Wandelen door de Soester Duinen

De laatste van dit jaar!

Start: Hotel-Restaurant Het Witte Huis, Birkstraat 138, Soest

Provincie: Utrecht

Afstand: 12, of 8 km

Bewegwijzering: Geen, wij hebben de GPS gedownload via de link hieronder.

link: https://www.routeyou.com/nl-nl/route/view/5592091/wandelroute/door-de-soester-duinen

Bijzonderheden: Deze route komt uit het tijdschrift de Roots van oktober 2018

De opdracht van “Het Perfecte Plaatje”

Hier moet toch wel ergens een perfect plaatje te maken zijn?

Het GPS wandelen is ons zo goed bevallen, dat we deze keer weer een GPS-wandeling doen. We willen een minimalistische foto maken voor de wedstrijd van “Het perfecte plaatje” en waar kan dat beter dan op een zandvlakte?

De auto parkeren we bij het hotel en gaan op weg. We lopen de Zandlaan af richting bos, om daar te ontdekken dat we ook makkelijk bij het bos kunnen parkeren. Tip van westphilwandelt kijk eerst of je kunt parkeren bij het bos. Want dat scheelt een stuk lopen langs een saaie weg.

Wat een mooie bosvijver

Zo zonde van dat hek en dat rare schuurtje.

Al snel komen we langs een mooi groot huis en verderop langs een zwembad. Het zwembad is dicht, dat scheelt een hoop lawaai. Wij genieten van het herfstbos en de vele vogeltjes.

Wat is het toch mooi in het bos in de herfst.

Na een klein stukje lopen komen we bij de bosvijver uit. Er zit een reiger op het “NIET VISSEN” bordje en er staat een bankje. We zijn later vertrokken omdat er in de middag beter weer voorspeld werd en daarom lunchen we gelijk op het eerste bankje dat we tegenkomen. Na het broodje maakt Adriaan een westphilzitten foto. Ik doe snel lippenstift op, ook al zie je er niets van.

Je ziet echt niets van mijn lippenstift. Zo ver weg en van de achterkant.

Nu kunnen we eindelijk op weg. Het eerste stuk van de route is hartstikke makkelijk want we lopen bijna een heel rondje om de vijver. Het is best druk op dit stuk. We zien vooral veel mensen met honden. Niet zo druk als in een winkelstraat natuurlijk. Je kunt gewoon ontspannen lopen en hoeft niet bang te zijn dat je tegen iemand aanbotst.

De Modepolitie is ook weer van de partij

Een mooie fotogenieke vijver.

Verderop loopt een vrouw met een gele jas en een roze broek. De modepolitie vindt dat geen gezicht en Adriaan zegt droog: “Ze is vandaag verkleed als spekkie.” Om de paar stappen maken we foto’s van de doorkijkjes naar de vijver. Het is een mooie fotogenieke plek. Er staan ook veel rododendrons en er zijn een paar, die nog steeds of alweer bloeien.

Bij gebrek aan een echte.

Ook staat er een groot kunstwerk van een ijsvogel in het water en natuurlijk moet alles op de foto. Deze keer hebben we wel een tijd meegekregen, want ik wil toch wel voor het donker bij de auto zijn. Dus af en toe moet ik even zeuren dat we door moeten lopen, iemand moet het doen.

Kijk een hondje met een lampenkap en hij geeft nog licht ook.

Nadat we de bosvijver achter ons gelaten hebben, komen we door een stuk bos met hoogspanningsmasten en daar gaat Adriaan even op zijn rug liggen. Je moet soms wel een beetje geduld hebben als je met hem op pad bent.

Jammer geen foto van een liggende man, daar was ik net te laat voor.

We komen vervolgens over een stuk hei en daar komen we een vrouw op een paardje tegen. Ik zeg: “Kijk een paardenmeisje” Nou zegt Adriaan “Dat is geen paarden meisje, maar een paarden oude vrouw” Zo complimenteus die man.  

Hoe laat is het?

Adriaan kijkt weer heel veel op z’n horloge, dat is toch echt het nadeel van dat GPS wandelen. Zo mist hij nog de mooiste fotomomenten. Hij weet wel dat we al 3 km gelopen hebben, maar als ik vraag hoe laat het is dan weet hij dat niet.

Kleine kinderen en fotografen worden vies in een bos met dit soort plassen.

Na de hei lopen we een stukje langs de weg terug naar het Monnikenbos. Dit is weer een Roots route. We komen meerdere mensen twee of drie keer tegen. De mensen die de weg kennen lopen gelijk van het ene bos naar het andere en slaan het stuk hei over in de herfst. Wij vinden het niet erg, een uitgebloeide hei is ook mooi.

Uitgebloeid is hij ook mooi! De hei.

Paardenpoep en vogelenstront

In het Monnikenbos staat een bordje dat ik uitleg als: “Honden aan de lijn en paarden in de zandbak”. Er is echter helemaal geen apart paardenpad. Boven ons hoofd lacht een specht ons heel hard uit, dus kijken we naar boven in plaats van naar beneden en daarom trap ik bijna in de paardenstront. Die specht had er wel lol in.

In oktober is het hier een paddenstoelen paradijs en wij zien er nog een paar.

Er vliegt sowieso veel boven ons hoofd. De vogeltrek is zeker begonnen. Een hele zwerm kramsvogels vliegt over ons heen. Als het maar geen buikkrampvogels zijn vind ik alles best.

Een duizelingwekkend decolleté

We zijn al een hele tijd onderweg, maar nog steeds zijn we niet bij de Soesterduinen. Als we bij de Korte Duinen aankomen duiken wij meteen het zand in om een minimalistische foto te maken, maar dat is best nog moeilijk. Zo groot zijn die duinen nou ook weer niet. Er zit een vrouw in het zand te spelen met haar zoontje. Ze heeft een hele diepe decolleté. Adriaan ziet het niet, want die fotografeert een boomstronk. Ik wel en ik word er duizelig van. Wat een diepte.

De eerste poging om een minimalistische foto te maken.

Bij de Korte Duinen staat een picknickbank en daar drinken we wat en eten een Twix en verder maar weer. Tot nu toe gaat het steeds goed met de GPS, maar nu moeten we van het pad af en waar we precies moeten lopen is niet altijd even duidelijk.

Een niet zo minimalistische foto

Uiteindelijk komen we bij de zandvlakte uit, waar Adriaan een lonely tree op de foto zet. Het is er prachtig. We gaan om de zandvlakte heen en snijden daar de route af. In ons tempo lukt het niet om de hele route van bijna 12 kilometer te lopen.

De eenzame boom, is toch niet zo eenzaam als de bedoeling is.

Nu beginnen we aan de terugweg. Af en toe lopen we over verharde paden, maar ook vaak door het mulle zand. Dat is best zwaar. We proberen nog een paar keer een minimalistische foto te maken, maar het wil niet lukken. De bomen zijn hier toch niet zo lonely en het waait ook een beetje te hard. Toch genieten we volop van deze route.

Hij had deze best kunnen inzenden, niet gedaan natuurlijk.

Nog meer paardenmeisjes

We zien een heel mooi wit paard en Adriaan vraag aan de eigenaresse of hij een foto mag maken. Het wordt een hele serie. Ondertussen zit ik op de grond op mijn knietje, want ik heb de laatste vliegenzwam gevonden. In oktober stikt het hier van de paddenstoelen, maar half november is het paddenstoelen seizoen alweer voorbij.

Mooi paard, maar wat heeft ze om haar enkels?

De zon begint al een beetje te zakken en we moeten nog een heel eind. Aan de ene kant willen we doorlopen en aan de andere kant is het licht zo mooi en komen we weer paarden tegen en nog meer.

Iedereen heeft een paard in Soest, dat moet haast wel.

Dan komen we ook nog op een plek waar de GPS, de weg niet weet en wij ook niet. Gelukkig vinden we de weg weer en vanaf daar gaat het voorspoedig en voordat we het weten zijn we weer bij de auto.

Nog meer paardenmeisjes.

De missie was niet helemaal geslaagd, maar gelukkig hebben we de foto’s nog

4 Responses

  • Hij is een klein beetje door de Photoshop gehaald, om het effect wat beter tot zijn recht te laten komen.

  • Ja, dat is de bedoeling: een beetje wandelen, een beetje lachen en herkenbare momenten met een Westphilwandelt sausje. Adriaan heeft zijn best weer gedaan op de foto’s. Dankjewel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code