffer net lang genoeg stil om er een foto van te maken.

Na een heel stuk lopen komen we uit bij de weg en ik denk dat we er bijna zijn, maar we moeten om een rivierarm heen, omdat er geen brug is. In de verte zie ik de auto al staan en opeens houdt het pad op. Ook deze route komt uit de Rother wandelgids en wordt blijkbaar niet meer bijgehouden. We wandelen door, omdat het naar ons idee niet ver meer is naar de auto, maart dat blijkt niet zo te zijn. We hadden beter een stukje terug kunnen lopen om het laatste stuk langs de weg te wandelen. Adriaan heeft voor het blog de route aangepast.

Als we terug zijn bij ons huisjes park zien we een vogel op een picknickbank zitten. Het is een sperwer. Wat een leuke waarneming weer.

Almind Sø

Met wandelschoenen over een zwemsteiger

De volgende dag rijden we richting Silkeborg. Bij de Almind Sø, zijn twee zwemsteigers en daar wil Adriaan even dronen. Het is wel een stukje rijden, maar we hebben de tijd.

Als we aankomen op de parkeerplaats is het al een gekkenhuis. We hadden verwacht, dat het er op maandag met 18° niet druk zal zijn, maar de Denen zijn dol op zwemmen, werken blijkbaar niet allemaal op maandag en vinden 18° lekker warm. Ook hier is het parkeren gratis en je hoeft geen entree te betalen voor het strandje. Er is een gebouw waar je je kunt omkleden, naar de toilet kunt gaan en er zijn kluisjes.

Ik voel me een vreemde eend in de bijt met m’n grote wandelschoenen, een rugzak op mijn rug, fototoestel, filmcamera en verrekijker tussen alle zwemmende mensen in blootpakken. Ik bedoel natuurlijk bikini’s en zwembroeken.

Het is een beetje Instagram versus reality moment. Ik had een foto gezien van twee ronde zwemsteigers vanuit de lucht en tref een klein steigertje aan vol met mensen.

Een rondje om de Almind Sø

We besluiten eerst een rondje om het meer te lopen en wandelen door een mooi, licht glooiend bos met af en toe een doorkijkje naar het water. We komen heel veel schoolkinderen tegen, die of straf hebben, of houden van hardlopen. Ik denk dat het een gymles is en dat ze een rondje om het meer moeten rennen.

Halverwege komen we uit bij een strandje. Hier is het heel wat rustiger. Er zijn twee mensen met een hond. We maken wat foto’s en komen uit bij een fietspad langs het meer. Het ruikt er heerlijk naar wilde roosjes. Al snel komen we weer uit bij een wandelpad en zien we een paar bootjes in het water liggen en dat is altijd een reden voor een foto.

Nog een zwemsteiger

Als we bijna een heel rondje hebben gelopen, komen we bij het de andere zwemsteiger uit. Gelukkig is het daar niet zo druk. Waarschijnlijk komt dat, omdat je hier alleen lopend, of met de fiets kunt komen. We zien een fuut zwemmen en wandelen een rondje over de steiger, die enorm wiebelt.

Een jongen vraagt wat voor foto’s we maken en ik wil voor de grap zeggen: “Ugly naked men”, maar Adriaan geeft als antwoord: “Natuur”. De jongen is tevreden met het antwoord. Ik denk dat hij bang was dat we zwemmende mensen in een schaarse kleding kwamen fotograferen.

Adriaan stuurt de drone even de lucht in en ondertussen zitten we lekker op het strandje. Daarna wandelen we terug naar de auto. Het was een leuke uitje, maar wel een beetje ver rijden voor als je niet van zwemmen houdt.

Fugletårn, Skjern Enge

Het lijkt wel vakantie

Hoe langer we in Denemarken zijn hoe minder we doen. Heerlijk even lezen, naar buiten staren en natuurlijk moeten er weer boodschappen gedaan worden. Er komt eindelijk een vogeltje gebruik maken van ons vogelbadje en dat is ons hoogtepunt van de ochtend. Het is ook niet zomaar een vogeltje, maar een grauwe vliegenvanger.

Na de lunch stel ik voor om naar de vogeluitkijktoren te rijden, die we al meerdere keren met de auto zijn gepasseerd. Ik dacht dat we tijdens onze wandeling langs de Skjern Enge vanzelf bij deze toren zouden uitkomen, maar dat bleek niet zo te zijn.

Onderweg zien we een dode das langs de weg. We hebben allebei nog nooit een levende in het wild gezien, maar wel meerdere dode. Zo jammer! Het blijft elke keer even slikken.

Het is vandaag rond de 20 graden met een frisse wind. Blijkbaar vinden de Denen dat warm, want we passeren talloze jongens op de fiets in korte broeken zonder shirt, alsof er een hittegolf heerst.

Vogeluitkijktorens

We parkeren bij de vogelkijkhut, maar zien er niet veel bijzonders. Natuurlijk zijn de zwaluwen weer van de partij en zien we ook een paar zwanen vliegen.

Er vliegt een lepelaar langs, die een heel stuk verderop landt. Door mijn verrekijker zie ik dat daar ook een vogelkijkhut is. We vermoeden, dat we vanaf daar een veel beter uitzicht op de lepelaars hebben. Ik zoek de hut op via Google Maps en vervolgens rijden we richting de bijbehorende parkeerplaats. Vanaf daar is het nog een stukje lopen naar de kijkhut, maar dan komen we tenminste aan onze stappen. We zien weer van alles vliegen: Een valkje, lepelaars en ook weer heel veel gele kwikstaarten. Ondanks dat we al genoeg gele kwikstaart foto’s hebben probeert Adriaan ze toch weer te fotograferen wat niet goed lukt, want ze bewegen te veel.

Influencers

Als we bijna bij de vogelkijkhut zijn zien we dat er een hekje voor staat, er allemaal koeien voor het gebouwtje staan te grazen en ook de trap ontbreekt. De vogelkijkhut is niet meer in gebruik en er leidt ook geen pad meer heen. Dus lopen we weer terug naar de auto. Het is helemaal niet erg, want we zien toch lepelaars en nog veel meer vogels.

Er fietsen twee Nederlands pratende mensen langs en ik hoor haar nog net over ons zeggen: “Dat lijken wel influencers.” Het komt zeker door mijn outfit met hoedje en al die camera’s, dat ze dat denken. “Mooie Influencers,” zeg ik “Mensen inspireren om naar een vervallen vogelkijkhut te gaan.”

Bovbjerg Klint

Naar het noorden

De volgende dag gaan we weer op pad. Dit keer rijden we naar het noorden, een mooie route langs de kust. Onderweg genieten we enorm van het uitzicht. Een groot deel van deze weg hebben we nog niet eerder gereden en daarom is het extra leuk.

Als we er bijna zijn, zien we putters in de berm op distels zitten. We zijn nog niet eens uit de auto en het is nu al feest. Kort daarna komen we aan bij het kerkje van Trans waar we de auto parkeren.

Er zijn hier geen duinen, maar kliffen en in de zee zijn golfbrekers aangebracht. Heel anders dan de kust bij Hvide Sande en de Nyminde Plantage waar we vorige week wandelden. Hierover kun je lezen in ons eerst blog over Midden-Jutland.

Je kunt hier niet verdwalen

Het is een makkelijke wandeling. Op de heen weg volgen we het pad richting de Bovbjerg fyr en op de terugweg wandelen we over het strand terug.

In de verte zien we de vuurtoren al en we staan te popelen om foto’s te maken, maar eerst genieten we van het uitzicht, het Engelse gras en de vele distelvlinders. We proberen ze te fotograferen en te filmen, maar ze vliegen iedere keer weg. Al wandelend kijken we ook vaak achterom, want ook het uitzicht op het kerkje is prachtig.

Bovbjerg vuurtoren

Het landschap verandert steeds, zo maken we een foto van de vuurtoren met een veld vol strobalen ervoor. Een stukje verderop is er een meertje en spiegelt de vuurtoren mooi in het water. Bij het water zien we ook veel vogeltjes en libellen vliegen. Adriaan is er even zoet mee en wil pas weer verder wandelen als hij een foto heeft van een keizerlibel. Na een paar stappen staan we alweer stil, want er zit een graspieper op een paaltje.

Toch komen we langzaam maar gestaag bij de vuurtoren aan. Jammer genoeg is er iemand aan het klussen op de binnenplaats en staat er een steiger, maar gelukkig zijn er verder geen steigers aanwezig en kunnen we de toren en de binnenplaats mooi vastleggen

Er is een café vol huisgemaakte baksels en een tuin met picknicktafels. Ook is er een winkel met lokale producten en streekgerechten en elke maand is er een wisselende kunsttentoonstelling.

Je kunt er van alles te weten komen over de tijd dat de toren werd bemand door vuurtorenwachters en over de periode tijdens de oorlog. Natuurlijk kun je ook de toren beklimmen en genieten van het uitzicht vanaf de toren.

Wij doe niets van dit alles, maar nemen plaats aan een picknicktafel bij het parkeerterrein

Een mooie plek om te dronen

Adriaan laat zijn drone even vliegen en maakt filmpjes en foto’s van het landschap, de zee en de vuurtoren van bovenaf. Het is iedere keer weer een verrassing hoe de wereld er vanuit de lucht uitziet.

Na een tijdje wandelen we verder en komen al snel bij de trap uit, waar langs je kunt afdalen naar het strand en de zee. We hebben best zin om nog verder langs de kust te wandelen, maar dalen toch maar de trap af. Je weet nooit wanneer er weer een trap komt.

Op de trap ontdekken we nog meer picknicktafels. Als je een stukje gelopen hebt kun je hierop uitrusten, maar dat is natuurlijk niet nodig als je naar beneden loopt. Vanaf deze picknicktafels heb je een prachtig uitzicht op de zee. Eigenlijk een veel leukere plek, dan de tafels bij het parkeerterrein.

Terug over het strand

Het is een lange trap naar beneden ik ben vergeten de treden te tellen, maar het zijn er in ieder geval heel veel. Eenmaal beneden wandelen we een golfbreker op om van het uitzicht te genieten op de kliffen, de trap en de zee.

Daarna begint een moeizame tocht over het strand en ben ik blij dat we toch langs de eerste de beste trap naar beneden zijn gegaan.

Het is een kiezelstrand afgewisseld met zand waarin je wegzakt. Na vijf minuten zitten mijn schoenen vol met stenen. Dat loopt echt niet lekker, maar het ruizen van de branding en het uitzicht op de kliffen maakt veel goed.

Ook hier gaat Adriaan weer even dronen, het is zo fijn dat je hier bijna overal mag vliegen. Soms mag het niet of niet zo hoog, maar op veel plekken mag het wel. Terwijl Adriaan zijn drone laat vliegen schud ik mijn schoenen leeg. In de hoop dat als ik iets voorzichtiger loop, dat de stenen op het strand blijven liggen.

De trap naar boven

Ondanks het trage tempo komen we bij een trap uit waar we weer naar boven kunnen. Het valt niet mee om de trap te beklimmen en hier ontbreken de bankjes om even uit te rusten. Als we bijna boven zijn vliegt er een parapente rakelings langs ons. Eerst zijn we verontwaardigd, maar dan bedenken we dat we er foto’s van moeten maken.

Boven gekomen eten we onze lunch op bij een picknicktafel. Adriaan loopt nog even naar de paarden, die naast de kerk staan. Hij heeft nog niet genoeg foto’s gemaakt vandaag en daarna rijden we terug naar ons huisje.

Wat doet die hond daar?

Als ik ’s-avonds aan tafel zit te wachten totdat er meer lekkere dingen van de barbecue op mijn bord belanden zie ik een grote hond in ons uitzicht staan. Ik zeg tegen Adriaan: “Wat doet die bruine hond daar helemaal alleen zonder zijn baasje?” Voor de zekerheid pak ik mijn verrekijker erbij en dat is maar goed ook, want Adriaan zegt: “Dat is geen hond, dat is een ree met een kleintje.” De ree hoort hem natuurlijk en schrikt ervan. Ik zie haar heel gracieus wegspringen. Zo’n mooi gezicht. Het kleintje heb ik verder niet gezien, want daar was het gras veel te hoog voor. Adriaan baalt, omdat hij geen foto heeft. Ik ben blij dat ik weer een ree heb gezien. Iedere keer weer een fantastische ervaring.

Ringkøbing

Vandaag is de laatste vakantiedag en blijven we in de buurt, daarom rijden we naar Ringkøbing. We gaan een kijkje nemen bij een zwemsteiger, zodat we een ander deel van het fjord kunnen zien. Altijd leuk steigers in ’t water en misschien is het hier rustiger dan in Silkeborg. Ik verwacht, dat er niet veel mensen aan het zwemmen zijn, want de wind is koud en het is niet zo heel zonnig. Er wordt inderdaad helemaal niet gezwommen, maar niet omdat het koud is. Het stinkt er behoorlijk. Hier wil niemand lang zijn en wij zeker niet. We nemen een fotootje en rijden snel door naar de haven van Ringkøbing.

Het haventje is erg leuk met schattige vissershuisjes en natuurlijk mooie boten. Toch zijn we hier ook snel uitgekeken en wandelen we nog even het stadje in. Ringkøbing heeft best een gezellig centrum, maar het is er niet zo mooi als in Ribe.

We wandelen nog even een supermarkt in en ontdekken dat deze winkel een veel groter assortiment heeft dan de supermarkt in Skjern. Dat hadden we eerder moeten weten.

‘s Avonds doen we nog een laatste rondje over ons huisjes park. We zien weer een haas maar deze wil niet op de foto. Het avondwandelingetje wordt weer langer dan gepland, want het is zo mooi langs het fjord.

De volgende dag pakken we alles in en gaan we vroeg op pad. Voor onze auto uit rent een haas. Hij kwam nog even afscheid nemen

Inmiddels zijn we alweer bijna een maand thuis, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Meer wandelen in Denemarken

Er is ook een blog over de eerste week van deze vakantie. We waren eerder al in Noord‑Jutland en in juni 2025 verkenden we Djursland, ook wel de ‘neus van Jutland’ genoemd. Klik op de foto hieronder voor de blogs over deze prachtige regio’s van Denemarken.

Meer over ons

Op deze pagina kun je je abonneren, dan hoef je geen blog meer te missen. Volg je ons al op Instagram, Facebook, Threads, of Pinterest?

informatie over de wandelingen en uitstapjes

Ribe

🅿️ Saltgade, 6760 Ribe

➡️ Afstand: 5,45 kilometer

💡 Link naar het GPX-bestand en Komoot

Skjern Enge

🅿️ WC4Q+R7 Tarm (6880 Tarm, Denemarken)

➡️ Afstand: 11,2 kilometer

💡 Link naar het GPX-bestand geen komoot, omdat het einde niet klopt.

Almind Sø

🅿️ Parkeerplaats zwemsteiger Horsensvej 2 8600 Silkeborg

➡️ Afstand: 4,42 kilometer.

💡 Link naar het GPX-bestand en Komoot

Bovbjerg Klint

🅿️ Parkeerplaats Mollerupvej 20, 7620 Lemvig

➡️ Afstand: 4,56 kilometer

💡 Link naar het GPX-bestand en Komoot

Ringkøbing

🅿️ Parkeren voor de steiger: 37FC+6J5 Ringkøbing.

🅿️ Parkeerplaats Haven: 6950 Ringkøbing

Overige informatie

Wij boekten dit huis via Sol og Strand. Huisje Stauning-Skjern

Er staat dat het huis geschikt is voor 6 personen. Er zijn echter maar 5 slaapplaatsen. Adres: Syrenvej 80, Stauning, 69