Ontdek Strijensas

Mooi hè?

Start: 3292 LB Strijensas

Provincie: Zuid-Holland

Afstand: 9 km, met het heen en weertje naar de licht op stand erbij.

Bewegwijzering: Rode pijlen op gele bordjes en knooppunten

Link: https://www.wandelnet.nl/wandelroute/1267/Ontdek-Strijensasroute

Wat een uitzicht, deze D-tour moet je niet overslaan.

Verjaardagsuitje

Op 1 september was ik jarig en om dat te vieren gingen we wandelen en uiteten in Zuid-Holland. Eén keer per jaar moeten we die richting op om te eten bij ’t Vingerling in Middelharnis. Het eten is fantastisch, maar vooral het toetje, soesjes met roomijs en warme karamelsaus, lokt ons naar Goeree Overflakkee.

Puk van de Petteflet was hier

Achter de gekleurde bootjes, het pontje van de heen en weerwolf

We deden een wandeling in de Hoeksche Waard, dat ons aan Pluk van de Petteflet doet denken. Hier komt vast de Hasselbraam vandaan en de heen en weerwolf. Ilse herkent het niet, maar in het boek heet het ook de Hasselerwaard.

Als we aankomen moeten we heel nodig, dat heb je na zo’n lange rit, maar nergens horeca met een toilet te bekennen. Dan maar weer in de bosjes en de doekjes doen we netjes in een plastic zakje. Ik heb zo’n medelijden met de boswachter, die al die vieze wc-papiertjes moet opruimen.

Wij zijn dol op vuurtorens

Kijk daar staat ie!

Voordat we de wandeling beginnen lopen we naar de lichtopstand. Het barst van de bloemen langs het pad en het is goed aangeven. We lopen over een bruggetje langs een bankje en een pontje, zonder heen en weerwolf. We doen er erg lang over, want ik heb een nieuwe macrolens voor mijn verjaardag gekregen en alle bloemen moeten op de foto. Ik moet goed oefenen.

Het resultaat van al dat oefenen.

Bij de lichtopstand staat een picknicktafel en daar eten we onze broodjes op. Ilse en ik beginnen alvast, want Adriaan is nog even bezig met het vastleggen van het vuurtorentje. Het is wel een beetje koud door de wind, maar het is een pracht plek. Dit stukje moet je zeker niet overslaan.

Daarom hadden we het zo koud, we zaten precies in de schaduw van de toren.

We lopen terug en nu beginnen we eindelijk aan de wandeling. We hebben geen haast alhoewel we wel een tijd hebben meegekregen om 18:30 moeten we in Middelharnis zijn.

Een gewonde meeuw

Bruggetje.

Het is een erg mooi gebied met veel water en bruggetjes. In het begin komen we nog veel mensen tegen, die de korte route doen met de hond, maar later zien we bijna niemand meer. Onze eerste stop is een klein strandje langs het wandelpad. Er zit een meeuw aan de waterkant. Er is waarschijnlijk iets met hem, want we mogen heel dichtbij komen. We weten niet zo goed wat we met hem aan moeten. Adriaan denkt dat de dierenambulance niet komt voor een meeuw en ik denk dat hij waarschijnlijk gelijk heeft, dus lopen we door.

Hij is nog helemaal heel, misschien valt het mee.

We lopen over grasland en aan weerszijde is water. In het gras staan allerlei bloemen en daarom schieten we niets op. Straks zijn we vanavond te laat voor het eten. Er schijnen hier Schotse Hooglanders te lopen, maar we zien ze weer eens niet. We zien wel heel veel verse poep, dus ze zijn er wel. Verderop zit een groepje Canadese ganzen, altijd mooi om te zien.

Even inzoomen voor de ganzen.

Een speeltorentje

Uitzicht vanaf de toren.

We lopen over eilandjes die door bruggetjes aan elkaar zijn verbonden. Op één van de eilandjes staat een stenen uitkijktoren. Natuurlijk beklimmen we het torentje, ook al denk ik dat het een soort speeltorentje is voor kinderen. Dat komt goed uit, want wij zijn drie grote kinderen.

Trappetje van het speeltorentje.

Boven maken we natuurlijk foto’s. Tussen de “kantelen” heeft een spin een web gemaakt. Het is echt een A-locatie, hij heeft zoveel vliegjes gevangen.

De spin heeft echt een goede plek uitgezocht voor zijn web.

Het bankje van Lenie

Als de kinderen uitgespeeld zijn in het torentje gaan we weer verder. We komen nu over een grotere brug en we zien naast het wandelpad een bankje staan. Het is zo’n bankje dat is geschonken na iemands dood. Er staat op “Rustpunt. Water rondom Hoekse Waard vanaf ’t begin eindeloos. Lenie Boersma-de Zwart 60 jaar.” Ik lees het voor en babbel in mezelf wie zet er nu zoiets op een bankje, volgend jaar is ze toch 61. Ik had even niet door dat het zo’n bankje was meestal staan daar wat duidelijkere teksten op. Ik voel me een beetje onnozel, maar het is wel een mooi plekje dankjewel voor het bankje Lenie.

Westphilzit zit op het bankje van Lenie

In de rij voor de foto

Boter Kaas en Eieren.

Als we wat gedronken hebben vervolgen we onze weg. Op het volgend eilandje staat een kunstwerk. Het zijn 3 stenen tafels met stoelen. Aan de laatste tafel zit een gezin en op één van de tafels ligt een heel groot ei. De ene tafel heet “kaas” en de andere “eieren”. Het gezin zit op de boter tafel. Erg leuk gevonden wat een leuke plek om te picknicken, maar wij hebben ons brood natuurlijk allang op. Dus maken we foto’s, we staan zelfs in de rij om alle drie dezelfde foto te maken. Wat een gekkies zijn we toch.

In de rij om alle drie dezelfde foto te maken.

Kleuters met kleefkruid

Dan komen we bij knooppunt 75 waar we rechtsaf kunnen, om de route te verkorten en daar zien we de Schotse Hooglanders staan. Ze staan heerlijk voor en op de brug waar je overheen moet als je de korte route wil doen. Wij doen gelukkig de lange route. Het is even zoeken waar we precies langs moeten, maar gelukkig hebben we de route thuis gedownload op de app van Wandelnet en zien we dat we goed gaan.

Het laarzenpad.

We komen nu op het laarzenpad. Ook hier is het prachtig. Er groeit van alles, ook kleefkruid. Adriaan laat zien aan Ilse dat als je ermee gooit, dat het dan  aan je kleren blijft hangen. Ilse is verontwaardigd dat ze wordt bekogeld met kleefkruid.

We komen een man en een vrouw tegen, de man heeft roze schoenen en een staart dus volgens Adriaan waren het twee vrouwen.

Net geen nat pak

Pont met zelfbediening.

Na een stuk lopen over het mooie pad, waar geen eind aan lijkt te komen, komen we bij een trekpontje. Het is zelfbediening en natuurlijk laten die twee mij werken. Ik trek braaf aan het touw, maar krijg halverwege de slappe lach omdat Adriaan zegt, wijzend naar de overkant: “Je kunt daar ook zwengelen” en ik denk hoe dan… maar dat is natuurlijk voor als het pontje aan de verkeerde kant ligt, dan moet je hem eerst naar je toe zwengelen. Aan de overkant kan Ilse het niet laten om even aan de zwengel te draaien, tot grote hilariteit van mij en verontwaardiging van Adriaan, die nog op de pont stond. Die zag zichzelf weer een nat pak halen met zijn precious fototoestel.

We zijn veilig naar de overkant gekomen.

Een tijdje geleden was hij door Sigma uitgenodigd voor een workshop in de Biesbosch. Ze zaten met zijn drieën in een kano. Bij het aanlegpunt stapte één van de mannen uit en wilde behulpzaam zijn door de kano met de andere twee mannen erin op de wal te trekken. Dat ging niet helemaal goed en voordat Adriaan het wist stond hij opeens tot over zijn middel in het water met zijn armen in de lucht om twee fototoestellen te redden.

Westphil verdwaalt niet vandaag

We lopen weer verder achter de pijltjes aan, maar je kan ook heel moeilijk een andere kant op, dus zelfs Westphil-verdwaalt loopt vandaag goed.

De enthousiaste schapen, maar ze waren niet in ons geïnteresseerd.

Aan het einde van het pad moeten we naar rechts en na een klein stukje komen we op een fietspad uit. Je kunt ook op het ernaast gelegen wandelpad lopen, maar wij doen braaf de echte route. Op het pad lopen schapen en ze komen heel enthousiast op ons afrennen. Tenminste zo lijkt het. Ze lopen echter zo hard omdat ze honger hebben. Het is een heel leuk gezicht, die rennende schapen.

Ook dit pad is weer erg lang en er is verderop iemand aan het crossen met een heel irritant brommertje. Gelukkig zien we hem niet, maar we horen hem wel. Het zou verboden moeten worden. Westphilwandelt verstoren.

We hadden al een foto van Schotse Hooglanders.

We zien verderop de Schotse Hooglanders weer staan. Ze staan erg leuk in het water, maar een beetje te ver voor de foto.

Waar moeten we nu weer zitten?

Inmiddels vinden we het wel weer tijd om te zitten. Er is zoals gewoonlijk weer geen bankje te bekennen dus ik stel voor om ergens in het gras plaats te nemen, maar natuurlijk niet tussen de schapenpoep. Dus we lopen nog een stukje verder en gaan daar waar geen schapen meer zijn zitten in het gras.

Daar gaan ze weer.

Natuurlijk moeten we op een gegeven moment weer verder, zittend kom je nergens. We zien verderop twee mensen zitten. Daar is eindelijk ons bankje en er zitten weer mensen op grappen wij. Maar pas als we dichterbij komen zien we dat die mensen gewoon op een eigen meegebrachte stoelen zitten. We liggen in een deuk, vorig jaar had ik in Duitsland ook al een bolderkar voor een bankje aangezien en nu dit weer. Adriaan zegt: “We hadden ook kunnen zeggen wat leuk dat jullie stoeltjes hebben meegenomen maar nu is het onze beurt.”

Geen bever, wel een mooi uitzicht.

We zijn nu bijna bij de auto en eigenlijk moeten we rechtdoor, maar wij doen nog even een D-tour langs het water. Je weet maar nooit, misschien zien we een bever. Dat is natuurlijk niet het geval. We hebben wel een mooi uitzicht over het water.

D-tour met de auto

Voordat we het weten zijn we bij de auto. Het is nog te vroeg om naar het restaurant te gaan, daarom rijden we naar Stellendam naar het vogelobservatorium het Tij.

Wat een mooie vogelkijkhut.

Daar aangekomen besluit Ilse om in da auto te blijven, maar wij trekken de wandelschoenen weer aan. Op de website van natuurmonumenten staat dat het raadzaam is een mondkapje op te doen, maar er staan bijna geen auto’s op het parkeerterrein. Het is ook al 17:30 de meeste mensen zijn al naar huis. Het wandelingetje erheen is al erg leuk, maar binnen in het vogelobservatorium is het helemaal fantastisch. We nemen een paar foto’s en kijken door de verrekijker wat er te zien is. Hier komen we zeker een keer terug. Die Ilse mist dat toch weer.

Het uitzicht vanuit vogelobservatorium het Tij

Even later zijn we alweer op de terugweg naar Middelharnis. Zoals gewoonlijk is het erg gezellig bij ’t Vingerling en het eten is weer fantastisch. Ook hier komen we weer terug zoals we al bijna 20 jaar doen.

Uitzicht vanuit het raam van het restaurant.

Het was een gezellige dag. Jammer dat ik maar één keer per jaar jarig ben, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

8 Responses

  • Wat leuk Fiona, dat je ons blog gelezen hebt. Het kwam zomaar in me op dat Pluk daar naar de hasselbraam had gezocht. Leuke plek om te wonen lijkt mij. Nederland is zo mooi en al wandelend ontdekken we heel veel mooie plekken. Wij hebben hier ook een Dikke Dolie, alhoewel ik die de torenpoeper noem nu :D.

    Groetjes Laura

  • Mooie foto’s! Je blog en dan de associatie van het dorp met Pluk van de Petteflet vind ik écht geweldig. Ik woon met m’n gezin in Strijensas en wij zien elk jaar Dikke Dollie neerstrijken op het dak.
    Veel wandelplezier! Ik ga nog even je andere blogs lezen. Groet Fiona

  • Hoi José, het is soms een hele organisatie zo’n uitje, maar zooooo leuk.
    Ja, die vogelkijkhut moet op je lijst!

    groetjes Laura

  • Fijn om jullie avonturen weer te lezen, en wat een fijne combi hebben jullie er van gemaakt, eerst wandelen … min calorieën en dan lekker uiteten gaan … plus calorieën
    en ps de vogelhut staat op de alsmaar langer wordende “to do list”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code