Heidepadroute

Je komt niet alleen heide tegen ook bos, duinen en water.

Start: Parkeerterrein Uilenvangersweg, Zeeweg in Bergen (NH)

Provincie: Noord-Holland

Afstand:  12 km

Bewegwijzering: Oranje driehoekjes

Entree: Duinkaartje PWN 1,80 per persoon

Link: https://www.wandelnetwerknoordholland.nl/startpunten/route/heidepadroute-duinroute-van-pwn/5860/

Hei inspectie

We hebben het er al een tijdje over, wanneer zal de heide klaar zijn. Drie weken geleden deden we een inspectie op de Hilversumse hei. Toen waren er al een paar planten paars, maar nog niet paars genoeg.

Zondag 16 augustus vinden we het eindelijk tijd om een heidewandeling te doen. Het is de zondag na de hittegolf, maar wij vinden het nog steeds te warm. We besluiten zo vroeg mogelijk te vertrekken. Vorig jaar hebben we deze route ook al een keer gelopen, alleen was de heide toen uitgebloeid. Gelukkig is dat nu niet het geval.

Luisteren is ook een vak en lezen ook

Om 9 uur komen we aan op de parkeerplaats. Adriaan heeft het al een paar keer aangekaart dat we de route andersom moeten doen, als vorig jaar. Want dan komen we als eerste bij een groot stuk heide, maar zoals gewoonlijk had ik mijn luisteroren niet op en lopen we vanaf de Uilenvangersweg richting duinvermaak.

trappetje

Zo moet het dus niet, want dan kom je de oranje pijltjes helemaal niet tegen. Wij snappen daarom niet wat voor pijlen we moeten volgen. Op goed geluk lopen we achter de paarse pijlen aan, want de hei is paars toch? Maar dat gaat ook niet goed. Ik had vooraf even moeten lezen hoe de wandeling het beste gelopen kan worden. Maar ik dacht: “ik weet het wel, want ik heb hem al een keer gelopen en ik kom zo vaak in Bergen”. De voorbereiding was weer geweldig en tot overmaat van ramp ben ik ook nog mijn hoedje vergeten en heb ik mazzel dat mijn zonnebril in mijn tas zit.

bospaadje

Omdat we nu geen pijlen kunnen volgen kijken we op de app. van wandelnetwerk Noord-Holland en wonder boven wonder gaat het goed. Wat is dat toch een fijne app.

Mountainbikers op het wandelpad, mag dat nu wel of niet?

We lopen op een mooi zandpaadje en het is voor 10:00 uur en dan kom je mountainbikers tegen. Dat is wel even schrikken als je denkt dat je op een wandelpad loopt. Volgens Adriaan mag het ook niet. Het was ook wel een beetje raar, mede omdat het ook een kabouterpad-route is.

Ik wil een foto van een mountainbiker, maar net als ik begin te mopperen, dat als je er om vraagt dat ze er niet zijn komen we bij een kruising mountainbikers tegen. Die trouwens wel op een echt mountainbike-pad reden.

Het was blijkbaar erg zwaar, want ze kukelden hier van hun fiets af.

We komen langs veel niet stronkelen paadjes, dat zijn paadjes met boomwortels waar je over kunt struikelen. Deze keer gaat het goed, want ik kijk goed uit.

Een historisch moment

Na een stukje lopen komen we bij het eerste stuk heide en er staat een signatuurbankje. Het is een historisch moment, de eerste signatuurfoto met staart.

Goed kijken, want dit komt niet vaak voor.

De zon schijnt best al fel en daarom lopen we eerst een stukje over het pad om foto’s te maken met de zon achter ons. Zo leuk dat er tussen de hei kleine paadjes lopen, zodat we makkelijk een mooie foto kunnen maken. Er loopt ook een hondje rond, die heel graag op de foto wil.

Dit hondje bleef maar poseren.

We gaan weer verder, want er komt nog veel meer hei.

Wij kunnen er geen genoeg van krijgen.

Niet alles is wat het lijkt

We worden ingehaald door een hardloopgroepje. Ze hebben gezellige roze strikken om hun middel. Ik ben natuurlijk nieuwsgierig en vraag: “Waarom hebben jullie een strik om? Zijn jullie jarig of is het een vrijgezellenfeestje?” Ze moeten lachen het zijn helemaal geen strikken. Het zijn elastieken banden om oefeningen mee te doen. Vlak achter de vrouwen loopt een man, hij heeft geen strik, maar wil er wel graag één denken wij. We hebben lol … “Joehoe, mag ik ook meedoen, ik wil ook een strik.” De man weet van niks en rent een hele andere kant op.

Daar gaan ze verderop moeten ze allemaal vreselijke oefeningen doen met de roze strik.

Stukje dat je best kunt overslaan

Vlakbij Duinvermaak een restaurant wat al 100 jaar bestaat en waar wij nog nooit geweest zijn. Is ook een parkeerterrein waar je de wandeling kunt beginnen. Na Duinvermaak ga je het bos uit en loop je een stuk over de weg. Wat ons betreft kun je na een klein stukje over de weg het bos weer in en daar een stukje afsnijden. Je mist er niks aan. Een volgende keer als wij de wandeling weer lopen, gaan wij dat zeker doen.

Die adapter kan best in de auto blijven

Ik heb nog steeds geen grotere rugtas gekocht en er moest vandaag veel drinken mee, daarom past de adapter waarmee ik andere lenzen kan gebruiken niet in mijn tas. “Ach” zegt Adriaan “die heb je niet nodig, want de mijne zit al op mijn camera, dan kun je mijn adapter gebruiken.” Dus ik laat mijn adapter in de auto liggen. Om halverwege de wandeling er achter te komen dat Adriaan helemaal geen adapter op zijn camera heeft geschroefd en voor niets een zware macro-lens meesleept.

Tijdens de wandeling kom je grote en kleine stukken hei tegen.

Werkzaamheden zonder omleiding

De wandeling komt langs drie meertjes, maar niet als het aan de PWN ligt. Er staat een hek met een bord waarop staat dat we er niet door mogen vanwege werkzaamheden. Het is zondag dus vandaag wordt er niet gewerkt en omdat er ook geen omleiding wordt aangegeven lopen we langs het hek. We hebben ons zo verheugd op het water en het is prachtig. Aan het eind van het pad staat nog een hoger hek, maar gelukkig kunnen we daar ook langs. Loop je er op werkdagen, dan kun je gewoon het fietspad volgen. Let wel op dat je dan bij het volgende meertje het pad langs het water weer oppakt.

We komen bij een bankje in de schaduw, maar het is nog veel te vroeg om te lunchen, dus eten we een tucje en drinken spa pis en spa blauw. Ondertussen kijken we naar het meertje met heel helder water, waarin we de visjes kunnen zien zwemmen.

Kijk visjes.

Wat ruikt het hier lekker

We lopen weer verder en bij het laatste meertje zien we ook heide staan bij het water. Dat moet natuurlijk ook op de foto. We lopen langs het water een stukje door de modder en voorzichtig langs de plantjes. Er springt een kikker weg en het ruikt er heerlijk. Dat komt omdat er allemaal muntplantjes langs het water staan. Hier maakt de PWN water met muntsmaak.

Muntplantjes langs de waterkant.

Het mooiste stuk heide

Na een stukje lopen komen we weer bij een groot heideveld. Wat mij betreft het mooiste stuk. Je hebt uitzicht over een dal met heide. In de verte zie je Huize Glory, die bovenop het hoogste duin van Bergen aan Zee staat.

Het resultaat van deze foto komt op Instagram.

In het dal staat een bankje, die nog net in de schaduw staat. Een echt signatuurbankje, maar we vergeten gewoon de foto te nemen. Het zal de warmte wel zijn. We eten daar de meegebrachte broodjes en drinken chocolademelk uit een pakje.

De kwestie van het rietje

Ik heb moeite met het papieren rietje van de chocomelk. Wie dat verzonnen heeft dat er wel plastic om de pakjes zit, om zes pakjes bij elkaar te houden. Dat vervolgens je papieren rietje is ingepakt in plastic, maar dat het enige dat echt van plastic moet zijn van papier is. Moeten ze voor straf alles laten drinken door zo’n papieren rietje.

Begrijp me niet verkeerd ik ben echt begaan met het milieu, maar ik vind papieren rietjes onhandig en vies. Kunnen ze geen rietjes maken van gerecycled plastic?

Alweer een stuk hei.

Als de lunch op is lopen we verder. Het wordt steeds warmer en we zweten ons een aap. Nu moeten we de heide oversteken. Nergens bomen en ook nog vanuit het dal weer omhoog door het mulle zand. Je moet wat over hebben voor het blog. Het is zeker geen wandeling voor mensen zonder conditie.

Lekker warm stukje.

Afwisselende wandeling ook leuk zonder bloeiende hei

Eenmaal bovengekomen hebben we een prachtig uitzicht over het paarse dal. Wat is het hier toch mooi. Je kunt de route ook lopen als de hei niet bloeit dan is het ook mooi, maar de heide maakt het toch wel heel speciaal.

Boven zijn gelukkig weer bomen.

Verderop komen we alweer bij een stuk heide. Het wordt gewoon vervelend. Al dat moois moet op de foto en we zijn al zo lang onderweg.

Hij heeft nog niet genoeg hei gezien

Als we bijna bij het parkeerterrein zijn stelt Adriaan nog een D-tour voor, want hij weet een nog mooier stuk heide. Deze keer luister ik wel en dat had ik niet moeten doen.

Ik doe dat liever niet over een paardenpad.

We moeten een stukje over een paardenpad. Dat vind ik al helemaal niks. Op het gewone pad loopt de wandelclub, die nooit van hun leven wilde dieren zouden tegenkomen, want ze praten zo luid. We maken stiekem een foto voor het blog en ploeteren verder over het paardenpad.

De gezellige wandelclub.

Gelukkig komen we uit bij een fietspad en kunnen we een beetje normaal lopen, maar dat het mooie stuk heide langs het fietspad ligt betekent dat het erg druk is. Adriaan maakt nog snel een paar foto’s, maar ik heb er genoeg van want het is inmiddels bijna 13:30 en ik wil terug naar de auto.

Toch wel mooi.

Het was weer een prachtige wandeling en de hei was geweldig. Ik moet leren wanneer ik wel en wanneer ik niet naar Adriaan moet luisteren. Over een tijdje is de heide weer uitgebloeid, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

2 Responses

  • Erg leuk José, dat je hier een reactie achterlaat. Soms is het gewoon leuk om over een bekende plek te bloggen. Wij krijgen het toch bijna altijd voor elkaar om verkeerd te lopen :D.

  • Leuk om jullie avonturen weer te lezen in onze mooie provincie Noord Holland .. en de duinen en bossen bij Bergen zijn prachtig!
    En zeker als de heide dan ook nog eens bloeit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code