Herten spotten in het Deelerwoud

Het regent helemaal niet.

Start: Parkeerplaats net voorbij Herberg De Woeste Hoeve

Provincie: Gelderland

Afstand 7,5.

Bewegwijzering: blauwe pijlen

Parkeren: gratis

Link: https://www.natuurmonumenten.nl/natuurgebieden/deelerwoud/route/wandelroute-herten-spotten-in-het-deelerwoud-veluwe

Weer geneuzel

We deden weer eens een route van natuurmonumenten. De vorige keer gingen we op zoek naar Konikpaarden en dit keer werden er herten en zwijnen beloofd.

We hadden een beetje wandelstress. Ik had een route uitgezocht, maar Adriaan vond deze te lang, want het was te koud, te vroeg donker en het was grijs weer buiten. Normaal had ik gezegd, nou dan gaan we niet… maar het blog hè, er moet toch elke week een verhaal geschreven worden.

Wat een leuk paadje.

Zitten er nu ook rookworsten op Twitter, of wordt Laura doof?

Het is een stukje rijden naar de Veluwe, maar je wil wel eens wat anders. Aangekomen bij het parkeerterrein trekken we onze wandelschoenen aan. Adriaan doet dat in de achterklep en ik zit voor in de auto op de bijrijder stoel. Ik hoor Adriaan zeggen: “Kijk een rookworst”, maar denk er achteraan, hij zal wel roodborst bedoelen. Ha, is onze enige echte volger ook weer van de partij.

Gelukkig mochten we meteen rechtsaf het bos in.

Ik weet meteen, waarom dit zo’n rustige route is, het parkeerterrein is veel te klein. Met mooi weer kun je vast je auto niet kwijt.

De saaiste wandeling?

Al snel hebben we de blauwe pijlen gevonden, het is heel koud en mistig en wat doen we hier. Ik heb deze keer een warmere jas aangetrokken en voor wat kleur Ilse’s van Gogh paraplu meegenomen. Anders worden de foto’s 50 tinten grijs.

Amandelbloesem tussen het groen

Het is echt een heel mooi bos, maar natuurlijk is er geen hert te zien. Die zitten lekker ergens binnen of liggen heel dicht tegen elkaar aan verstopt op een goede plek. Dus maken we maar wat foto’s van bomen en van paadjes tussen de bomen.

Nog meer weer geneuzel

De route is goed bewegwijzerd en we verdwalen ook niet. Onder het lopen bedenken we al dat dit een heel saai blog wordt. Adriaan moppert over het grijs en wanneer de zon nou doorkomt. Volgens de weerapps, zou de zon om 14:00 uur doorkomen. Nou, ze hadden het weer fout. We hebben de hele wandeling en de hele middag geen zon gezien.

Tweeling bomen

Mooi hoor die bomen, maar waar zijn de hertjes en vogeltjes. We horen een specht en goudhaantjes, maar we zien niets. We lopen stug door achter de blauwe pijlen aan en dan komen we op de hei.

De hei van het Deelerwoud

Ondanks dat de hei niet bloeit is het prachtig. Er staan ook eindelijk bankjes, zodat we even wat kunnen eten en drinken. Zonder bankjes geen signatuur foto.

De signatuurfoto, mooi hè de hei.

We zien verderop een eenzame Schotse Hooglander. Waar zijn z’n vriendjes?

We lopen weer verder en net als Adriaan foto’s aan het maken is van een paar bomen en een bankje, zie ik verderop een hert rennen. Ze zijn er dus toch. Gauw er achteraan en verderop zien we overal hertensporen en heel veel Schotse Hooglander poep. Zoooooo dat ene rund heeft veel gescheten zeg.

Zoek de Schots Hooglander in de mist.

We lopen naar de plek, waar ik het hertje zag rennen, maar die is natuurlijk al lang weg. We zijn nu wat vrolijker, want het is hier toch wel erg mooi en misschien zien we nog meer herten.

Door de foto, die Adriaan aan het nemen is heeft hij het hertje niet gezien.

We gaan om de hei heen en komen een wandelclub tegen. Ze lopen lekker te kletsen, als ze voorbij zijn zingen Adriaan en ik spontaan “Jo met de banjo, en Lien met de mandoline Kaatje met haar mondharmonicaatje” Als je zoveel met elkaar omgaat dan bedenk je soms dezelfde dingen. Ik maak snel nog even een foto van de dames voor in het blog.

Wij zijn dol op de bossen, daar kunnen we hossen. Wij zijn dol op de merels, we motten geen kerels in de natuur.

Verder maar weer, verderop moeten we het bos weer in. We lopen best door voor ons doen. Er valt ook niet zo heel veel te zien. Gelukkig komen we geen zwijnen tegen, want dat vind ik best wel een beetje eng.

Daar zijn ze, daar zijn ze

We komen langs een kruising en omdat we nog wat foto’s voor Instagram willen maken, kijken we of de paadjes een beetje fotogeniek zijn en dan zien we ze opeens. Vijf vrouwtjes herten. Ze staan verderop te grazen. Adriaan schroeft snel zijn telelens er op en schiet een paar foto’s. De missie is toch geslaagd.

Hertjes in de verte.

Nu kunnen we verder met de wandeling. We maken nog wat foto’s van dat malle mens met haar parapluutje, van een huisje in het bos en van een hertenweitje zonder hertjes.

Huisje in het bos.

Later lees ik dat er ook damherten op de Veluwe rondlopen, het zal toch niet, dat we blij worden van een paar damherten. In de Amsterdamse Waterleidingduinen zien we er minimaal vijftig per keer. Wij denken dat het edelherten waren, maar oordeel zelf maar.

Jammer dat we Hubertus het “makke” edelhert niet tegen zijn gekomen, maar, gelukkig hebben we de foto’s nog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code